بالگرد بوئینگ پینوک؛ نسخه های بریتانیایی

بالگرد شینوک HC6A متعلق به اسکادران ۱۸ نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (RAF) در سال ۲۰۲۰.

بوئینگ شینوک یک بالگرد بزرگ با روتور تاندوم است که توسط نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بهره برداری می شود. مجموعه ای از گونه های بر پایه بوئینگ CH-47 شینوک ارتش ایالات متحده، ناوگان شینوک نیروی هوایی سلطنتی (RAF) بزرگترین ناوگان ای نوع خارج از ایالات متحده است. شینوک های نیروی هوایی سلطنتی (RAF) خدمات گسترده ای در جنگ فالکند، بالکان، ایرلند شمالی، عراق و افغانستان داشته اند.

شینوک که معمولا در پایگاه های آدیهام وبنسون، نزدیک والینگفورد در آکسفوردشر جنوبی انگلستان مستقر است، از اوایل دهه ۱۹۸۰ پشتیبانی سنگین بار و ترابری را در سراسر شاخه های نیرو های مسلح بریتانیا فراهم می کند. نیروی هوایی سلطنتی (RAF) تا سال ۲۰۲۵ در مجموع پنجاه و چهار فروند شینوک فعال در انبار خود دارد. در ۲۰۱۸، بریتانیا درخواستی به ایالات متحده برای خرید چهارده فروند اضافی ارسال کرد. انتظار می رود شینوک تا دهه ۲۰۴۰ در خدمت نیروی هوایی سلطنتی (RAF) باقی بماند.

طراحی، توسعه و مشخصات فنی

شینوک HC1

در مارس ۱۹۶۷، بریتانیا سفارش پانزده فروند بوئینگ ورتول CH-47B شینوک را برای جایگزینی ناوگان بالگرد بریستول بلودر HC.1 V برای نیروی هوایی سلطنتی (RAF) ثبت کرد. در خدمت بریتانیا، این هواپیمای جدید قرار بود با نام شینوک HC مارک ۱ (همچنین با فرمت HC.1 یا HC1) نامگذاری شود که مخفف بالگرد، باربری، مارک ۱ بود. با این حال، در نوامبر همان سال، این سفارش در یک بازنگری هزینه های دفاعی لغو شد.

جاه طلبی های خرید شینوک بریتانیا در سال ۱۹۷۸ با اعلام نیازمندی برای یک بالگرد سنگین بار جدید جهت جایگزینی بالگرد وستلند وسکس احیا شد. سی و سه فروند شینوک با قیمت ۲۰۰ میلیون دلار آمریکا سفارش داده شد. این بالگرد ها که با CH-47C با موتور های لاکومینگ T55-L-11E قابل مقایسه بودند، دوباره با نام شینوک HC1 نامگذاری شدند و در دسامبر ۱۹۸۰ وارد خدمت شدند. تا سال ۱۹۸۴، چهار فروند HC.1 از دست رفته بودند، از جمله سه فروند روی کشتی Atlantic Converyor و فروند ZA676 که در یک پرواز آموزشی سقوط کرد. هشت فروند دیگر HC.1 سفارش داده شد و از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ با موتور های توربوشفت لایکومینگ T55-L-712 مربوط به CH-47D تحویل داده شد.

از سال ۱۹۹۳، سی و دو فروند باقی مانده HC.1B بعدها به بوئینگ بازگردانده شدند و برای خدمت بیشتر در نیروی هوایی سلطنتی به استاندارد شینوک HC2 ارتقا یافته اند.

شینوک HC2

نسل بعدی شینوک، یعنی CH-47D در سال ۱۹۸۲ وارد خدمت ارتش ایالات متحده شد. بهبود های نسبت به CH-47C شامل موتور های ارتقا یافته، پره های روتور کامپوزیتی، کابین بازطراحی شده برای کاهش بار کاری خلبان، سامانه های برقی افروده و بهبود یافته، سامانه پیشرفته کنترل پرواز (FCS) و آویونیک بهبود یافته بود. نیروی هوایی سلطنتی (RAF) ناوگان اصلی HC1 خود را که پیش تر موتور های CH-47D داشت، به بوئینگ برای ارتقای کامل به استاندارد CH-47D بازگرداند؛ نخستین فروند در سال ۱۹۹۳ با نام گذاری شینوکHC2 به بریتانیا بازگشت.

سه فروند اضافی شینوک HC2 سفارش داده شد که تحویل آن از سال ۱۹۹۵ آغا شد (ZH775-777). شش فروند کاملا جدید نیر در سال ۱۹۹۵ تحت نام گذاری شینوک HC2A سفارش داده شد (ZH891-896)؛ تفاوت اصلی میان این ها و HC2 استاندارد، تقویت بدنه جلویی برای امکان نصب پروب سوخت رسانی هوایی در آینده بود.

در سال ۲۰۰۶، تاریخ های بازنشستگی ناوگان های HC2 و HC2A به ترتیب برای سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۲۵ شده بود، اما ارتقا های برنامه ریزی شده اجرا شد و امکان پرواز تا سال ۲۰۴۰ را فراهم کرد.

شینوک HC3

هشت فروند شینوک پیشرفته در سال ۱۹۹۵ برای تحویل در سال ۲۰۰۰ به‌عنوان بالگردهای اختصاصی نیرو های ویژه سفارش داده شد که قرار بود نسخه های کم هزینه MH-47E ارتش ایالات متحده باشند؛ این ها در خدمت نیروی هوایی سلطنتی با نام شینوک HC.3 نام گذاری شدند. HC.3 ها شامل برد بهبود یافته، حسگر های دید شب و قابلیت ناوبری بودند. قرار بود هزینه هشت فروند ۲۵۹ میلیون پوند باشد و تاریخ پیش بینی شده ورود به خدمت در نوامبر ۱۹۹۸ بود. اگرچه در سال ۲۰۰۱ تحویل داده شد، اما H.C3 نتوانست گواهی نامه پرواز دریافت کند چرا که امکان صدور گواهی برای نرم افزار آویونیک آن وجود نداشت.

این برنامه به طور گسترده یک اقدام خرید بسیار ناشیانه قضاوت گردید: سر پیتر اسپنسر، که به عنوان رئیس آژانس تدارکات دفاعی یا آژانس خرید دفاعی مسئولیت این پروژه را بر عهده گرفته بود، اظهار داشت که الزامات اولیه... عملا غیرممکن بودند. منظورم این است که ۱۰۰ الزام اساسی وجود داشت. من همه آن‌ها را مطالعه کردم. یکی از آن‌ها خواستار محافظت در برابر هر نوع موشکی بود که از هر جهتی شلیک می‌شد. اسپنسر بعدها چنین اظهار نظر کرد: همیشه دشوار است تصور کنیم چرا افراد گمان می‌کنند می‌توان برای یک تیراژ تولید بسیار محدود، سفارشی با مشخصات کاملا اختصاصی را با هزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه خریداری کرد.

آویونیک به دلیل تحلیل ریسک ضعیف و نیازمندی های ضروری حذف شده از قرارداد، این خرید نامناسب بود. روزنامه تایمز ادعا کرد که وزارت دفاع قصد داشت یکپارچه سازی نرم افزار خودش، بدون مشارکت بوئینگ، برای کاهش هزینه ها انجام دهد. در حالی که فاقد گواهی نامه بود، این بالکرد ها فقط مجاز به پرواز در شرایط دیداری هواشناسی بودند و متعاقبا در هانگار های دارای کنترل آب و هوایی نگهداری می شدند. در سال ۲۰۰۴، ادوارد لی، رئیس وقت کمیته حساب های عمومی، این را یکی از ناشیانه ترین خرید های تمام دوران توصیف کرد.

نشریه ایر فورس مانتلی Air Forces Monthly گزارش داد که پس از مذاکرات طولانی برای امکان ورود این بالگرد به خدمت، آژانس تعمیر هوانوردی دفاعی احتمالا قراردادی برای نصب سامانه آویونک تاپ دک (TopDeck) روی شینوک های HC3 دریافت خواهد کرد. با این حال، وزارت دفاع در مارس ۲۰۰۷ اعلام کرد که این برنامه موسوم به اصلاح برای میدان لغو خواهد شد و در عوض آویونیک این بالگرد ها به مشخصات شینوک HC2/2A بازگردانده می شود. برآورد هزینه این برنامه ۵۰ تا ۶۰ میلیون پوند بود. در زوئن ۲۰۰۸، دفتر حسابرسی ملی گزارشی تند درباره نحوه مدیریت وزارت دفاع در این موضوع منتشر کرد و بیان داشت که کل برنامه احتمالا تا زمان ورود بالگرد ها به خدمت ۵۰۰ میلیون پوند هزینه خواهد داشت. در ۶ ژوئیه ۲۰۰۹، نخستین فروند از هشت شینوک HC3 اصلاح شده نخستین پرواز آزمایشی خود را در پایگاه بوسکامب داون وزارت دفاع به عنوان بخشی از مرحله آزماش و ارزیابی پرواز برنامه بازگردانی یا بازگشت مدل HC3 انجام داد.

شینوک HC4 و HC5 پروژه جولیوس

برنامه ای برای ارتقای چهل و شش فروند شینوک HC2/2A و HC3 در دسامبر ۲۰۰۸ آغاز شد. این برنامه که با نام پروژه جولیوس شناخته می شد، شامل آویونیک کابین پروازی دیجیتال جدید بر پایه مجموعه آویونیک تاپ دک (TopDeck)، شامل نمایشگر های چند منظوره جدید، نمایشگر نقشه متحرک و دیجیتال و کیف پرواز الکترونیکی، نصب یک آشکار ساز مادون قرمز پیش نگر (FLIR) روی دماغه و ارتقای موتور ها به استاندارد قدرتمند تر T-55-714 بود. هواپیما های ارتقا یافته از HC2/2A و HC3 به ترتیب با عنوان شینوک HC4 و شینوک HC5 باز نام گذاری شدند. انتظار می رفت تحویل ها از سال ۲۰۱۱ آغاز شوند. نخستین تبدیل، یک فروند شینوک HC4، نخستین پرواز خود را در ۹ دسامبر ۲۰۱۰ انجام داد. وضعیت قابلیت عملیاتی اولیه در زوئن ۲۰۱۲ با تحویل هفت فروند به دست آمد.

نمای کابین خلبان یک بالگرد شینوک نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (RAF) در یک پرواز آموزشی بر فراز ولز، سال ۲۰۰۹.

شینوک HC6A

در جولای ۲۰۱۷، اعلام شد که سی و هشت فروند شینوک HC4 قرار است به استاندارد نوسازی شده ای با نام شینوک HC6A ارتقا یابند که شامل جایگزینی سامانه های کنترل پرواز آنالوگ با سامانه کنترل پرواز خودکار دیجیتال بوئینگ (DAFCS) بود. تا فوریه ۲۰۲۲، هیچ گونه HC4 دیگر در خدمت باقی نمانده بود.

شینوک HC6

نام گذاری شینوک HC6 به بیست و چهار (که بعدا به چهارده کاهش یافت) فرود شینوک تازه ساخت مشتق شده از CH-47F که در سال ۲۰۰۹ سفارش داده شده بودند، اختصاص یافت. در دسامبر ۲۰۱۵، چهاردهمین و آخرین فروند HC6 به نیروی هوایی سلطنتی تحویل داده شد.

تا فوریه ۲۰۲۲، ناوگان شصت فروندی شینوک شامل هشت فروند HC5، چهارده فروند HC6 و سی و هشت فروند HC6A بود.

شینوک اچ-۴۷ (برد گسترده)

در ۲۰۲۴، وزارت دفاع قصد خود برای خرید چهارده فروند شینوک تازه‌ساخت بلاک II با برد گسترده (ER) به هزینه ۱٫۴ میلیارد پوند را اعلام کرد. این مدل جدید که با نام H-47 (ER) نام گذاری خواهد شد، دوبرابر برد چهارده فروند قدیمی ترین شینوک نیروی هوایی سلطنتی (RAF) را خواهد داشت و عمدتا برای عملیات های ویژه استفاده خواهد شد. H-47(ER) به موتور توربوشفت T55-GA-714A با توان ۳٬۵۶۲ کیلووات مجهز خواهد شد که در CH47F استفاده می شد. افزایش ظرفیت بلند کردن و بار ناشی از بدنه باز طراحی شده و تقویت شده است که امکان افزایش حداکثر وزن ناخالص به تقریبا ۲۴٬۵۰۰ کیلوگرم را فراهم می کند. بهبود سامانه های سوخت هم شامل مخازن سوخت باز طراحی شده و سامانه های ارتقا یافته شعاع ماموریت را افزایش می دهند که برای عملیات های ویژه حیاتی است. آویونیک پیشرفته معرفی یک سامانه مدیریت کابین دیجیتال کاملا یکپارچه (سامانه معماری آویونیک مشترک) است که عملکرد را افزایش داده و هزینه های عملیاتی را کاهش می دهد. تجهیزات عملیات ویژه هم تجهیزات تخصصی از جمله سوخت رسانی در پرواز را حفظ و ارتقا می دهد. وزارت دفاع تایید کرده که بالگرد های H-47 (ER) در راه نیروی هوایی سلطنتی برای ارائه پشتیبانی متکی نیستند. سامانه های ارتباطی درون هواپیما شامل یک رادیو فرکانس بالا (HF)، یک سامانه رادیویی زمینی و هوابرد تک کاناله، چهار رادیوی فرکانس فوق بالا/فرکانس بسیار بالا (UHF/VHF)، یک سامانه ردیابی نیروی خودی، یک فرستنده-گیرنده تشخیص دوست از دشمن (IFF) و یک سامانه ارتباط داخلی دیجیتال (DICS) است.

یکی از قوت های تعریف کننده نقش عملیات های ویژه H-47 (ER)، قابلیت پیشرفته دنبال کردن و اجتناب از زمین آن است که امکان پرواز کم ارتفاع، سریع و ایمن را بدون قربانی کردن بقا پذیری در هوای بد یا تاریکی فراهم می کند. مرکز این قابلیت رادار AN-APQ-187 سایلنت نایت است یعنی یک سامانه چند حالته با احتمال پایین رهگیری و احتمال پایین شناسایی که به طور خاص برای پرواز کم ارتفاع در محیط های دشوار، از جمله روی آب و زمین پیچیده، ظاحی گردیده. این رادار ک برای عملیاتی در ارتفاعی تقریبا ۳۰ تا ۳۰۰ متر بالای سطح زمین در محدوده گسترده‌ای از سرعت طراحی شده، حالت‌هایی برای دنبال‌ کردن و اجتناب از زمین، حسگری آب و هوا، نقشه برداری زمینی و شناسایی دریایی را فراهم می کند. معماری فشرده و تک جعبه ای وزن و با یکپارچه سازی کاهش می دهد در حالی که آگاهی موقعیتی لازم برای بهره برداری از پوشش زمین و کاهش قرار گیری در معرض مناطق تهدید را به خدمه می دهد.

مشخصات فنی (شینوک HC6A)

مشخصه	مقذار
خدمه	۴ نفر (خلبان، کمک‌خلبان، دو اپراتور سامانه تسلیحاتی/بارمعاون)
ظرفیت	۵۵ سرباز و تا ۱۰ تن بار یا تجهیزات
طول	۳۰٫۱۰ متر
ارتفاع	۵٫۶۹ متر
وزن خالی	۱۰٬۱۸۳ کیلوگرم
وزن ناخالص	۱۲٬۱۰۲ کیلوگرم
حداکثر وزن برخاست	۲۲٬۶۸۰ کیلوگرم
موتور	دو موتور توربوشفت توربین آزاد هانیول T55-GA-714A، هرکدام با توان ۲٬۸۰۰ کیلووات
قطر روتور اصلی	دو روتور، هرکدام ۱۸٫۲۹ متر
سطح روتور اصلی	۵۲۵٫۳۹ مترمربع
حداکثر سرعت	۳۰۰ کیلومتر بر ساعت
سقف پروازی	۴٬۶۰۰ متر
نرخ صعود	۱۰٫۱ متر بر ثانیه
تسلیحات	دو مسلسل چندلول M134 و یک مسلسل M60
برد	۲٬۲۰۰ کیلومتر با مخازن سوخت کمکی

فرود HC4 در شاو‌بری در سال ۲۰۱۶.

تاریخچه عملیاتی

شینوک های نیروی هوایی سلطنتی به طور گسترده در پشتیبانی از درگیری های نظامی بریتانیا مستقر شده اند و نخستین نقش زمان جنگ خود را در تعملیات کورپوریت، جنگ فالکند، در سال ۱۹۸۲ ایفا کردند.

شینوک ها در عملیات گرنبی (عملیات نظامی بریتانیا در طول جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱) در جنگ خلیج فارس سال ۱۹۹۱ استفاده شد. شینوک به ابزار انتقال حیاتی در طول جنگ تبدیل شد. آن ها برای انتقال نیرو به منطقه در آغاز درگیری استفاده شدند؛ یک فروند شینوک در ۲۲ ژانویه ۱۹۹۱ برای انتقال یک گشتی اس ای اس در ماموریت مشهور براوو تو زیرو استفاده شد. در پی درگیری تا نه فروند شینوک بریتانیایی برای غذا و تدارکات برای هزاران پناهنده کرد از عراق تحویل دادند.

در ۱۰ آگوست ۱۹۹۹، صدها فروند شینوک در سراسر جهان، از جمله آن‌هایی که توسط نیروهای مسلح بریتانیا استفاده می‌شدند، به‌دلیل ترک‌خوردگی کشف‌شده در چرخ فرود یک بالگرد بریتانیایی در طول یک بازرسی معمول، زمین‌گیر شدند.

یک فروند شینوک به‌طور خاص، شناخته‌شده با کد اسکادران اصلی‌اش براوو نوامبر، به‌دلیل سابقه خدمتی‌اش هواپیمایی شناخته‌شده و نشان‌دار است؛ این بالگرد در تقریبا چهل سال خدمتش، در هر عملیات بزرگی که نیروی هوایی سلطنتی در آن درگیر بود، از جمله جزایر فالکلند، لبنان، آلمان، ایرلند شمالی، عراق و افغانستان، فعالیت داشته است.

جنگ فالکند

در طول جنگ فالکلند، شینوک‌ها هم توسط نیروهای بریتانیایی و هم آرژانتینی به کار گرفته شدند. در آوریل ۱۹۸۲، چهار فروند شینوک روی کشتی کانتینربر MV Atlantic Conveyor برای اعزام به جزایر فالکلند بارگیری شد تا از عملیات‌های بریتانیا پشتیبانی کند. در ۲۵ مه ۱۹۸۲، شینوک براوو نوامبر برای برداشتن بار از HMS Glasgow اعزام شد. در حالی که بالگرد در هوا بود، Atlantic Conveyor توسط یک هواپیمای داسو سوپر اتاندار نیروی دریایی آرژانتین با یک موشک اگزوسه سطح‌پیما مورد حمله قرار گرفت. براوو نوامبر از نابودی کشتی گریخت، در تخلیه کشتی کمک کرد و بعدها روی ناو هواپیمابر HMS Hermes فرود آمد و لقب «بازمانده» را به دست آورد. به‌دلیل گسترش سریع آتش و دود روی عرشه Atlantic Conveyor پس از اصابت اگزوسه، امکان پرواز هیچ‌یک از بالگردهای باقی‌مانده روی عرشه کشتی وجود نداشت. شینوک‌های نیروی هوایی سلطنتی بخشی از نیرویی تخمینی متشکل از چهل بالگرد در نیروی ویژه بریتانیا بودند، در کنار بالگردهای وستلند سی‌کینگ و وستلند وسکس.

یک فروند CH-47C آرژانتینی در طول جنگ فالکلند به تصرف درآمد و توسط نیروی هوایی سلطنتی به‌عنوان کمک‌آموزشی استفاده شد. بدنه عقبی آن بعدها برای تعمیر یک شینوک آسیب‌دیده نیروی هوایی سلطنتی در سال ۲۰۰۳ استفاده شد.

پس از جنگ، چهار فروند شینوک توسط «چین‌دت» (واحد شینوک) که در سال ۱۹۸۳ به پرواز شماره ۱۳۱۰ تبدیل شد، بهره‌برداری می‌شدند. متعاقباً، اسکادران ۷۸ در سال ۱۹۸۶ از ادغام پرواز شماره ۱۳۱۰ و پرواز شماره ۱۵۶۴ (سی‌کینگ‌ها) بازتشکیل شد و دو فروند شینوک را به‌عنوان بخشی از پادگان فالکلند بهره‌برداری می‌کرد. این تعداد در اواسط دهه ۱۹۹۰ به یک فروند کاهش یافت و این نوع سرانجام در سال ۲۰۰۶ از فالکلند خارج شد تا منابع و هواپیما برای عملیات‌های افغانستان آزاد شود.

افغانستان

بالگردهای شینوک به‌طور گسترده برای پشتیبانی از نیروهای بریتانیایی در افغانستان به‌طور پیوسته از آغاز جنگ افغانستان در سال ۲۰۰۱ مورد استفاده قرار گرفتند؛ عملیات اسنایپ شاهد استفاده از این بالگردها برای کمک به ۱٬۰۰۰ کماندوی بریتانیایی در پاکسازی منطقه‌ای در جنوب‌شرق افغانستان بود. به‌دلیل تهدید دستگاه‌های انفجاری دست‌ساز (IED) پراکنده‌شده در سراسر زمین توسط شورشیان، بالگردهای ترابری به واحدهای بسیار ارزشمند و پرتقاضا در این سبک از جنگ تبدیل شده‌اند. تا آوریل ۲۰۰۶، شش فروند شینوک توسط هواپیماهای ترابری C-17A گلوب‌مستر III به قندهار در جنوب افغانستان، در پشتیبانی از عملیات هریک، اعزام شده بودند. دو فروند شینوک نیروی هوایی سلطنتی در آگوست ۲۰۰۹ در طول عملیات‌های رزمی با طالبان از دست رفتند که یکی از آن‌ها با آتش دشمن سرنگون شد، با وجود هشدارهایی که ماه‌ها پیش درباره برنامه‌های طالبان برای حمله به این بالگردها داده شده بود.

فعالیت مستمر این ناوگان زمانی مقرون‌به‌صرفه‌تر شد که رژیم‌های نگهداری و پشتیبانی در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ تغییر یافتند. در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۹، دولت بریتانیا استراتژی آینده بالگردی خود را اعلام کرد که شامل خرید بیست‌وچهار فروند شینوک تازه‌ساخت بود، بیست‌ودو فروند برای گسترش نیرو و دو فروند برای جایگزینی تلفات در افغانستان، که قرار بود از سال ۲۰۱۲ به نیروی هوایی سلطنتی تحویل داده شود. تعداد شینوک‌های اضافی در بازنگری راهبردی دفاع و امنیت سال ۲۰۱۰ دوازده فروند کاهش یافت. این امر اندازه کل ناوگان را به شصت فروند رساند؛ تا سال ۲۰۰۹، نیروی هوایی سلطنتی چهل‌وهشت فروند شینوک در انبار خود داشت.

استقرار های دیگر

در ۶ ژوئن ۱۹۹۹، دو فروند شینوک اسکادران ۷ پایگاه آدیهام در همپشایر را ترک کردند و چترباز‌هایی را برای پیوستن به نیروهای ناتو در بالکان حمل کردند؛ شش فروند دیگر هفته بعد به کوزوو رسیدند تا از عملیات‌هایی مانند تخلیه مجروحان و انتقال تدارکات حیاتی پشتیبانی کنند. در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۹، موج‌هایی از شینوک، همراه با بالگردهای وستلند لینکس و اپاچی AH-64 آمریکایی، برای اعزام سریع نیروهای پیاده بریتانیا به کوزوو به‌عنوان بخشی از نخستین مرحله استقرار ناتو استفاده شدند.

در می ۲۰۰۰، چندین بالگرد شینوک شهروندان بریتانیایی و اتحادیه اروپا را از فری‌تاون در سیرالئون به‌دلیل بی‌ثباتی منطقه‌ای در یک تخلیه، با هوا خارج کردند. در سپتامبر ۲۰۰۰، شینوک‌ها برای تخلیه مجروحان از درگیری در فری‌تاون به RFA Sir Percivale، یک کشتی پشتیبانی مستقر در آنجا، استفاده می‌شدند.

در جولای ۲۰۰۶، سه فروند بالگرد شینوک اسکادران ۲۷ به پایگاه آکروتیری در قبرس اعزام شدند تا شهروندان بریتانیایی را از لبنان تخلیه کنند؛ این اسکادران همچنین خاویر سولانا، نماینده امور خارجه اتحادیه اروپا، را در آغاز بحران به بیروت پرواز داد.

در جولای ۲۰۱۸، سه بالگرد شینوک نیروی هوایی سلطنتی تحت عملیات نیوکومب برای کمک به نیروهای فرانسوی در درگیری مالی شمالی برای تدارکات و جابه‌جایی نیرو مستقر شدند.

مدل ها و گونه ها

• شینوک HC1: هواپیمای تازه ساخت برای نیروی هوایی سلطنتی بر پایه CH-47C، چهل و یک فروند ساخته شد.
• شینوک HC1B: اصلاح چهل و یک فروند HC1 با پره های روتور فلزی، بازماندگان به HC2 تبدیل شدند.
• شینوک HC2: تبدیل سی و دو فروند باقی مانده HC1B توسط بوئینگ به استاندارد CH-47D، و سه فروند تازه ساخت.
• شینوک HC2A: مشابه HC2 با بدنه تقویت شده با استفاده از فنون ساخت سازه ای فرزکاری شده، شش فروند ساخته شد.
• شینوک HC3: گونه نیروهای ویزه بر پایه CH-47SD، هشت فروند ساخته شد.
• شینوک HC4: هواپیما های HC2/2A با موتور ها و آویونیک ارتقا یافته تحت پروژه جولیوس. چل و شش تبدیل برنامه ریزی شده بوده است.
• شینوک HC5: هواپیما های HC3 با آویونیک ارتقا یافته تحت پروژه جولیوس و جایگزینی سامانه های کنترل پرواز آنالوگ با سامانه کنترل پرواز خودکار (ااتوپایلوت) بوئینگ (DAFCS).
• شینوک HC6: شینوک های تازه ساخت اعلام شده در سال ۲۰۰۹، در ابتدا بیست و چهار فروند، بعد ها به چهارده فروند کاهش یافت (دوازده بالگرد جدید به علاوه دو جایگزین فرسایشی). اخرین هواپیما ها در دسامبر ۲۰۱۵ تحویل داده شدند.
• شینوک HC6A: ارتقا های شینوک HC4، با جایگزینی سامانه های کنترل پرواز آنالوگ با سامانه کنترل پرواز خودکار دیجیتال (اتوپایلوت) بوئینگ (DAFCS).
• شینوک H-47 (ER): چهارده فروند تازه ساخت H-47R با برد گسترده (ER) در حال ساخت برای تحویل در سال ۲۰۲۷. برای استفاده در عملیات های ویژه در نظر گرفته شده است. جایگزین قدیمی ترین فروند های باقی مانده HC6A خواهد شد. شرکت BAE سیستمز توسط بوئینگ برای توسعه زیر سامانه عملگر موازی فعال (APAS) روی هواپیما های CH-47F و MH-47G شینوک انتخاب شده است.

سوانح

در ۱۳ مه ۱۹۸۶ شینوک HC1 با کد ZA715 در هوای بد در جزایر فالکلند سقوط کرد. این بالگرد که چهار خدمه و دوازده سرباز داشت، به یک تپه چهار مایلی مقصدش برخورد کرد. با وجود اینکه امدادگران با کولاک برف دست‌وپنجه نرم می‌کردند، پرسنل بازیابی شدند اما یکی از اعضای خدمه اندکی پس از سقوط جان باخت و کمک‌خلبان و یک سرباز در مسیر بیمارستان درگذشتند. هیئت تحقیق نتیجه‌گیری کرد که خدمه به‌دلیل شرایط سفیدی دچار سردرگمی جهت‌یابی شده بودند.

در ۲۷ فوریه ۱۹۸۷ شینوک HC1 با کد ZA721 در جزایر فالکلند در طول یک پرواز آزمایشی پس از سرویس سقوط کرد. پس از ترک پایگاه مونت پلیزنت، این بالگرد با سرعت کروز معمول و ارتفاع بین ۹۰ تا ۲۱۰ متر بود که دماغه‌اش پایین رفت و در حدود شش کیلومتری جنوب‌شرق فرودگاه به زمین برخورد کرد؛ این بالگرد در آتش‌سوزی متعاقب نابود شد. هیئت تحقیق نتوانست علت دقیق را مشخص کند اما احتمال داده شد ناشی از گیرکردن عملگر تقویت‌کننده بالایی چرخشی جلو بوده باشد. هر هفت سرنشین، سه خدمه و چهار تکنسین، کشته شدند.

در ۶ مه ۱۹۸۸: شینوک HC1 با کد ZA672 در حین تاکسی‌کردن به موقعیت در یک فضای محدود، با یک اسکله در فرودگاه هانوفر برخورد کرد. روتور جلویی آن به زیر اسکله شماره ۱۰ برخورد کرد و باعث شد بالگرد به‌طور عمودی بلند شده و سپس روی پهلو بیفتد. آتشی در عقب بدنه آغاز شد و به‌سرعت گسترش یافت. سه عضو خدمه کشته شدند و یک نفر آسیب‌های جدی دید؛ شینوک نابود شد.

در ۲ ژوئن ۱۹۹۴: شینوک HC2 با کد ZD576 روی مول آو کینتایر در اسکاتلند سقوط کرد و همه ۲۵ مسافر و هر چهار عضو خدمه را کشت؛ علت این حادثه محل اختلاف است. این حادثه به‌طور گسترده چهارمین فاجعه بدترین نیروی هوایی سلطنتی در زمان صلح شناخته می‌شود.

در ۹ آگوست ۲۰۰۹: شینوک HC2 با کد ZA709 پس از اصابت یک راکت‌انداز دستی (آر‌پی‌جی) و آتش‌سوزی متعاقب موتور پس از تخلیه بار در نزدیکی سنگین در استان هلمند افغانستان، فرود اضطراری انجام داد. شینوک دو کیلومتر تا یک منطقه امن پرواز کرد پیش از فرود. هیچ‌یک از خدمه آسیبی ندیدند و همه پیش از نجات توسط یک شینوک دوم در همان ماموریت، هواپیما را تخلیه کردند. هواپیمای آسیب‌دیده سپس توسط حملات هوایی ائتلاف برای جلوگیری از افتادن آن به دست طالبان نابود شد.

در ۳۰ آگوست ۲۰۰۹ شینوک HC2 با کد ZA673 در طول عملیات نزدیک سنگین در استان هلمند فرود سختی انجام داد. این بالگرد به چرخ فرود، دماغه و روتور جلویی آسیب دید، اما خدمه و پانزده سرباز سوار بر آن آسیبی ندیدند. طبق وزارت دفاع، به‌دلیل موقعیت محل سقوط بازیابی ایمن هواپیما ممکن نبود و عمداً با مواد منفجره نابود شد. علت فرود سخت مورد تحقیق قرار گرفت، اگرچه تصور نمی‌شد سرنگون شده باشد.

پیوند به بیرون و منابع

English Wikipedia