جنگنده چند منظوره یوروفایتر تایفون

هواپیمای British Aerospace EAP ZF534 (مخفف برنامه هواپیمای آزمایشی) در نمایشگاه هوایی فارن‌بورو، ۱۹۸۶.

نماد رسمی جنگنده یوروفایتر تایفون.

یوروفایتر تایفون (Eurofighter Typhoon) یک جنگنده چند منظوره فراملیتی اروپایی با دوموتور، مافوق صوت، با طراحی بال دلتا و کانارد است. تایفون در اصل به عنوان یک جنگنده برتری هوایی طراحی شد و توسط کنسریومی از شرکت های ایرباس، BAE سیستمز و لئوناردو تولید می گردد که بخش اعظم پروژه را هلدینگ مشترک یوروفایتر با گدفلوگتسایوگ GmbH اداره می کنند. آژانس مدیریت ناتو یوروفایتر و پاناویا تورنادو، که نماینده بریتانیا، آلمان، ایتالیا و اسپانیا است این پروژه را مدیریت کرده و مشتری اصلی آن محسوب می گردد.

توسعه

ریشه ها

توسعه این هواگرد در سال ۱۹۸۳ با برنامه Future European Fighter Aircraft (جنگنده آینده اروپایی) آغاز شد، یک همکاری چند ملیتی میان بریتانیا، آلمان، فرانسه، ایتالیا و اسپانیا؛ پیش از این آلمان، ایتالیا و بریتانیا به طور مشترک هواگرد چند منظوره پاناویا تورنادو را توسعه و به کار گرفته بودند و خواهان همکاری در پروژه های جدید با مشارکت کشور های اضافی اتحادیه اروپا بودند. با این حال، اختلافات بر سر اختیارات طراحیی و الزامات عملیاتی باعث شد کشور فرانسه کنسرسیوم را ترک کند تا به طور مستقا داسورافال را توسعه دهد. یک هواگرد نمایشگر فناوری، بریتیش ایرواسپیس EAP، اولین بار۶ اوت ۱۹۸۶ به پرواز درآمد؛ یک نمونه اولیه یوروفایتر در ۲۷ مارس ۱۹۹۴ اولین پرواز خود را انجام داد. نام این هواگرد، تایفون، در سپتامبر ۱۹۹۸ پذیرفته شد و اولین قراداد های تولید نیز در همان سال امضا شد.

پایان ناگهانی جنگ سرد تقاضای اروپا برای هواگرد های جنگنده را کاهش داد که منجر به بحث در مورد هزینه هواگرد، تقسیم کار بین کشور های شریک و توسعه طولانی مدت شد. تایفون ۲۰۰۳ وارد خدمت عملیاتی شد و اکنون در خدمت نیروهای هوایی اتریش، ایتالیا، آلمان، بریتانیا، اسپانیا، عربستان سعودی و عمان است. کویت و قطر نیز این هواگرد را سفارش دادهاند و مجموع خریدها را تا نوامبر ۲۰۲۳ به ۶۸۰ هواگرد رساندهاند.

یوروفایتر تایفون یک هواگرد بسیار چابک است که برای being یک جنگنده نزدیک موثر در نبرد طراحی شده است. هواگرد های تولیدی بعدی به طور فزاینده های برای انجام ماموریت های ضربتی هوا به سطح و سازگاری با تعداد فزایند هایی از تسلیحات و تجهیزات مختلف، از جمله موشک های استورم شد و بریمستون و مارت ئیآر، مجهز شده اند. تایفون اولین حضور رزمی خود را در جریان مداخله نظامی سال ۲۰۱۱ در لیبی با نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (RAF) و نیروی هوایی ایتالیا انجام داد و ماموریت های شناسایی هوایی و ضربات زمینی را اجرا کرد. این نوع همچنین مسئولیت اصلی دفاع هوایی را برای اکثر کشورهای مشتری بر عهده گرفته است.

در بریتانیا، اوایل سال ۱۹۷۱، کار بر روی توسعه یک هواگرد تاکتیکی مانورپذیر برای جایگزینی سپکت جگوار آغاز شد. این کار به زودی شامل قابلیت برتری هوایی نیز شد. در سال ۱۹۷۲، مشخصاتی با عنوان Air Staff Target 403 به طرح هاوکر پی.۹۶ منجر شد، یک طرح ساخته نشده با پلانفرم نسبتا متعارف. همزمان، در آلمان غربی، نیاز به یک جنگنده جدید منجر به رقابتی بین دورنیه، ویافدبلیو-فوکر و مسرشمیت-بلکوف-بوم برای یک قرارداد آینده لوفتوافه با عنوان Taktisches Kampfflugzeug 90 شد. دورنیه با نورثروپ در ایالات متحده بر روی طراحی تسحین شده اما ناموفق به نام نورثروپ-دورنیه-ND-102 همکاری کرد. مسرشمیت بلکوف بوم موفق شد، با طراحی شامل بال دلتای شکسته، کنترل های کانارد با کوپلینگ نزدیک و پایداری مصنوعی.

در سال ۱۹۷۹، مسرشمیت-بلکوف-بوم و بریتیش ایروسپیس یک پیشنهاد رسمی به دولتهای مربوطه خود برای همکاری ارائه دادند که قرار بود European Collaborative Fighter یا European Combat Fighter نامیده شود. در اکتبر ۱۹۷۹، شرکت فرانسوی داسو به پروژه ECF پیوست. در این مرحله از توسعه بود که نام یوروفایتر برای اولین بار به این هواگرد اطلاق شد. با این حال، توسعه سه نمونه اولیه جداگانه ادامه یافت: مسرشمیت-بلکوف-بوم به اصلاح مفهوم TK-90 خود ادامه داد و داسو طرحی به نام ACX تولید کرد.

در همین حال در حالی که پی.۹۶ مشخصات اصلی بریتانیا را برآورده میکرد، لغو شده بود زیرا از نظر پتانسیل اندک برای ارتقا و نوسازی در آینده، مورد ارزیابی قرار گرفت و رد شد. علاوه بر این، در صنعت هواگرد بریتانیا این احساس وجود داشت که پی.۹۶ بیش از حد به مکدانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت شباهت دارد، که در آن زمان مشخص بود در مرحله پیشرفتهای از توسعه قرار دارد. پی.۹۶ تا مدت زیادی پس از هورنت در دسترس نمیبود، که بنابراین به احتمال زیاد بیشتر بازارهای صادراتی بالقوه را برای پی.۹۶ میبست. بریتیش ایروسپیس سپس دو پیشنهاد جدید تولید کرد: پی.۱۰۶بی، یک جنگنده سبک تکموتوره، و پی.۱۱۰ دوموتوره. نیروی هوایی سلطنتی(RAF) مفهوم پی.۱۰۶ را به این دلیل رد کرد که نصف اثر بخشی هواگرد دوموتوره با دو سوم هزینه داشت.

یوروفایتر تایفون (Eurofighter Typoon) که توسط BAE Systems به عنوان یک هواپیمای نمایشی با بار تسلیحاتی کامل اداره می‌شود. در نمایشگاه سلطنتی بین‌المللی هوایی (RIAT) 2016، فیرفورد، انگلستان، به نمایش گذاشته شده است.

پروژه ECF در سال ۱۹۸۱ به دلایل متعددی از جمله الزامات متفاوت، اصرار داسو بر رهبری طراحی و ترجیح بریتانیا برای نسخه جدید RB199 برای نیرودهی به هواگرد در مقابل ترجیح فرانسه برای موتور جدید اسنکما ام۸۸ سقوط کرد. در نتیجه، شرکای پاناویا (مسرشمیت-بلکوف-بوم، بریتیش ایروسپیس و آئریتالیا) برنامه Agile Combat Aircraft را در آوریل ۱۹۸۲ راهاندازی کردند. طراحان بریتیش ایروسپیس با پیکربندی کلی طرح پیشنهادی مسرشمیت-بلکوف-بوم TKF-90 موافقت کردند، اگرچه برخی از ویژگیهای جاهطلبانهتر آن مانند نازلهای بردارنده و کنترلهای لبه انتهایی دارای شکاف - نوعی کنترل لایه مرزی - را رد کردند. ACA، مانند بریتیش ایروسپیس پی.۱۱۰، دارای بال دلتای شکسته، کانارد و دو دم بود. یک تفاوت خارجی عمده جایگزینی ورودیهای موتور نصبشده در کناره با یک ورودی چانه بود. قرار بود ACA توسط نسخه اصلاحشده RB199 نیرو داده شود. دولتهای آلمان و ایتالیا بودجه را پس گرفتند و وزارت دفاع بریتانیا موافقت کرد که ۵۰٪ از هزینه را تأمین کند و ۵۰٪ باقیمانده توسط صنعت تأمین شود. مسرشمیت-بلکوف-بوم و آئریتالیا ثبتنام کردند و توافق شد که هواگرد در دو مکان تولید شود: بریتیش ایروسپیس وارتن و یک کارخانه مسرشمیت-بلکوف-بوم در آلمان. در مه ۱۹۸۳، بریتیش ایروسپیس قراردادی با وزارت دفاع برای توسعه و تولید یک نمایشگر ACA، برنامه Experimental Aircraft Programme، اعلام کرد.

در سال ۱۹۸۳، ایتالیا، آلمان، فرانسه، بریتانیا و اسپانیا برنامه Future European Fighter Aircraft را راهاندازی کردند. قرار بود این هواگرد دارای قابلیتهای برخاست و فرود کوتاه و فراتر از برد دید باشد. در سال ۱۹۸۴، فرانسه نیاز خود به نسخه capable of operating from aircraft carriers را تکرار کرد و خواستار نقش رهبری شد. ایتالیا، آلمان غربی و بریتانیا انصراف دادند و یک برنامه جدید EFA ایجاد کردند. در تورین در ۲ اوت ۱۹۸۵، آلمان غربی، بریتانیا و ایتالیا موافقت کردند که با یوروفایتر ادامه دهند و تأیید کردند که فرانسه و اسپانیا تصمیم گرفتهاند به عنوان عضو پروژه ادامه ندهند. علیرغم فشار فرانسه، اسپانیا در اوایل سپتامبر ۱۹۸۵ دوباره به پروژه یوروفایتر پیوست. فرانسه رسما از این پروژه خارج شد تا پروژه ACX خود را دنبال کند که قرار بود به داسورافال تبدیل گردد.

تا سال ۱۹۸۶، هزینه برنامه به ۱۸۰ میلیون پوند رسیده بود. زمانی که برنامه EAP آغاز شده بود، قرار بود هزینه به طور مساوی توسط دولت و صنعت تقسیم شود، اما دولتهای آلمان غربی و ایتالیا در مورد توافق تردید کردند و دولت بریتانیا و تأمین مالی خصوصی مجبور شدند ۱۰۰ میلیون پوند برای جلوگیری از پایان برنامه تأمین کنند. در آوریل ۱۹۸۶، بریتیش ایروسپیس EAP در بریتیش ایروسپیس وارتن رونمایی شد. EAP اولین بار در ۶ اوت ۱۹۸۶ به پرواز درآمد. قابل ذکر است که بدانید یوروفایتر شباهت زیادی به EAP دارد. کار طراحی در طول پنج سال بعد با استفاده از داده های EAP ادامه یافت. الزامات اولیه عبارت بودند از: بریتانیا: ۲۵۰ هواگرد، آلمان: ۲۵۰، ایتالیا: ۱۶۵ و اسپانیا: ۱۰۰. سهم کار تولید بین کشورها به نسبت خرید پیش بینی شده آنها تقسیم شد - بریتیش ایروسپیس (۳۳٪)، داسا (۳۳٪)، آئریتالیا (۲۱٪) و کونستروکسیونس آئروناتیکاس SA (۱۳٪).

یوروفایتر با گدفلوگتسابوگ GmbH مستقر در مونیخ در سال برای مدیریت توسعه پروژه تأسیس شد و یوروجت توربو GmbH، اتحاد رولزرویس، امتییو آئرو انجینز، فیاتآویو و ITP برای توسعه EJ200. این هواگرد از اواخر دهه ۱۹۸۰ تا زمانی که در سال ۱۹۹۲ به EF 2000 تغییر نام داد، به عنوان یوروفایتر EFA شناخته می گردید.

تا سال ۱۹۹۰، انتخاب رادار هواگرد به یک مانع عمده تبدیل شده بود. بریتانیا، ایتالیا و اسپانیا از ECR-90 به رهبری فرانتی دفنس سیستمز حمایت میکردند، در حالی که آلمان MSD2000 مبتنی بر APG-65 را ترجیح میداد. پس از اینکه وزیر دفاع بریتانیا تام کینگ به همتای آلمانی غربی خود گرهارد اشتولتنبرگ اطمینان داد که دولت بریتانیا این پروژه را تأیید خواهد کرد و به شرکت تابعه جیئیسی، مارکونی الکترونیک سیستمز، اجازه خواهد داد تا فرانتی دفنس سیستمز را از شرکت مادر خود، گروه فرانتی، که با مشکلات مالی و حقوقی مواجه بود، خریداری کند، به توافق رسید. جیئیسی بنابراین حمایت خود را از MSD2000 پس گرفت.

تاخیر ها

بازار های مالی تحمیل شده بر آلمان توسط اتحاد مجدد باعث شد هلموت کوهل یک وعده انتخاباتی برای لغو یوروفایتر بدهد. در اوایل تا اواسط ۱۹۹۱، وزیر دفاع آلمان فولکر روهه به دنبال خروج آلمان از پروژه به نفع استفاده از فناوری یوروفایتر در یک هواگرد ارزانتر و سبکتر بود. به دلیل مقدار پولی که قبلا برای توسعه هزینه شده بود و مشاغل وابسته به پروژه و تعهدات الزام آور بر هر دولت شریک، کوهل نتوانست خارج شود.

در سال ۱۹۹۵، نگرانی هایی در مورد تقسیم کار ظاهر شد. از زمان تشکیل یوروفایتر، تقسیم کار با نسبت ۳۳ / ۳۳ / ۲۱ / ۱۳ (بریتانیا/آلمان/ایتالیا/اسپانیا) بر اساس تعداد واحدهای سفارش داده شده توسط هر کشور مشارکت کننده توافق شده بود. سپس همه کشورها سفارشات خود را کاهش دادند؛ بریتانیا سفارشات خود را از ۲۵۰ به ۲۳۲، آلمان از ۲۵۰ به ۱۴۰و در برخی منابع۱۸۰، ایتالیا از ۱۶۵ به ۱۲۱ و اسپانیا از ۱۰۰ به ۸۷ کاهش داد. بر اساس این سطوح سفارش، تقسیم کار باید ۳۹ / ۲۴ / ۲۲ / ۱۵ بریتانیا/آلمان/ایتالیا/اسپانیا میبود؛ با این حال، آلمان مایل نبود چنین مقدار زیادی کار را واگذار کند. در ژانویه ۱۹۹۶، پس از مذاکرات فراوان بین شرکای آلمانی و بریتانیایی، به توافقی دست یافتند که بر اساس آن آلمان ۴۰ هواگرد دیگر خریداری کند. بنابراین تقسیم کار به بریتانیا ۳۷٫۴۲٪، آلمان ۲۹٫۰۳٪، ایتالیا ۱۹٫۵۲٪ و اسپانیا ۱۴٫۰۳٪ بود.

در نمایشگاه هوایی فارنبرو در سال۱۹۹۶، بریتانیا تأمین بودجه برای مرحله ساخت پروژه را اعلام کرد. در ۲۲ دسامبر ۱۹۹۷، وزرای دفاع چهار کشور شریک قرارداد تولید یوروفایتر را امضا کردند.

ارتقا ها

در سال ۲۰۰۰، بریتانیا موشک متئور از MBDA را به عنوان تسلیحات موشکی دوربرد هوا به هوا برای تایفونهای خود با تاریخ ورود به خدمت دسامبر ۲۰۱۱ انتخاب کرد. در دسامبر ۲۰۰۲، فرانسه، آلمان، اسپانیا و سوئد به بریتانیا در یک قرارداد ۱٫۹ میلیارد دلاری برای متئور بر روی تایفون، داسو رافال و ساب گریپن پیوستند. مذاکرات طولانی قرارداد، تاریخ ورود به خدمت را به اوت ۲۰۱۲ موکول کرد و به دلیل عدم موفقیت یوروفایتر در ارائه هواگردهای آزمایشی در دسترس به شرکای متئور، بیشتر به تعویق افتاد. در سال ۲۰۱۴ دومین عنصر بسته ارتقا فاز یک که به نام P1Eb شناخته می شود اعلام شد که به تایفون اجازه می دهد تا قابلیت های هوا به هوا و هوا به زمین خود را به طور کامل محقق کند.

در سال ۲۰۱۱، Flight International گزارش داد که فشارهای بودجهای که چهار کشور شریک اصلی با آن مواجه هستند، ارتقاها را محدود می کند. به عنوان مثال، چهار کشور شریک اصلی در آن مرحله تمایلی به تأمین مالی بهبودهایی که قابلیت هوا به زمین هواگرد را گسترش می دهند، مانند یکپارچهسازی موشک کروز MBDA Storm Shadow، نداشتند.

بهبود های اقدامات متقابل الکترونیکی هواگرد های دسته تولیدی ۳ بر بهبود قدرت پارازیت تابشی با اصلاحات آنتن متمرکز شده است، در حالی که گزارش شده است که EuroDASS مجموعه ای از قابلیتهای جدید، از جمله افزودن یک گیرنده دیجیتال، گسترش پوشش باند به فرکانسهای پایین (VHF/UHF) و معرفی یک گیرنده تداخل سنجی با عملکردهای مکان یابی جغرافیایی بسیار دقیق را ارائه می دهد. در سمت پارازیت، EuroDASS به دنبال پارازیت باند پایین، آنتنهای توانمندتر، تکنیکهای جدید ECM است، در حالی که حفاظت در برابر موشکها قرار است از طریق یک سیستم هشدار دهنده موشک غیرفعال جدید علاوه بر دستگاههای فعال موجود در هواگرد افزایش یابد. جدیدترین پشتیبانی برای حفاظت از خود، با این حال، از رادار جدید آرایه اسکن الکترونیکی فعال (AESA) نشأت خواهد گرفت که قرار است جایگزین سیستم Captor شود و در یک برنامه مارپیچی، قابلیتهای RF غیرفعال، فعال و جنگ سایبری را فراهم کند. Selex ES یک پارازیتکننده دیجیتال حافظه فرکانس رادیویی یکبارمصرف مستقل برای هواگردهای جت سریع به نام BriteCloud توسعه داده است که برای یکپارچه سازی بر روی تایفون در حال مطالعه است.

کلاه خلبان یوروفایتر تایفون (HMSS) Helmet Mounted Symbology System .

یوروجت در تلاس است تا بودجه برای آزمایش نازلهای کنترل بردار thrust بر روی یک نمایشگر پروازی پیدا کند. در آوریل ۲۰۱۴، BAE آزمایشهای جدید تونل باد را برای ارزیابی ویژگیهای آیرودینامیکی مخازن سوخت منطبق اعلام کرد. CFTها، که میتوانند بر روی هر هواگرد دسته تولیدی ۳ نصب شوند، میتوانند هر کدام ۱٬۵۰۰ لیتر حمل کنند تا شعاع رزمی تایفون را به میزان ۲۵٪ به ۱٬۵۰۰ مایل دریایی افزایش دهند.

BAE توسعه نمایشگر سربالای کلاه خلبان Striker II خود را تکمیل کرده است که بر اساس قابلیت های نمایشگر اصلی Striker ساخته شده است که در حال حاضر بر تایفون در حال خدمت است. Striker II دارای یک نمایشگر جدید با رنگ بیشتر است و می تواند یکپارچه بین شب و روز جابجا شود و نیاز به عینک های دید در شب جداگانه را از بین ببرد. علاه بر این، این کلاه خلبان می تواند موقعیت دقیق سرخلبان را کنترل کند تا همیشه بداند دقیقا چه اطلاعاتی نشان دهد. این سیستم با ANR، یک سیستم تهدید صوتی سه بعدی و ارتباطات سه بعدی سازگار است؛ این ها به عنوان گزینه های مشتری در دسترس هستند. در سال ۲۰۱۵، BAE یک قرارداد ۱٫۷ میلیون پوندی برای مطالعه امکان سنجی یک پرتابگر سلاح مشترک که میتواند قادر به حمل چندین سلاح و انواع سلاح بر روی یک پایلون باشد، دریافت کرد.

در سال ۲۰۱۵، ایرباس بستهای از ارتقاهای آیرودینامیکی برای یوروفایتر به نام Aerodynamic Modification Kit (AMK) را آزمایش کرد که شامل استرکهای بدنه تغییر شکل یافته (دلتا)، فلپرون های لبه انتهایی کشیده و امتداد ریشه لبه حمله است. این کار باعث افزایش ۲۵ درصدی بالابر بال می شود که به نوبه خود نرخ چرخش، شعاع چرخش تنگتر و توانایی اشاره دماغه در سرعت پایین با مقادیر زاویه حمله حدود ۴۵٪ بیشتر و نرخهای غلتش تا ۱۰۰٪ بالاتر را افزایش می دهد. لوری هیلدیچ از یوروفایتر گفت که این بهبودها باید نرخ چرخش زیرصوت را ۱۵٪ افزایش دهد و به یوروفایتر نوعی قابلیت چرخش جنگ چاقو در یک تلفن عمومی را بدهد که توسط رقبایی مانند بوئینگ F/A-18E/F یا لاکهید مارتین F-16 لذت می برد، بدون اینکه چابکی پرانرژی مافوق صوت و مافوق صوت ذاتی در پیکربندی بال دلتا-کانارد آن را قربانی کند. رافائل بلترام، خلبان پروژه یوروفایتر آلمان گفت: کیفیت های کنترل به طور قابل توجهی بهبود یافته به نظر میرسید و مانورپذیری، چابکی و دقت بیشتری را در حین انجام وظایف نماینده عملیاتهای در خدمت ارائه میداد. و در نظر گرفتن مزایای بالقوه در پیکربندی هوابهسطح به لطف تنوع و انعطافپذیری بیشتر محموله هایی که میتوان حمل کرد، بسیار جالب است. در ۵ فوریه ۲۰۲۶ اعلام شد که یوروفایتر و NETMA قراردادی برای توسعه، آزمایش و صدور گواهینامه AMK امضا کردند. ایرباس، لئوناردو و BAE سیستمز توسعه و تولید را انجام خواهند داد.

در آوریل ۲۰۱۶، Finmeccanica (اکنون لئوناردو) قابلیتهای هوا زمین سیستم Mode 5 Reverse-Identification friend or foe (IFF) خود را به نمایش گذاشت که نشان داد میتوان به خلبانان توانایی تشخیص بین پلتفرم های دوست و دشمن را به روشی ساده با استفاده از ترانسپوندر موجود هواگرد داد. Finmeccanica گفت که ناتو این سیستم را به عنوان راه حل کوتاه مدت تا میان مدت برای شناسایی هوا به سطح نیرو های دوست و در نتیجه حلوگیری از خسارت جانبی ناشی از آتش دوستانه در طول پشتیبانی هوایی نزدیک در نظر دارد.

پروژه Centurion بریتانیا

با تأیید تاریخ بازنشستگی مارس ۲۰۱۹ برای پاناویا تورنادو GR4های نیروی هوایی سلطنتی (RAF)، در سال ۲۰۱۴ بریتانیا یک برنامه ارتقا را آغاز کرد که در نهایت به پروژه Centurion به ارزش ۴۲۵ میلیون پوند تبدیل شد تا اطمینان حاصل کند که تایفون قادر به انجام وظایف ضربتی دقیق تورنادوی در حال پیری است. این ارتقا در مراحل مختلف تحویل داده شد:

• فاز صفر: ارتقا های چند منظوره اولیه
• فاز یک/P2EA: یکپارچهسازی MBDA Meteor و قابلیت اولیه Storm Shadow.
• فاز د/P3EA: قابلیت کامل Storm Shadow و همچنین یکپارچهسازی Brimstone.

هواگرد های استاندارد فاز یک برای اولین بار در سال ۲۰۱۸ به عنوان بخشی از عملیات Shader بر فراز عراق و سوریه به صورت عملیاتی استفاده شدند. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۸، نیروی هوایی سلطنتی (RAF) انتشار برای خدمت بسته کامل پروژه Centurion را تایید کرد.

ارتقا های پیشنهادی برای جایگزینی تورنادو در آلمان

پرواز جنگنده یوروفایتر تایفون اف۲ نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا از میان حلقه ماخ در پارک ملی اسنودونیا، ولز.

در ۲۴ آوریل ۲۰۱۸، ایرباس پیشنهاد خود برای جایگزینی ناوگان پاناویا تورنادوی آلمان را اعلام کرد و یکپارچهسازی تسلیحات جدید، بهبودهای عملکرد و قابلیتهای اضافی را برای یوروفایتر تایفون پیشنهاد داد. این مشابه کاری است که به عنوان بخشی از پروژه Centurion بریتانیا در حال انجام است. یکپارچه سازی سلاح های هوا به زمین بر روی تایفونهای آلمانی به عنوان بخشی از پروژه Odin آغاز شده است. از جمله سلاحهایی که ارائه میشوند، موشک Kongsberg Joint Strike برای ماموریت ضدکشتی و موشک کروز Taurus است.

کنسرسیوم مشتاق است از پتانسیل رشد موتور برای افزایش thrust تا حدود ۱۵٪ و همچنین بهبود بهره وری سوخت و برد استفاده کند. این با یک مخزن سوخت جدید با طراحی بزرگتر ۱٬۸۰۰ لیتری ترکیب خواهد شد. این هواگرد در حال حاضر با مخازن سوخت ۱٬۰۰۰ لیتری مجهز شده است. سایر اصلاحات شامل Aerodynamic Modification Kit است که در سال ۲۰۱۴ آزمایش شد تا مانور پذیری و هندلینگ، به ویژه با بار های سلاح سنگین، بهبود یابد. یوروفایتر نیز می گوید که از تحویل یکپارچه سازی بمب های هسته ای B61 ایالات متحده بر روی هواگرد اطمینان دارد، فرایندی که نیاز به صدور گواهینامه ایالات متحده دارد. پالتزو گفت که او مطمئن است که دولت ایالات متحده از الزامات صدور گواهینامه این سلاح به عنوان اهرم برای وادار کردن آلمان به سمت یک پلتفرم ایالات متحده استفاده نخواهد کرد. یک مجموعه جنگ الکترونیکی نسل بعدی توسط کنسرسیوم چهار کشور برنامه ریزی شده است.

در نوامبر ۲۰۱۹، ایرباس یک قابلیت SEAD را برای هواگرد پیشنهاد کرد، نقشی که در حال حاضر توسط تورنادو ECR در خدمت آلمان انجام می شود. تایفون ECR با دو غلاف Escort Jammer در زیر بالها و دو Emitter Location Systems در نوک بالها پیکربندی می شود. تسلیحات شامل چهار MBDA Meteor، دو IRIS-T و شش SPEAR-EW علاوه بر سه مخزن سوخت خارجی نیز خواهد بود

در ۵ نوامبر ۲۰۲۰، دولت آلمان سفارش ۳۸ فروند دسته تولیدی ۴ با قابلیتهای تهاجمی زمینی را برای جایگزینی واحدهای دسته تولیدی ۱ در خدمت آلمان تایید کرد. لوفت وافه در مارس ۲۰۲۲ سفارش ۱۵ فروند هواگرد تبدیل جنگ الکترونیک ECR را برای نیاز luWES داد. ۱۵ فروند تایفون EK قرار است از تایفونهای موجود آلمانی تبدیل شوند و به موشکهای ضدتشعشع AGM-88E AARGM مجهز شوند. انتظار میرود این هواگردها تا سال ۲۰۳۰ مورد تایید ناتو قرار گیرند. دسته تولیدی 4PE یک بسته توسعه بیشتر است که با هدف یک پارچه سازی موشک های بهبود یافته (میتئور، تاروس، AMRAAM، GBU،JDAM) انجام می گردد.

جایگزینی

برای بریتانیا و ایتالیا، (همراه با ژاپن) برنامه Global Combat Air Programme برای ارائه یک جنگنده نسل ششم برنامهریزی شده است که به عنوان جایگزینی برای نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و نیروی هوایی ایتالیا (AM) در نظر گرفته شده است که بخشی از Future Combat Air System (FCAS) گستردهتر بریتانیا است. قرار بود آلمان یوروفایتر را با New Generation Fighter (NGF) که به طور مشترک با اسپانیا و فرانسه توسعه یافته است، جایگزین کند. با این حال، در ژوئن ۲۰۲۶، پروژه NGF توسط آلمان و فرانسه لغو شد.

طراحی

سامانه DASS پرایتورین (Praetorian DASS): ۱. هشداردهندههای لیزری (Laser warners) ۲. پرتابگرهای شعلهٔ فریبنده (مشعلکها) جهت فریب موشکهای فروسرخ (IR decoys) ۳. پرتابگرهای پوشال (پراکنندههای پوشال) برای اختلال در رادارهای دشمن ۴. هشداردهندههای نزدیکشوندهٔ موشک (Missile warners) ۵. محفظه های نوک بال برای جنگ الکترونیکی خودحمایتی (ESCM) ۶. طعمه یدک شونده (Towed decoy).

نمای کلی

تایفون یک طراحی بدون دم با موتور، کانارد دلتای کوپلینگ شل است که دارای عقب شدگی حمله ۵۳ درجه، پایداری آرام و سیستم کنترل سیم بندی پرواز دیجیتال است. این یک هواگرد بسیار چابک در همه سرعت ها، زیر صورت و مافوق صوت است که با داشتن پایداری آرام عمدی، سطوح کنترل ترکیبی کانارد و فلپرون و بارگذاری بال بسیار کم به دست می آید. سیستم کنترل سیم بندی پرواز چهارگانه دیجیتال، ناپایداری ذاتی را مدیریت می کند و مانور پذیری بهتری نسبت به کنترل مستقیم خلبان امکان پذیر می سازد. این قابلیت تایفون به عنوان مراقب توصیف می شود و از عبور محدوده مانور مجاز جلوگیری می کند. کنترل غلتش عمدتا با استفاده افتراقی از فلپرون ها به دست می آید. کنترل گام با عملکرد ترکیبی کانارد ها و فلپرون ها انجام می شود. لبه های بال حمله بال مجهز به لت ها یا اسلات های متحرک خودکار هستند. یک سکان بزرگ منفرد کنترل انحراف را فراهم می کند. موتور ها توسط ورودی دو تایی چانه که زیر یک صفحه اسپلیتر قرار دارد، تغذیه می شوند. یک ترمز هوایی با عملکرد هیدرولیک درپشت کابین خلبان یکپارچه شده است و درصورت نیاز به حالت تقریبا عمودی حرکت می کند تا درگ را به حداکثر برساند. تایفون از ساختار سیکوزن استفاده می کند(۸۲٪ کامپوزیت شامل ۷۰٪ مواد کامپوزیت فیبر کربن و ۱۲٪ کامپوزیتهای تقویتشده با فیبر شیشه) و همچنین قطعات آلومنیوم لیتیوم و تیتانیوم در سطوح لبه حمله بدنه دارای عمر مفید تخمینی ۶٬۰۰۰ ساعت پرواز است.

ویژگی های کاهش ردپای راداری

اگرچه یک جنگنده پنهانکار در نظر گرفته نمی شود، اقداماتی برای کاهش سطح مقطع راداری (RCS) تایفون، به ویژه از نمای جلو، انجام شده ست. به عنوان مثال، تایفون دارای ورودی های جتی است که جلوی موتور ها، یک هدف قوی راداری، را از رادار پنهان می کند. بسیاری از اهداف بالقوه راداری، مانند لبه های حمله بال، کانارد و باله، به شدت به سمت عقب کشیده شده اند تا انرژی رادار را به خوبی از جلو منعکس کنند. جاذب رادار (RAM)، که عمدتا توسط EADS/DASA توسعه یافته اند، بسیاری از بازتابنده های مهم، مانند لبه های حمله بال، لبه ها و داخل ورودی ها، اطراف سکان و استرک ها را پوشش می دهند.

سازندگان آزمایش هایی بر روی نمونه های اولیه یوروفایتر برای بهینه سازی ویژگی های مشاهده پذیری پایین هواگرد از اوایل دهه ۱۹۹۰ انجام دادند. آزمایش در وارتن بر روی نمونه اولیه DA4 RCS هواگرد را اندازه گیری کرد و اثرات انواع پوشش ها و کامپوزیت های RAM را بررسی کرد. سنسور های غیرفعال (PIRATE IRST)، که تابش انتشارات الکترونیکی آشکارساز را به حداقل می رسانند، احتمال کشف را نیز کاهش می دهند. در حالی که کانارد ها به طور کلی دارای ویژگی های پنهانکاری ضعیفی از پهلو به دلیل گوشه بدنه هستند، سیستم کنترل پرواز به گونه هایی طراحی شده است که تریم الوون و کانارد را در زاویه های حفظ کنند که کوچکترین RCS را داشته باشند.

کابین خلبان جنگنده چند منظوره یورو فایتر تایفون.

کابین خلبان

تایفون دارای یک کابین خلبان شیشه ای بدون هیچ ابزار معمولی است. این شامل نمایشگر تمام رنگی چند منظوره هددان است. قالب های نمایشگر بر روی این MHDD ها با استفاده از کنترل های اختصاصی، کلید های نرم، مکان نمای XY و فرمان صوتی (ورودی صوتی مستقیم یا DVI) دستکاری می شوند. یک نمایشگر سربالا با زاویه دید گسترده با فروسرخ رو به جلو، یک سیستم فرمان صوتی و دست روی گاز و چوبک، یک سیستم علائم روی کلاه خلبان، یک ابزار ورود داده دستی واقع در سمت چپ سایبان و یک سیستم هشدار هواگرد کاملا یکپارچه با یک پنل هشدار اختصاصی وجود دارد. همچنین یک پنل نمایشگر تعاملی برای MIDS وجود دارد. ابزار های پرواز برگشتی(پشتیبان)، که با LED روشن می شوند، در زیر یک سایبان سمت راست لولایی قرار دارند. دسترسی به کابین خلبان معمولا از طریق یک نردبان تلسکوپی یکپارچه با یک نسخه خارجی انجام می شود. نردبان یکپارچه درسمت جپ بدنه، در زیر کابین خلبان قرار دارد.

نیاز های کابین در طراحی کابین خلبان در اولویت بالایی قرار گرفتند؛ چیدمان و عملکرد با بازخورد و ارزیابی خلبانان نظامی و یک مرکز آزمایش های تخصصی توسعه یافت. هواگرد توسط یک چوبک مرکزی و دریچه های گاز در دست چپ کنترل می گردد که بر اساس اصل دست روی دریچه گاز و چوبک (HOTAS) طراحی شده اند تا بار کاری خلبان را کاهش دهند. فرار اضطراری توسط یک صندلی پرتاب Martin-Baker Mk.16A فراهم می گردد که سایبان (پوشش شفاف بالای بدنه) توسط دو موتور موشکی پرتاب می گردد. HMSS سال ها به تاخیر افتاد. حفاظت استاندارد در برابر نیروی جی توسط شلوار های ضد جی تمام پوشش (FCAGTs) ارائه می شود، یک لباس جیویژه که حفاظت مداوم تا نه جی را فراهم می کند؛ خلبانان نیروی هوایی آلمان و اتریش به جای آن از یک لباس جی هیدرو استاتیک به نام Libelle (سنجاقک) Multi G Plus استفاده می کنند که حفاظتی برای بازو ها نیز فراهم می کند و از نظر تئوری تحمل جی کاملتری می دهد.

در صورت گیجی خلبان، سیستم کنترل پرواز اجازه بازیابی سریع و خودکار را با فشار ساده یک دکمه می دهد. با انتخاب این کنترل کابین خلبان، FCS کنترل کامل موتورها و سطوح کنترل پرواز را به دست میگیرد و هواگرد را به طور خودکار در حالت بالهای تراز، با زاویه صعود ملایم با سرعت ۳۰۰ گره تثبیت می کند تا زمانی که خلبان آماده بازپسگیری کنترل شود. این هواگرد همچنین دارای یک سیستم بازیابی خودکار در سرعت پایین (ALSR) است که از خروج از کنترل در سرعتهای بسیار پایین و زاویه حمله بالا جلوگیری می کند. سیستم FCS قادر به تشخیص یک وضعیت سرعت پایین در حال توسعه و برانگیختن یک هشدار صوتی و بصری سرعت پایین در کابین خلبان است. این به خلبان زمان کافی برای واکنش و بازیابی دستی هواگرد می دهد. با این حال، اگر خلبان واکنش نشان ندهد، یا اگر هشدار نادیده گرفته شود، ALSR کنترل هواگرد را به دست میگیرد، حداکثر توان خشک موتورها را انتخاب می کند و هواگرد را به یک وضعیت پروازی ایمن بازمیگرداند. بسته به وضعیت، FCS از یک مانور ALSR فشار، کشش یا برگشت استفاده می کند.

سیستم ورودی صوتی مستقیم (DVI) تایفون از یک ماژول تشخیص گفتار (SRM) استفاده می کند که توسط Smiths Aerospace و Computing Devices توسعه یافته است. این اولین سیستم DVI تولیدی بود که در یک کابین خلبان نظامی استفاده شد. DVI به خلبان یک روش فرماندهی طبیعی اضافی بر روی تقریباً ۲۶ عملکرد غیرحساس کابین خلبان ارائه می دهد تا بار کاری خلبان را کاهش دهد، ایمنی هواگرد را بهبود بخشد و قابلیتهای ماموریت را گسترش دهد. یک گام مهم در توسعه DVI در سال ۱۹۸۷ رخ داد زمانی که Texas Instruments TMS-320-C30، یک پردازنده سیگنال دیجیتال را تکمیل کرد و امکان کاهش اندازه و پیچیدگی سیستم را فراهم کرد. این پروژه در ژوئیه ۱۹۹۷ با توسعه بر روی شبیهساز کابین خلبان فعال یوروفایتر در وارتن تأیید شد. سیستم DVI وابسته به گوینده است و به هر خلبان نیاز دارد تا یک الگو ایجاد کند. برای وظایف حساس به ایمنی یا تسلیحات، مانند آزادسازی سلاح یا پایین آوردن ارابه فرود استفاده نمی شود. دستورات صوتی با بازخورد بصری یا شنیداری تأیید میشوند و به کاهش بار کاری خلبان کمک میکنند. همه عملکردها همچنین با فشار دکمه معمولی یا انتخاب کلیدهای نرم قابل دستیابی هستند. عملکردها شامل مدیریت نمایشگر، ارتباطات و مدیریت سیستمهای مختلف است. EADS Defence and Security در اسپانیا بر روی یک ماژول DVI غیرالگویی جدید برای تشخیص گفتار پیوسته، تشخیص صدای گوینده با پایگاه های داده مشترک (به عنوان مثال انگلیسی بریتانیایی، انگلیسی آمریکایی و غیره) و سایر بهبود ها کار کرده است.

BAE سیستمز قراردادی برای توسعه نمایشگر های لمسی جدید در کابین خلبان و بهبود قابلیت پردازش داده برای یوروفایتر تایفون دریافت کرده است.

مشخصات فنی

اویونیک

ناوبری از طریق سیستم موقعیت یاب جهانی (GPS) و یک سیستم ناوبری اینرسی انجام می گردد. تایفون می تواند از سیستم فرود ابزاری (ILS) برای فرود در هوای نامساعد استفاده کند. این هواگرد همچنین دارای یک سیستم هشدار نزدیکی به زمین (GPWS) بهبود یافته بر اساس سیستم Terrain Referenced Navigation (TRN) TERPROM است که توسط پاناویا تورنادو استفاده می شد و می شود. MIDS یک لینک داده Link 16 را فراهم می کند.

این هواگرد از یک سیستم دفاعی پیشرفته و بسیار یکپارچه به نام Praetorian استفاده می کند. Praetorian تهدیدات هوایی و سطحی را کنترل و به آنها پاسخ می دهد، یک ارزیابی اولویتبندی شده همهجانبه ارائه می دهد و میتواند به طور همزمان به چندین تهدید پاسخ دهد. روشهای تشخیص تهدید شامل یک هشداردهنده راداری (RWR)، یک سیستم هشداردهنده موشک (MWS) و یک هشداردهنده لیزری (LWR، فقط بر روی تایفونهای بریتانیا) است. اقدامات متقابل حفاظتی شامل پوشاله، شراره، یک مجموعه اقدامات متقابل الکترونیکی (ECM) و یک طعمه راداری یدککش (TRD) است. ESM-ECM و MWS از ۱۶ مجموعه آرایه آنتن و ۱۰ رادوم تشکیل شده اند.

به طور تاریخی هر سنسور در یک هواگرد به عنوان منبع گسسته اطلاعات در نظر گرفته می شود. با این حال، این می تواند منجر به داده های متناقض شود و دامنه خودکار سازی سیستم ها را محدود کند و بارکاری خلبان را افزایش دهد. برای غلبه بر این، تایفون از تنکیک های همجوشی سنسور استفاده می کند. در تایفون همجوشی همه منابع داده از طریق سیستم حمله و شناسایی (AIS) به دست می آید. این داده های سنسور های اصلی روی برد با هر اطلاعاتی که از پلتفرم های خارج از برد مانند AWACS و MIDS به دست می آید، ترکیب می کند. علاوه بر این، AISتمام سیستم های تهاجمی و دفاعی اصلی دیگر (مانند DASS و ارتباطات) را یکپارچه می کند. AIS از نظر فیزیکی دو واحد اساسا جداگانه تشکیل شده است: رایانه حمله (AC) و رایانه ناوبری (NC).

با داشتن یک منبع واحد اطلاعات، بارکاری خلبان باید با حذف امکان داده های متناقض و نیاز به بررسی متقابل، بهبود و آگاهی موقعیتی و افزایش خودکار سازی سیستم ها کاهش یابد. در عمل AIS باید به یوروفایتر تایفون اجازه دهد تا اهداف را در فواصل بیش از مایل دریایی شناسایی کند و آنها را در بیش از ۱۰۰ مایل دریایی به دست آورد و به طور خودکار اولویتبندی کند. علاوه بر این، AIS توانایی کنترل خودکار انتشار از هواگرد، به اصطلاح EMCON را ارائه می دهد. این باید به محدود کردن قابلیت تشخیص تایفون توسط هواگرد های مخالف کمک کندو بار کاری خلبان را بیشتر کاهش دهد.

در سال ۲۰۱۷ یک یوروفایتر تایفون نیروی هوایی سلطنتی (RAF) قابلیت همکاری با F-35B را با استفاده از Multifunction Advanced Data Link (MADL) خود را در یک آزمایش دو هفته ای به نام Babrl Fish III در صحرای موهاوه به نمایش گذاشت. این با ترجمه پیام های MADL به فرمت Link16 به دست آمد و به یک F-35 در حالت پنهانکاری اجازه داد تا به طور مستقیم با تایفون ارتباط برقرار کند.

---

نمایشگر سامانه DASS یوروفایتر، که اهداف شناساییشده توسط هشداردهندههای نزدیکشوندهٔ موشک (MAW) را نشان میدهد. پایین سمت چپ: وضعیت سیستم (نماد ساعتشنی) و تعداد پرتابههای دورانداز (C = پوشال، F = شعلههای فریبنده).  پایین سمت راست: وضعیت طعمههای فریبنده (دکویها).  سمت راست: نوار ارتفاع (زاویهٔ عمودی) در بازهٔ ۶۰± درجه، با نشانگرهایی در نقاط ۵+، ۰ و ۵− درجه.  پیکانهای رنگی ممکن است نشاندهندهٔ نرخ صعود (سبز) یا نرخ نشست (قرمز) باشند که با ضخامت خود این نرخ را نشان میدهند.  

رادار و سنسور ها

رادار Captor یک رادار داپلر پالس مکانیکی چندحالته است که برای یوروفایتر تایفون طراحی شده است. یوروفایتر از کنترلهای انتشار خودکار (EMCON) برای کاهش انتشارات الکترومغناطیسی رادار اسکن شده مکانیکی CAPTOR فعلی استفاده می کند. Captor-M دارای سه کانال کاری است که یکی برای طبقه بندی پارازیتگر و برای سرکوب پارازیت در نظر گرفته شده است. یک دنباله از ارتقاهای نرم افزاری رادار، قابلیت هوا به هوای رادار را افزایش داده است. این ارتقاها شامل برنامه R2P (در ابتدا فقط بریتانیا، و زمانی که به هواگردهای دسته تولیدی ۲ منتقل شد، به عنوان T2P شناخته می شود) است که به دنبال آن R2Q/T2Q انجام می شود. R2P بر روی هشت یورو فایتر تایفون آلمانی مستقر در Red Flag Alaska در سال ۲۰۱۲ اعمال شد.

گونه AESA Captor-E مشتقی از رادار اصلی Captor با آرایه اسکن الکترونیکی فعال است. همچنین به عنوان CAESAR شناخته می شود. Captor-E توسط کنسرسیوم Euroradar، به رهبری Selex ES توسعه یافته است.

انتظار میرود که رادار دهانه مصنوعی به عنوان بخشی از ارتقا رادار AESA به کار گرفته شود، که به یوروفایتر یک قابلیت تهاجمی زمینی در هر شرایط آبوهوایی خواهد داد. تبدیل به AESA همچنین به یوروفایتر یک رادار با احتمال رهگیری پایین با مقاومت پارازیت بهبودیافته خواهد داد. رادار ارتقایافته دارای یک گیمبال برای برآورده کردن نیازهای نیروی هوایی سلطنتی (RAF) برای میدان اسکن گسترده تر از یک AESA ثابت خواهد بود، زیرا پوشش یک AESA ثابت به ۱۲۰ درجه در آزیموت و ارتفاع محدود است. یک کارشناس ارشد رادار EADS ادعا کرده است که Captor-E قادر به تشخیص یک F-35 از حدود ۵۹ کیلومتری است.

اولین پرواز یک یوروفایتر مجهز به یک مدل جرمی از Captor-E در اواخر فوریه ۲۰۱۴ انجام شد و آزمایشهای پرواز رادار واقعی در ژوئیه همان سال آغاز شد. در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۴، قرارداد ارتقا به Captor-E در دفاتر شرکت پیشرو Euroradar، Selex ES در ادینبورگ به ارزش ۱ میلیارد یورو امضا شد. کویت در آوریل ۲۰۱۶ به عنوان مشتری راهانداز رادار آرایه اسکن الکترونیکی فعال Captor-E تبدیل شد. آلمان قصد خود را برای یکپارچهسازی رادار AESA Captor-E در تایفون های خود، از سال ۲۰۲۲ آغاز شده، اعلام کرده است.

در ژانویه ۲۰۲۴، اعلام شد که اولین European Common Radar System (ECRS) MK2 بر روی یک تایفون آزمایش و ارزیابی تحت عملیات نیروی هوایی سلطنتی (RAF) ZK355 در سایت BAE سیستمز وارتن نصب شده است. لئوناردو و DE&S اعلام کردند که اولین پرواز برای اواخر سال ۲۰۲۴ برنامهریزی شده است.

برنامه رادار AESA برای یوروفایتر اکنون به سه گونه European Common Radar System (ECRS) تقسیم شده است:

ECRS Mk0: این رادار که همچنین Radar One Plus نامیده می شود، این مدل پایه Captor-E است که توسط لئوناردو توسعه یافته است. توسعه سخت افزاری کامل شده است و بر روی هواگردهای تحویل داده شده به کویت و قطر نصب شده است.

• ECRS Mk1: این مدل رادار یک ارتقا Mk0 است که توسط Hensoldt/Indra برای آلمان و اسپانیا در حال توسعه است. قرار است به هواگردهای دسته تولیدی ۲ و ۳ آنها ارتقا داده شود و همچنین بر روی مدلهای جدید دسته تولیدی ۴ هر دو کشور نصب شود.
• ECRS Mk2: این مدل رادار که همچنین Radar Two نامیده می شود، نسخه متفاوتی است که از نمایشگرهای ARTS و Bright Adder و از رادار ES-05 Raven گریپن E توسعه یافته است. با قابلیتهای جنگ الکترونیک/حمله، توسط لئوناردو برای نیروی هوایی سلطنتی (RAF) در حال توسعه و توسط BAE سیستمز یکپارچه می شود. در ابتدا بر روی هواگردهای دسته تولیدی ۳ اعمال خواهد شد، اما نیروی هوایی سلطنتی(RAF) ممکن است دسته تولیدی ۲ را بعدا ارتقا دهد. ایتالیا به توسعه ECRS Mk2 پیوسته است که بخشی از پیشنهاد تایفون به فنلاند برای برنامه HX Fighter بود.

سیستم Passive Infra-Red Airborne Track Equipment (PIRATE) یک سیستم جستجو و ردیابی فروسرخ (IRST) است که در سمت چپ بدنه، جلوی شیشه جلوی کابین خلبان نصب شده است. Selex ES پیمانکار اصلی است که به همراه Thales Optronics (مرجع فنی سیستم) و Tecnobit اسپانیا، کنسرسیوم EUROFIRST را تشکیل می دهند که مسئول طراحی و توسعه سیستم است. یوروفایترها از دسته تولیدی ۱ بلوک ۵ به بعد دارای PIRATE هستند. اولین یوروفایتر تایفون با PIRATE-IRST در اوت ۲۰۰۷ به نیروی هوایی ایتالیا تحویل داده شد. قابلیتهای هدفگیری پیشرفتهتر را میتوان با افزودن یک غلاف هدفگیری مانند غلاف Litening فراهم کرد.

هنگامی که با رادار در نقش هوابههوا استفاده می شود، به عنوان یک سیستم جستجو و ردیابی فروسرخ عمل می کند و تشخیص و ردیابی هدف غیرفعال را فراهم می کند. این سیستم میتواند تغییرات دما را در برد طولانی تشخیص دهد. همچنین یک کمک ناوبری و فرود را فراهم می کند. PIRATE به نمایشگر سربالای کلاه خلبان متصل است. این امکان تشخیص ستونهای اگزوز داغ موتورهای جت و گرمایش سطح ناشی از اصطکاک را فراهم می کند. تکنیکهای پردازش بیشتر خروجی را افزایش می دهند و تصویری با وضوح بالا از اهداف ارائه می دهند. خروجی را میتوان به هر یک از نمایشگرهای چندمنظوره هددان هدایت کرد و همچنین میتواند بر روی سیستم نشانهگذاری سربالای کلاه خلبان و نمایشگر سربالا قرار گیرد.

تا ۲۰۰ هدف را میتوان به طور همزمان با استفاده از یکی از چندین حالت مختلف ردیابی کرد. در حالت MTT سیستم یک حجم فضایی تعیینشده را برای جستجوی اهداف بالقوه اسکن می کند. در حالت STT، PIRATE ردیابی یک هدف تعیین شده منفرد را فراهم می کند. افزونهای به این حالت، STT Ident امکان شناسایی بصری هدف را فراهم می کند که وضوح آن نسبت به CAPTOR برتر است. در حالت Sector Acquisition، PIRATE حجمی از فضا را تحت هدایت سنسور دیگری مانند CAPTOR اسکن می کند. در Slave Acquisition، از سنسورهای خارج از برد استفاده می شود و PIRATE توسط دادههای به دست آمده از یک AWACS یا منبع دیگر فرماندهی می شود. هنگامی که یک هدف در هر یک از این حالتها پیدا شد، PIRATE به طور خودکار آن را تعیین کرده و به STT تغییر می دهد.

هنگامی که یک هدف ردیابی و شناسایی شد، PIRATE میتواند برای هدایت یک موشک کوتاهبرد مجهز به طور مناسب، یعنی موشکی با قابلیت ردیابی با زاویه انحراف زیاد مانند ASRAAM استفاده شود. علاوه بر این، دادهها میتوانند برای تقویت دادههای Captor یا اطلاعات سنسور خارج از برد از طریق AIS استفاده شوند. این باید تایفون را قادر سازد تا بر محیطهای شدید ECM غلبه کند و همچنان اهداف خود را درگیر کند. PIRATE همچنین دارای یک قابلیت برد یابی غیرفعال است، اگرچه سیستم در ارائه راهحلهای آتش غیرفعال محدود باقی میماند، زیرا دارای فاصله یاب لیزری نیست.

موتور

یوروفایتر تایفون به دو موتور Eurojet EJ200 مجهز است که هر کدام قادر به ارائه تا ۶۰ کیلونیوتن thrust خشک و بیش از ۹۰ کیلونیوتن با پس سوز هستند. با استفاده از تنظیمات جنگی، thrust خشک تا ۱۵٪ به ۶۹ کیلونیوتن در هر موتور و پسسوز تا ۵٪ به ۹۵ کیلونیوتن در هر موتور و برای چند ثانیه، تا ۱۰۲ کیلونیوتن بدون آسیب رساندن به موتور افزایش مییابد. موتور EJ200 فناوریهای پیشرو را از هر یک از چهار شرکت اروپایی ترکیب میکند و از کنترل دیجیتال پیشرفته و نظارت بر سلامت استفاده میکند. ایرفویلهای با وتر پهن و تیغههای توربین تک کریستالی. و یک نازل اگزوز همگرا/واگرا برای نسبت thrust-to-weight بالا، قابلیت چند ماموریتی، عملکرد سوپرکروز، مصرف سوخت کم، هزینه مالکیت پایین، ساختار مدولار و پتانسیل رشد.

تایفون قادر به کروز مافوق صوت بدون استفاده از پس سوز است که به آن سوپر کروز می گویند. Air Forces Monthly حداکثر سرعت سوپرکروز را برای نسخه چندمنظوره FGR4 نیروی هوایی سلطنتی (RAF) ۱٫۱ ماخ میدهد، با این حال، در یک ارزیابی سنگاپور، یک تایفون موفق شد در یک روز گرم با بار رزمی با سرعت ۱٫۲۱ ماخ سوپرکروز کند. یوروفایتر اعلام میکند که تایفون میتواند با سرعت ۱٫۵ ماخ سوپرکروز کند. مانند F-22، یوروفایتر میتواند سلاحها را در حالت سوپرکروز پرتاب کند تا برد آنها را از طریق این شروع در حال حرکت افزایش دهد. در سال ۲۰۰۷، موتور EJ200 ۵۰٬۰۰۰ ساعت پرواز موتور را در خدمت با نیروهای هوایی چهار کشور (آلمان، بریتانیا، اسپانیا و ایتالیا) جمع کرده بود.

موتور EJ200 پتانسیل نصب یک نازل کنترل بردار thrust (TVC) را دارد که یوروفایتر و کنسرسیوم یوروجت به طور فعال در حال توسعه و آزمایش آن هستند، در درجه اول برای صادرات، اما همچنین برای ارتقا های آینده ناوگان است. TVC می تواند مصرف سوخت را در یک ماموریت معمولی یوروفایتر تایفون را تا ۵٪ کاهش دهد، و همچنین thrust موجود در سوپرکروز را تا ۷٪ و thrust برخاست را تا ۲٪ افزایش دهد. کلمنس لیندن، مدیر عامل Eurojet TURBO GmbH، در نمایشگاه هوایی بینالمللی فارنبرو در سال ۲۰۱۸ گفت: ۱۵ درصد thrust بیشتر به خلبانان اجازه میدهد تا با یک هواگرد بارگیری شده در فضای نبرد با همان سطح عملکردی که امروز دارند، عملیات کنند. درج فناوری همچنین تداوم بیشتری را فراهم میکند - به هواگرد برد بیشتر یا زمان گشت زنی طولانی تر میدهد. برای دستیابی به thrust بیشتر، جریان هوا و نسبتهای فشار کمپرسورهای فشار بالا و پایین را افزایش میدهیم و دماهای بالاتری را در توربینها با استفاده از جدیدترین مواد تیغههای توربین تک کریستالی اجرا میکنیم. و با بازده آیرودینامیکی بالاتر میتوانیم به مصرف سوخت کمتری دست یابیم. حوزه سوم بهبود، نازل اگزوز موتور خواهد بود که با نصب یک نسخه دو پارامتری که امکان تنظیم مستقل و بهینه ناحیه گلو و خروجی را در تمام شرایط پرواز فراهم میکند، ارتقا مییابد و مزایای مصرف سوخت را ارائه میدهد. فناوری های اجزای مختلف در سطح آمادگی فناوری بین ۷ و ۹ قرار دارند. نازل در ITP در اسپانیا به مدت ۴۰۰ ساعت بر روی یک پایه آزمایشی قرار داشته است.

تسلیحات

هوا به زمین

تایفون یک جنگنده چند منظوره با قابلیت های هوا به زمین درحال بلوغ است. اعتقاد بر این است که عدم اولیه قابلیت هوا به زمین عاملی در رد این نوع از رقابت جنگنده سنگاپور در سال ۲۰۰۵ بوده است. در آن زمان ادعا شد که سنگاپور نگران جدول زمانی تحویل و توانایی کشورهای شریک یوروفایتر در تأمین مالی بسته های قابلیت مورد نیاز بود. هواگردهای دسته تولیدی ۱ میتوانستند بمب های هدایت شونده لیزری را در ارتباط با نشانهگذارهای شخص ثالث پرتاب کنند، اما استقرار پیشینیشده تایفون در افغانستان به این معنی بود که بریتانیا قبل از سایر شرکا به قابلیت بمباران خودکفا نیاز داشت. در سال ۲۰۰۶، بریتانیا پروژه Change Proposal 193 به ارزش ۷۳ میلیون پوند را برای ارائه یک قابلیت هوا به سطح ساده با استفاده از GBU-16 Paveway II و نشانهگذار لیزری Rafael/Ultra Electronics Litening III برای هواگردهای دسته تولیدی ۱ بلوک ۵ آغاز کرد. هواگردهای با این ارتقا توسط نیروی هوایی سلطنتی (RAF) به عنوان Typhoon FGR4 تعیین شدند.

قابلیت های مشابه ای به هواگرد های دسته تولیدی ۲ در مسیر توسعه اصلی به عنوان بخشی از Phase 1 Enhancements اضافه شد. P1Ea در سال ۲۰۱۳ وارد خدمت شد و استفاده از Paveway IV، EGBU16 و توپ علیه اهداف سطحی را اضافه کرد. P1Eb یکپارچه سازی کامل با بمبهای GPS مانند GBU-10 Paveway II، GBU-16 Paveway II، Paveway IV و یک سیستم عامل بیدرنگ جدید که امکان حمله به چندین هدف را در یک گذر فراهم میکند، اضافه کرد. این سیستم جدید مبنایی را برای یکپارچهسازی سلاح های آینده توسط کشورهای منفرد تحت Phase 2 Enhancements تشکیل خواهد داد. آزمایشهای پرواز موشکهای کروز Storm Shadow و KEPD 350 (Taurus)، همراه با موشک هوا به هوای فراتر از برد دید Meteor تا ژانویه ۲۰۱۶ با موفقیت تکمیل شده بود. پرتاب Storm Shadow و Meteor بخشی از برنامه Phase 2 Enhancement (P2E) است که مجموعهای از قابلیتهای حمله دوربرد جدید و بهبودیافته را به تایفون معرفی کرد. علاوه بر Meteor و Storm Shadow، اولین پرتاب زنده موشک هوا به سطح Brimstone MBDA، بخشی از برنامه Phase 3 Enhancements (P3E)، در ژوئیه ۲۰۱۷ با موفقیت تکمیل شد.

هواگردهای آلمانی یوروفایتر تایفون نیز میتوانند چهار بمب GBU-48 ۱۰۰۰ پوندی حمل نمایند.

یک قابلیت ضد کشتی مورد مطالعه قرار گرفته است اما هنوز قرار دادی برای آن امضا نشده است. گزینه های تسلیحات برای این نقش می توانند شامل بوئینگ هارپون، MBDA Marte، Sea Brimstone و RBS-15 باشد.

هوا به هوا

یوروفایتر تایفون می تواند ترکیبی از تسلیحات هوا به هوا را برای ایفای نقش خود به عنوان یک جنگنده برتر هوایی حمل کند. سلاح های موجود شامل موشک های هدایت شونده راداری فراتر از برد دید AIM-120 AMRAAM و MBDA Meteor و موشکهای هدایتشونده فروسرخ برد کوتاه ASRAAM، IRIS-T و AIM-9 Sidewinder است.

تایفون همچنین یک نوع ویژه توسعه یافته از توپ ۲۷ میلیمتری Mauser BK-27 را حمل میکند که در اصل برای پاناویا تورنادو توسعه یافته بود. این یک توپ گردان با یک لوله، شلیک الکتریکی، با عمل گاز است که دارای یک سیستم تغذیه بدون لینک جدید است که در ریشه بال سمت راست قرار دارد و قادر به شلیک تا ۱۷۰۰ گلوله در دقیقه است. در سال ۱۹۹۹ پیشنهادی بر اساس هزینه برای محدود کردن نصب توپ بریتانیا به ۵۳ هواگرد اول دسته ۱ و عدم استفاده عملیاتی ارائه شد، اما این تصمیم در سال ۲۰۰۶ لغو شد. یوروفایتر تایفون تنها ۱۵۰ گلوله حمل می کند.

• توپ ها: توپ خودکار Mauser BK-27 (۲۷ میلیمتر) - آلمان، اسپانیا، ایتالیا، بریتانیا، اتریش، عربستان سعودی، عمان
• موشک های هوا به هوا
  • ASRAAM: بریتانیا، ترکیه.
  • IRIS-T: آلمان، اسپانیا، ایتالیا، اتریش، عربستان سعودی، ترکیه.
  • AIM-9L Sidewinder: آلمان، اسپانیا، ایتالیا، بریتانیا، اتریش، عربستان سعودی، عمان.
  • AIM-120 AMRAAM: آلمان، اسپانیا، ایتالیا، بریتانیا، عربستان سعودی، عمان، ترکیه.
  • MBDA Meteor:بریتانیا، آلمان، اسپانیا، ایتالیا، ترکیه.
  • Advanced Precision Kill Weapon System: بریتانیا.
• موشک های هوا به سطح
  • Taurus KEPD 350: آلمان، اسپانیا.
  • Storm Shadow: بریتانیا، ایتالیا، عربستان سعودی، ترکیه.
  • Brimstone II: بریتانیا، آلمان، عربستان سعودی، ترکیه.
  • Advanced Precision Kill Weapon System: بریتانیا.
• بمب های هدایت شونده هوا به سطح
  • Paveway II (GBU-10) بمب ۲۰۰۰ پوندی: اسپانیا
  • Paveway II (GBU-16) بمب ۱۰۰۰ پوندی: بریتانیا، اسپانیا، عمان
  • Paveway II (GBU-48) بمب ۱۰۰۰ پوندی: بریتانیا، آلمان، اسپانیا، عربستان سعودی
  • Paveway IV: بریتانیا، عربستان سعودی، ترکیه
  • Joint Direct Attack Munition (GBU-54): آلمان

مشخصه	مقدار
خدمه	۱ یا ۲ نفر
طول	۱۵٫۹۶ متر
طول بال	۱۰٫۹۵ متر
ارتفاع	۵٫۲۸ متر
مساحت بال	۵۱٫۲ متر مربع
وزن خالی	۱۱٬۰۰۰ کیلوگرم
وزن ناخالص	۱۶٬۰۰۰ کیلوگرم
ظرفیت سوخت	داخلی ۴٬۵۰۰ کیلوگرم، شامل محمولههای خارجی ۷٬۶۰۰ کیلوگرم
برد	۲٬۹۰۰ کیلومتر
موتور	Euro Jet EJ200
حداکثر سرعت	۲٬۴۹۵ کیلومتر بر ساعت در ارتفاع ۱۱ کیلومتری - یا ماخ ۲٫۳۵

کاربران

اتریش:

نیروی هوایی اتریش، ۱۵ فروند تحویل داده شده. مستقر در پایگاه هوایی زلتویگ، Überwachungsgeschwader.

آلمان:

نیروی هوایی آلمان، ۱۴۳ فروند سفارش داده شده، همه تحویل داده شدهاند. تا ۱۴ مارس ۲۰۲۵، ۱۳۸ فروند در خدمت هستند. ۳۸ هواگرد ترانش ۴ تحت پروژه Quadriga در حال سفارش هستند. ۱۵ هواگرد به استاندارد Typhoon EW (جنگ الکترونیک) ارتقاء خواهند یافت. ۲۰ هواگرد اضافی از ترانش ۵ در اکتبر ۲۰۲۵ سفارش داده شد. مستقر در پایگاه هوایی نورونیش، ویتموندهافن، لاگه، نویبورگ و فرودگاه مانشینگ اینگولشتات.

ایتالیا:

نیروی هوایی ایتالیا، ۹۶ فروند سفارش داده شده با ۹۶ فروند تحویل داده شده و ۹۳ فروند تا اوت ۲۰۲۴ در عملیات هستند. ۲۴ هواگرد اضافی در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۴ به ارزش ۷٫۵ میلیارد یورو سفارش داده شد. مستقر در پایگاه هوایی گروستو، جویا دل کوله، تراپانی، ایسترانا و پراتیکا دی ماره.

کویت:

نیروی هوایی کویت، ۲۸ فروند سفارش داده شده با ۱۵ فروند تحویل داده شده تا ۳۱ مارس ۲۰۲۴. مستقر در علی السالم AB، استان الجهراء.

عمان:

نیروی هوایی سلطنتی عمان، ۱۲ فروند سفارش داده شده در دسامبر ۲۰۱۲ با همه تحویل داده شده تا ژوئن ۲۰۱۸. مستقر در RAFO آدم، اد داخلیه.

قطر:

نیروی هوایی قطر - ۲۴ فروند سفارش داده شده، ۱۰ فروند تا مارس ۲۰۲۳ تحویل داده شده. مستقر در پایگاه هوایی تمیم، دخان و نیروی هوایی سلطنتی کانینگسبی، لینکلنشر، بریتانیا (از ژوئیه ۲۰۲۰).

کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، و رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، در آنکارا؛ اکتبر ۲۰۲۵ ظاهرا در حال مذاکره و معامله برای خرید یورو فایتر تایفون.

عربستان سعودی:

نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی، ۷۱ هواگرد در عملیات تا ژوین ۲۰۱۸ از ۷۲ فروند تحویل داده شده. مستقر در پایگاه هوایی ملک فهد، طائف.

اسپانیا:

نیروی هوایی و فضایی اسپانیا، ۷۳ فروند سفارش داده شده، همه تا اکتبر ۲۰۲۰ تحویل داده شدهاند با ۷۰ فروند تا اوت ۲۰۲۰ در عملیات. ۲۰ هواگرد دیگر تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۳ سفارش داده شد. در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۴، دولت اسپانیا قراردادی با NETMA برای خرید ۲۵ هواگرد یوروفایتر اضافی تحت برنامه Halcon II امضا کرد. مستقر در پایگاه هوایی مورون سبیا و پایگاه هوایی آلباسته-لس یانوس.

بریتانیا:

نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (RAF)، ۱۶۰ فروند سفارش داده شده، همه تا سپتامبر ۲۰۱۹ تحویل داده شدهاند. تا ۲۱ اوت ۲۰۲۳، نیروی هوایی سلطنتی ۱۳۷ هواگرد با ۱۰۲ فروند در خدمت دارد. مستقر در نیروی هوایی سلطنتی کانینگسبی، لینکلنشر، انگلستان و نیروی هوایی سلطنتی لاسیماوث، مورای، اسکاتلند و نیروی هوایی سلطنتی مونت پلیزنت، جزایر فالکلند.

ترکیه:

نیروی هوایی ترکیه، ترکیه برنامه خرید و آموزش یوروفایتر تایفون ECRS Mk2 خود را بازنگری کرده است و فرماندهی نیروی هوایی ترکیه استراتژی خود را برای ایجاد دو اسکادران اول با استفاده از ۵۶ جت از منابع مختلف در سه تا چهار سال آینده بهروز کرده است. اولین محمولهها از قطر و عمان از سال ۲۰۲۶ آغاز خواهد شد. محمولهها از بریتانیا پس از سال ۲۰۳۰ آغاز خواهد شد.

عملکرد

عملکرد رزمی تایفون در مقایسه با جنگنده های F-22 Raptor و F-35 Lightning II و جنگنده فرانسوی داسورافال، در این موضوعات بحث های زیادی بوده است. در مارس ۲۰۰۵، رئیس ستاد نیروی هوایی ایالات متحده، ژنرال جان پی. جامپر، که در آن زمان که تنها کسی بود که هم با یوروفایتر تایفون و هم F-22 Raptor پرواز کرده بود گفت: یوروفایتر هم چابک و پیچیده است، اما هنوز مقایسه آن با F/A-22 Raptor دشوار است. آنها از ابتدا انواع هواگرد ها هستند. مانند این است که از ما بخواهند یک ماشین NASCAR را با یک ماشین فرمول یک مقایسه کنیم. هردو به روش های مختلف هیجان انگیز هستند، اما آنها برای سطوح مختلف عملکرد طراحی شده اند. ...یوروفایتر قطعا، از نظر نرمی و کنترل و توانایی کشیدن (و حفظ نیروی جی بالا) بسیار چشمگیر است. این همان چیزی است که برای آن طراحی شده است، به ویژه نسخه هایی که من با آن پرواز کردم، با آیونیک، نمایشگر های رنگی متحرک نقشه و غیره؛ همه کاملا درجه یک. قابلیت مانور هواگرد در نبرد نزدیک نیز بسیار چشمگیر بود. F/A-22 از بسیاری جهات مشابه یوروفایتر عمل می کند، اما دارای قابلیت های اضافی است که به آن اجازه می دهد در ماموریت های منحصر به فرد نیروی هوایی [منظورش نیروی هوایی ایالات متحده است] را انجام دهد. ... F/A-22 Raptor دارای پنهان کاری و سوپر کروز است. این توانایی، نفوذ تقریبا بدون شناسایی را دارد

در ارزیابی سنگاپور در سال ۲۰۰۵، تایفون در هر سه آزمایش رزمی پیروز شد، از جمله آزمایشی که در آن تایفون منفرد بر سه F-16 نیروی هوایی سنگاپور غلبه کرد و تمام آزمایش های پروازی برنامه ریزی شده را به طور قابل اعتماد کامل کرد. در ژوئیه ۲۰۰۹، رئیس سابق ستاد نیروی هوایی سلطنتی، مارشال هوایی سرگلن تورپی، گفت: یوروفایتر تایفون یک هواگرد عالی است. قرار است ستون فقرات نیروی هوایی سلطنتی به همراه JSF باشد.

در ژوئیه ۲۰۰۷، جنگندههای Su-30MKI نیروی هوایی هند در تمرین Indra-Dhanush با تایفون نیروی هوایی سلطنتی شرکت کردند. این اولین بار بود که این دو جنگنده در چنین تمرینی شرکت میکردند. خلبانان نیروی هوایی هند تحت تأثیر چابکی تایفون قرار گرفتند. در سال ۲۰۱۵، Su-30MKIهای نیروی هوایی هند دوباره در یک تمرین Indra-Dhanush با تایفون های نیروی هوایی سلطنتی شرکت کردند.

سوانح

- در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۲، نمونه اولیه دوسرنشین اسپانیایی تایفون DA-6 به دلیل خاموش شدن دو موتور ناشی از افزایش فشار دو موتور در ارتفاع ۴۵٬۰۰۰ فوتی سقوط کرد. دو خدمه بدون آسیب فرار کردند و هواگرد در یک محدوده آزمایش نظامی در نزدیکی تولدو، حدود ۱۱۰ کیلومتری از پایگاه خود در پایگاه هوایی ختافه سقوط کرد.

- در ۲۳ آوریل ۲۰۰۸، یک تایفون FGR4 نیروی هوایی سلطنتی از اسکادران ۱۷ در نیروی هوایی سلطنتی کانینگسبی (ZJ943)، یک فرود بدون چرخ در پایگاه هوایی NAWS چاینا لیک ایالات متحده انجام داد. هواگرد به شدت آسیب دید، اما خلبان از اسکادران ۱۷ هیچ آسیب قابل توجهی ندید. تصور میشود که خلبان ممکن است فراموش کرده باشد ارابه فرود را باز کند یا به دلایلی نسبت به باز نشدن ارابه فرود هشدار داده نشده است.

در ۲۴ اوت ۲۰۱۰، یک تایفون دوسرنشین اسپانیایی در پایگاه هوایی مورون اسپانیا لحظاتی پس از برخاستن برای یک پرواز آموزشی معمولی سقوط کرد. این هواگرد توسط یک خلبان RSAF هدایت میشد که کشته شد و یک سرگرد نیروی هوایی اسپانیا که به سلامت خارج شد. در سپتامبر ۲۰۱۰، نیروی هوایی آلمان ۵۵ هواگرد خود را زمینگیر کرد و نیروی هوایی سلطنتی به طور موقت تمام پروازهای آموزشی تایفون را به دلیل نگرانیهایی مبنی بر اینکه خلبان پس از خارج شدن موفقیتآمیز به دلیل نقص در مهاربند به زمین افتاده و جان باخته است، متوقف کرد. در ۲۱ سپتامبر، نیروی هوایی سلطنتی اعلام کرد که سیستم مهاربند به اندازه کافی اصلاح شده است تا پروازهای معمولی از نیروی هوایی سلطنتی کانینگسبی امکانپذیر شود. نیروی هوایی اتریش نیز اعلام کرد که تمام هواگردهای آن برای پرواز تأیید شدهاند. در ۲۴ اوت ۲۰۱۰، سازنده صندلی پرتاب مارتین بیکر اظهار داشت: ... تحت شرایط خاص، اتصال رهاسازی سریع میتواند با استفاده از کف دست، به جای انگشت شست و انگشتان، باز شود و این خطر رهاسازی غیرعمدی را به همراه دارد و افزود که یک اصلاح به سرعت توسعه و تأیید شده است "برای از بین بردن این خطر" و بر روی تمام صندلیهای تایفون نصب میشود.

• در ۹ ژوئن ۲۰۱۴، نیروی هوایی اسپانیا اعلام کرد که یک تایفون در پایگاه هوایی مورون اسپانیا در حین فرود پس از یک پرواز آموزشی معمولی سقوط کرده است. خلبان تنها، کاپیتان فرناندو یونیا کاراسکوسا از نیروی هوایی اسپانیا، که بیش از ۶۰۰ ساعت پرواز با یوروفایتر داشت، در این سانحه جان باخت.
• در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۴، یک تایفون از نیروی هوایی آلمان با یک لیرجت ۳۵A برخورد کرد که در نزدیکی اولسبرگ، آلمان سقوط کرد. یوروفایتر به شدت آسیب دیده یک فرود ایمن در پایگاه هوایی نورونیش انجام داد، در حالی که لیرجت سقوط کرد و دو سرنشین آن کشته شدند.
• در ۱ سپتامبر ۲۰۱۷، یک تایفون نیروی هوایی سلطنتی در حین فرود در فرودگاه پاردوبیتسه، جمهوری چک، پس از تغییر مسیر به دلیل آب و هوای بد، از باند فرودگاه خارج شد.
• در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۷، یک هواگرد RSAF در یک ماموریت رزمی در استان آبین یمن سقوط کرد و خلبان آن کشته شد. به گفته دولت سعودی، این هواگرد به دلایل فنی سقوط کرده است.
• در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۷، یک هواگرد نیروی هوایی ایتالیا در یک نمایش هوایی در تراچینا، لاتزیو، ایتالیا سقوط کرد. خلبان خارج نشد و در این سانحه جان باخت. نیروی هوایی ایتالیا گفت که این جت یک حلقه را کامل کرد اما سپس نتوانست بالابر کافی را در نزدیکی سطح دریا به دست آورد و چند صد متر دورتر از ساحل به آب برخورد کرد.
• در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۷، یک تایفون نیروی هوایی اسپانیا در نزدیکی پایگاه خود در لس یانوس آلباسته، اسپانیا، در هنگام بازگشت از رژه نظامی برای روز ملی اسپانیا سقوط کرد. خلبان کشته شد.
• در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۹، دو هواگرد نیروی هوایی آلمان در جریان یک تمرین در منطقه مورتز در مکلنبورگ-فورپومرن در شمال آلمان با یکدیگر برخورد کردند. هر دو هواگرد از دست رفتند در حالی که خلبانان خارج شدند. دو هواگرد مستقر در لاگه بودند. هیچکدام از هواگردها سلاح حمل نمیکردند. یکی از خلبانان جان باخت.
• در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۲، یک تایفون نیروی هوایی ایتالیا از Stormo در طول دنباله فرود به پایگاه هوایی تراپانی-بیرجی در سیسیل سقوط کرد. این هواگرد در حال انجام یک ماموریت آموزشی با یک تایفون دیگر بود که به سلامت فرود آمد. خلبان در این سانحه کشته شد.
• در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۴، یک تایفون نیروی هوایی ایتالیا در طول یک تمرین آموزشی نظامی در منطقه داگلاس دالی در قلمرو شمالی، استرالیا، در طول تمرین Pitch Black سقوط کرد. خلبان به سلامت خارج شد و با هلیکوپتر به بیمارستان سلطنتی داروین منتقل شد.

FAQ

• یوروفایتر تایفون را تعریف کنید؟
  • یوروفایتر تایفون (Eurofighter Typhoon) یک جنگنده چند منظوره فراملیتی اروپایی با دوموتور، مافوق صوت، با طراحی بال دلتا و کانارد است. تایفون در اصل به عنوان یک جنگنده برتری هوایی طراحی شد و توسط کنسریومی از شرکت های ایرباس، BAE سیستمز و لئوناردو تولید می گردد که بخش اعظم پروژه را هلدینگ مشترک یوروفایتر با گدفلوگتسایوگ GmbH اداره می کنند. آژانس مدیریت ناتو یوروفایتر و پاناویا تورنادو، که نماینده بریتانیا، آلمان، ایتالیا و اسپانیا است این پروژه را مدیریت کرده و مشتری اصلی آن محسوب می گردد.

پیوند به بیرون و منابع

en WikiPedia