ناوشکن-رده بریتانیا

ناوشکن های نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا (Royal Navy) از مهم ترین و پرتعدادترین تجهیزات دریایی این کشور به شمار می آیند. این ناو ها از ناوشکن های اژدرافکن دوران جنگ جهانی اول که با سرعت و مانور پذیری بالا برای درگیری های شبانه و حملات اژدری طراحی شده بودند، تا ناوشکن های موشک انداز مدرن امروزی مجهز به سیستم های جنگ الکترونیک، رادار های پیشرفته و موشک های دوربرد، طیف گسترده ای را شامل می شوند. نقش این ناو ها در تضمین برتری دریایی بریتانیا، حفاظت از ناوگان های بزرگ تر، جنگ ضد دریایی و پشتیبانی آتش از نیرو های زمینی همواره حیاتی بوده است. هر سامانه که وضعیت فعال در حال خدمت ذکر نشده باشد، بازنشسته محسوب می شود؛ برای اطلاعات بیشتر روی نام تجهیز کلیک کنید.

۱۹۱۸ تا ۱۹۴۵

• ناوشکن های نمونه Amazon و Ambuscade (Prototype Amazon/Ambuscade)
  • ۲ فروند (HMS Amazon و HMS Ambuscade)، ساخته‌شده ۱۹۲۶. نمونه‌های آزمایشی برای طراحی ناوشکن‌های بین‌جنگ که موفقیت‌آمیز ارزیابی شدند و الگوی کلاس‌های بعدی (A تا I) قرار گرفتند.
• ناوشکن های کلاس A (A-class)
  • ۹ فروند، ساخته‌شده ۱۹۲۸ بین۱۹۳۱. نخستین ناوشکن گروه کامل دوره بین‌جنگ، با وزن ۱٬۳۵۰ تن و سرعت ۳۵ گره. مسلح به ۴ قبضه ۴٫۷ اینچ و ۸ لوله اژدر ۲۱ اینچی. ۸ فروند در جنگ جهانی دوم از دست رفتند.
• ناوشکن های کلاس B (B-class)
  • ۹ فروند، ساخته‌شده ۱۹۲۹بین۱۹۳۱. مشابه کلاس A با تغییرات جزئی. ۵ فروند در جنگ از دست رفتند.
• ناوشکن های کلاس C (C-class)
  • ۵ فروند، ساخته‌شده ۱۹۳۰بین۱۹۳۴. همگی به نیروی دریایی کانادا منتقل شدند. ۲ فروند در جنگ از دست رفتند.
• ناوشکن های کلاس D (D-class)
  • ۹ فروند، ساخته‌شده ۱۹۳۱بین۱۹۳۳. با قابلیت ضدزیردریایی بهبودیافته. تنها ۲ فروند از جنگ جان سالم به در بردند.
• ناوشکن های کلاس E (E-class)
  • ۹ فروند، ساخته‌شده ۱۹۳۳بین۱۹۳۴. یک فروند به کانادا و یک فروند به یونان منتقل شد. ۳ فروند (شامل یونانی و کانادایی) از جنگ جان سالم به در بردند.
• ناوشکن های کلاس F (F-class)
  • ۹ فروند، ساخته‌شده ۱۹۳۳بین۱۹۳۵. دو فروند به کانادا منتقل شدند. ۵ فروند از جنگ جان سالم به در بردند.
• ناوشکن های کلاس G (G-class)
  • ۹ فروند، ساخته‌شده ۱۹۳۴بین۱۹۳۶. تنها ۲ فروند از سال‌های اولیه جنگ جان سالم به در بردند و به کانادا و لهستان منتقل شدند.
• ناوشکن های کلاس H (H-class)
  • ۲۴ فروند (۹ فروند اصلی، ۲ فروند یونانی، ۷ فروند آرژانتینی، ۶ فروند برزیلی خریداری‌شده)، ساخته‌شده ۱۹۳۵بین۱۹۳۷. ۶ فروند برزیلی گاهی به عنوان کلاس Havant شناخته می‌شوند. ۵ فروند از جنگ جان سالم به در بردند.
• ناوشکن های کلاس I (I-class)
  • ۹ فروند، ساخته‌شده ۱۹۳۶بین۱۹۳۷. کلاس I آخرین کلاس از سری A تا I بود که از سال ۱۹۲۹ هر سال یک ناوگروه سفارش داده می‌شد.
• ناوشکن های کلاس Tribal (Tribal-class)
  • فروند، ساخته‌شده ۱۹۳۶بین۱۹۴۴. طراحی بزرگ‌تر و قدرتمندتر در پاسخ به ناوشکن‌های سنگین‌تر نیروی دریایی آلمان، فرانسه و ایتالیا. مسلح به ۴ قبضه ۴٫۷ اینچ دوقلو (بعداً به ۳ قبضه کاهش یافت). یکی از مشهورترین کلاس‌های ناوشکن بریتانیا.
• ناوشکن های کلاس J، K و N (J, K and N-class)
  • ۲۴ فروند (۳ ناوگروه ۸ فروندی)، ساخته‌شده ۱۹۳۸–۱۹۴۱. طراحی جدید با وزن ۱٬۷۰۰ تن و تسلیحات سنگین‌تر شامل ۳ قبضه ۴٫۷ اینچ دوقلو و ۱۰ لوله اژدر. پایه‌ای برای کلاس‌های بعدی شدند.
• ناوشکن های کلاس Hunt (Hunt-class)
  • ۸۶ فروند (۲۰ نوع I، ۳۶ نوع II، ۲۸ نوع III، ۲ نوع IV)، ساخته‌شده ۱۹۳۹–۱۹۴۲. ناوشکن‌های اسکورت با تمرکز بر دفاع ضدزیردریایی و ضدهوایی، با اندازه کوچک‌تر و هزینه کمتر. به نام شکارهای روباه بریتانیا نامگذاری شدند.
• ناوشکن های کلاس L و M (L and M-class)
  • ۱۶ فروند (۸ فروند از هر کلاس)، ساخته‌شده ۱۹۳۹–۱۹۴۲. طراحی شده برای همگام‌سازی با نبردناوهای جدید کلاس King George V با سرعت ۳۵ گره. دارای برجک‌های بسته برای توپ‌ها.
• ناوشکن های کلاس Town (Town-class)
  • ۵۰ فروند، ساخته‌شده ۱۹۱۷–۱۹۲۰ (آمریکا)، منتقل‌شده ۱۹۴۰. ناوشکن‌های قدیمی آمریکایی از کلاس‌های Caldwell، Clemson و Wickes که در معامله "ناو در برابر پایگاه" به بریتانیا منتقل شدند. با وجود کهنگی، نیاز حیاتی بریتانیا را در اوایل جنگ برطرف کردند.
• کلاس‌های O و P (ناوگروه‌های اضطراری اول و دوم)
  • این دو کلاس، نخستین ناوشکن‌های برنامه اضطراری جنگ بودند که در سپتامبر و اکتبر ۱۹۳۹ سفارش داده شدند. طراحی آنها بر اساس بدنه و ماشین‌آلات کلاس‌های موفق J، K و N بود، اما به دلیل کمبود تجهیزات و نبود سلاح دومنظوره مناسب، با هر سلاحی که در دسترس بود، تجهیز شدند. به همین دلیل، این ناوشکن‌ها اغلب به عنوان ناوشکن‌های کاربردی (utility) توصیف می‌شوند.

۱۹۴۵ تا ۱۹۶۰

• ناوشکن های کلاس Battle (Battle-class)
  • ۲۳ فروند (۱۶ فروند گروه I، ۷ فروند گروه II)، ساخته‌شده ۱۹۴۳–۱۹۴۶. طراحی شده در اواخر جنگ با قابلیت ضدهوایی بسیار بهبودیافته.
• ناوشکن های کلاس Weapon (Weapon-class)
  • ۴ فروند، ساخته‌شده ۱۹۴۵–۱۹۴۶. کلاس کوچکی که پس از جنگ تکمیل شد.
• ناوشکن های کلاس Daring (Daring-class)
  • ۸ فروند، ساخته‌شده ۱۹۴۹–۱۹۵۲. آخرین ناوشکن‌های توپ‌دار بریتانیا که پس از جنگ طراحی شدند.

دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۰

• ناوشکن های کلاس County (County-class)
  • ۸ فروند (۴ فروند گروه I، ۴ فروند گروه II)، ساخته‌شده ۱۹۶۱–۱۹۶۷. نخستین ناوشکن‌های موشک‌انداز بریتانیا با موشک‌های سطحبههوا و قابلیت ضدزیردریایی. بازنشسته.
• ناوشکن نوع ۸۲ (Type 82)
  • ۱ فروند (HMS Bristol)، ساخته‌شده ۱۹۶۹. طراحی شده برای آزمایش فناوری‌های جدید و همراهی با ناوهای هواپیمابر لغو‌شده CVA-01. در اصل ۸ فروند برنامه‌ریزی شده بود.
• ناوشکن نوع ۴۲ (Type 42)
  • ۱۴ فروند (۶ فروند کلاس Sheffield، ۴ فروند کلاس Exeter، ۴ فروند کلاس Manchester)، ساخته‌شده ۱۹۷۱–۱۹۸۳. ناوشکن‌های موشک‌انداز با موشک‌های سطح به هوای Sea Dart. معروف به ناوشکن های شوالیه‌های تنگه (Falklands) که ۲ فروند از آنها در جنگ فالکلند غرق شدند. ۴ فروند آخر (کلاس Manchester) در دهه ۱۹۸۰ ساخته شدند.

دهه ۲۰۰۰ تاکنون

• ناوهای نوع ۴۵ (Type 45)
  • ۶ فروند (HMS Daring, Dauntless, Diamond, Dragon, Defender, Duncan)، همگی بین ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ به خدمت گرفته شدند. پیشرفته‌ترین ناوشکن‌های نیروی دریایی پادشاهی با رادار SAMPSON، سیستم موشکی PAAMS (Sea Viper) و قابلیتهای جنگ الکترونیک پیشرفته. طراحی شده برای دفاع هوایی ناوگانهای دریایی. در حال خدمت.
• ناو نوع ۸۳ (Type 83)
  • برنامه‌ریزی شده برای جایگزینی ناوهای نوع ۴۵ در دهه ۲۰۳۰. در مرحله طراحی مفهومی. در حال توسعه.