بالگرد چند منظوره آگوستاوستلند ای دبلیو ۱۰۱

فرود هواپیمای آگوستاوستلند ای دبلیو ۱۰۱، نیروی هوایی اندونزی در مزرعه‌ای در لامونگان، آپریل ۲۰۲۶.

آگوستاوستلند ای دبلیو ۱۰۱ (AgustaWestland AW101) یک بالگرد ترابری میان رده است که در کاربرد های نظامی و غیر نظامی استفاده می شود. این بالگرد که نخستین بار در سال ۱۹۸۷ به پرواز درآمد، توسط یک مشارکت مشترک میان وستلند هلیکوپترز در بریتانیا و آگوستا در ایتالیا در پاسخ به نیازمندی های ملی برای برای یک بالگرد چند منظوره دریایی مدرن تسعه یافت. چند بهره بردار، از جمله نیرو های مسلح بریتانیا، دانمارک و پرتغال، از نام مرلین برای هواپیما های ای دبلیو ۱۰۱ خود استفاده می کنند. این بالگرد در کاخانه هایی در یووویل انگلستان و ورجیاته ایتالیا تولید می شود. کارز مونتاژ نیز تحت لیسانس در ژاپن و ایالات متحده انجام شده است.

پیش از سال ۲۰۰۷، این هواپیما تحت نام گذاری ای اچ ۱۰۱ به بازار عرضه می شد. نام گذاری اصلی ای اچ آی ۰۱ بود، برگرفته از نام مشارکت مشترک انگلیسی و ایتالیایی یعنی صنایع بالگرد اروپا، اما یک خطای نگارشی این را به ای اچ ۱۰۱ تغییر داد. در سال ۲۰۰۰، وستلند هلیکوپترز و آگوستا ادغام شدند تا آگوستاوستلند را تشکیل دهند که به نام گذاری فعلی این نوع منجر شد.

ای دبلیو ۱۰۱ در سال ۱۹۹۹ وارد خدمت شد و از آن زمان جایگزین چندین نوع بالگرد قدیمی تر شده است، مانند سیکورسکی اس اچ ۳ وستلند سی کینگ، و نقش هایی مانند ترابری میان اندازه، جنگ ضدزیردریایی، جست و جو و نجات و عملیات های چندمنظوره کشتی محور را انجام می دهد. نیروی هوایی سلطنتی کانادا گونه سی اچ ۱۴۹ کورمورانت را برای نجات دریایی هوایی بهره برداری می کند. گونه دیگری، لاکهید مارتین وی اچ ۷۱ کسترل، برای خدمت در ناوگان ترابری ریاست جمهوری ایالات متحده تولید شد پیش از آنکه این برنامه لغو شود و هواپیماها به کانادا برای قطعات یدکی فروخته شوند. بهره برداران غیرنظامی از ای دبلیو ۱۰۱ برای ترابری مسافر و وی آی پی استفاده می کنند. این نوع در تئاترهای رزمی فعال، مانند در پشتیبانی از نیروهای ائتلاف در طول جنگ عراق و جنگ افغانستان، مستقر شده است.

توسعه

خواستگاه

در سال ۱۹۷۷، وزارت دفاع بریتانیا نیازمندی برای یک بالگرد جنگ ضدزیردریایی صادر کرد تا جایگزین وستلند سی کینگ های نیروی دریایی سلطنتی (Royal Navy) شود که در برابر پیشرفت های فناوری زیر دریایی شوروی ناکافی می شدند. وستلند هلیکوپترز پیشنهادی با نام گذاری دبلیو جی ۳۴ برای یک بالگرد سه موتوره با ابعادی مشابه سی کینگ ارائه داد؛ دبلیو جی ۳۴ قرار بود مداومت پروازی بیشتر و برد بیشتری نسبت به نسل قبلی داشته باشند. هم زمان نیروی دریایی ایتالیا نیز در حال بررسی جایگزینی ناوگان سی کینگ خود بود که توسط شرکت ایتالیایی آگوستا ساخته شده بود؛‌ وستلند و آگوستا به سرعت مذاکراتی درباره توسعه مشترک یک بالگرد جانشین آغاز کردند.

آگوستا و وستلند توافقی برای کار مشترک روی این پروژه نهایی کردند و یک شرکت جدید به نام ای اچ ایندستریز لیمیتد را تشکیل دادند تا توسعه و بازاریابی بالگرد جدید را برای بهره داران بالقوه را دنبال کنند. در ۱۲ ژوئن ۱۹۸۱، دولت بریتانیا مشارکت خود در این پروژه را تایید کرد و بودجه اولیه ۲۰ میلیون پوند برای توسعه نه نمونه پیش تولیدی اختصاص داد. یک توافق بزرگ که بودجه بیشتر برنامه توسعه ای اچ ۱۰۱ را تامین می کرد، در سال ۱۹۸۴ توسط دولت های بریتانیا و ایتالیا امضا شد. در نمایشگاه هوایی پاریس ۱۹۸۵،‌ آگوستا یک نمونه غیر کارکردی از نسخه چند منظوره بالگرد جدید را نمایش داد که به طراحی عمومی تری منجر شد که می توانست برای برآوردن نیاز های مشتریان مختلف نظامی یا غیرنظامی سفارشی شود. نخستین نمونه اولیه در ۹ اکتبر ۱۹۸۷ به پرواز درآمد.

در سال ۱۹۸۷، کانادا ای اچ ۱۰۱ را برای جایگزینی سی کینگ های خود در نقش های جنگ ضدزیردریایی و جست و جو و نجات انتخاب کرد. موتور سوم ای اچ ۱۰۱ و برد افزایش یافته آن در مقایسه مطلوبی با هواپیماهای رقیب، مانند سیکورسکی سی هاوک، قرار داشت. برد و قابلیت یخ زدایی نیز برای عملیات های اقیانوس اطلس شمالی حیاتی تلقی می شدند. ای اچ ۱۰۱ نوپا که تا ۵۰ فروند از آن برای جایگزینی سی کینگ های نیروهای مسلح کانادا سفارش داده شده بود، درگیر یک نبرد سیاسی گسترده تر میان احزاب محافظه کار و لیبرال این کشور شد؛ حزب اخیر این هواپیما را بیش از حد پرهزینه می دید. منتقدان خرید ای اچ ۱۰۱ را پس از پایان جنگ سرد در اوایل دهه ۱۹۹۰ افراطی و غیرضروری خواندند. برآوردهای هزینه ای گسترده ای هم توسط موافقان و هم مخالفان خرید ای اچ ۱۰۱ ارائه شد، در حالی که مخالفان از تمدید عمر ناوگان بالگردهای سیکورسکی سی اچ ۱۲۴ سی کینگ و بوئینگ ورتول سی اچ ۱۱۳ لابرادور حمایت می کردند. جنجال ای اچ ۱۰۱ به عنوان عاملی در انتخابات فدرال کانادا در سال ۱۹۹۳ دیده شد. این سفارش توسط دولت جدید لیبرال در سال ۱۹۹۳ لغو شد که به جریمه لغو ۴۷۰ میلیون دلاری انجامید.

ورود به تولید

چندین هواپیمای پیش تولیدی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ مونتاژ شدند. نخستین هواپیمای پیش تولیدی نخستین پرواز خود را با موتور های جنرال الکتریک سی تی ۷ دو ای در ۹ اکتبر ۱۹۸۷ انجام داد. آزمایش های پروازی به مدت شش ماه پس از سقوط دومین هواپیمای پیش تولیدی در ۲۱ ژانویه ۱۹۹۳ متوقف شد. در ۶ ژوئن ۱۹۹۳، نخستین ای اچ ۱۰۱ با موتور توربوشفت رولز رویس توربومکا آر تی ام ۳۲۲ نخستین پرواز خود را انجام داد. نه نمونه اولیه برای بررسی کاربردهای نظامی و غیرنظامی ساخته شد، از جمله یک پیکربندی هلی لاینر. در فوریه ۱۹۹۵، بریتانیا رسماً نخستین سفارش خود را برای مجموعاً ۲۲ فروند ای اچ ۱۰۱ ثبت کرد؛ این به زودی توسط سفارش ایتالیا برای ۱۶ فروند ای اچ ۱۰۱ در اکتبر ۱۹۹۵ دنبال شد. سفارش ای اچ ۱۰۱ بدون جنجال نبود، نیروی هوایی سلطنتی ترجیح خود برای یک ناوگان کاملاً چینوکی را اعلام کرده بود؛ همچنین گفته می شد بوئینگ شرایط ارزان تری برای چینوک پیشنهاد داده بود. تحویل های نیروی هوایی سلطنتی در سال ۱۹۹۷ آغاز شد؛ تحویل های نیروی دریایی سلطنتی سال بعد آغاز شد.

پس از ادغام وستلند و آگوستا برای تشکیل آگوستاوستلند در سال ۲۰۰۰، نیازی به شخصیت جداگانه ای اچ آی نبود؛ ای اچ ۱۰۱ رسماً در سال ۲۰۰۷ با نام تجاری ای دبلیو ۱۰۱ بازآرایی شد. تا آوریل ۲۰۰۹، بیش از ۱۸۰ فروند ای دبلیو ۱۰۱ در سراسر جهان فروخته شده بود؛ ناوگان عملیاتی ترکیبی نیز در مجموع ۱۷۰٬۰۰۰ ساعت پرواز انباشته کرده بود.

توسعه های بیشتر

در نوامبر ۲۰۰۷، الجزایر قراردادی برای شش فروند بالگرد ای دبلیو ۱۰۱ امضا کرد. در آگوست ۲۰۱۲، گزارش شد که الجزایر توافقی با آگوستاوستلند برای تامین تا ۸۰ بالگرد امضا کرده که ۴۲ فروند از آن ها قرار بود ای دبلیو ۱۰۱ باشند. طبق شرایط این توافق، هواپیماهای اولیه قرار بود توسط آگوستاوستلند ساخته شوند، در حالی که الجزایر قرار بود بعدها مونتاژ برخی ای دبلیو ۱۰۱ ها را آغاز کند.

تا سپتامبر ۲۰۱۳، آگوستاوستلند در فرآیند دریافت گواهی غیرنظامی برای ای دبلیو ۱۰۱ بود؛ مشتریان بالقوه شامل بهره برداران سکوهای نفتی فراساحلی و مشتریان وی آی پی می شدند. تا فوریه ۲۰۱۴، آگوستاوستلند در حال بررسی تطبیق ای دبلیو ۱۰۱ به عنوان یک وسیله هوایی بدون سرنشین سنگین بود؛ پیشنهاد شده بود در این پیکربندی، یک ای دبلیو ۱۰۱ می تواند به صورت اختیاری خدمه داشته باشد.

در ۷ ژوئن ۲۰۱۰، اعلام شد که بوئینگ یک مجوز تولید و حقوق را از آگوستاوستلند برای تولید آمریکایی یک گونه بومی سازی شده ای دبلیو ۱۰۱ که با نام گذاری بوئینگ ۱۰۱ شناخته می شد، به دست آورده است. در اکتبر ۲۰۱۲، این هواپیما در یک رقابت نیروی هوایی ایالات متحده برای جایگزینی اچ اچ ۶۰ پیو هاوک ارائه شد؛ با این حال، این پیشنهاد سه ماه بعد کنار گذاشته شد.

مشخصات فنی مرلین اچ ام ۱

مشخصه	مقدار
خدمه	۳ تا ۴ نفر
ظرفیت	۲۶ سرباز ۳۸ مسافر یا ۵ تن بار یا ۴ برانکارد با آرایه سونار حذف شده برای مرلین اچ ام ۱؛ ۳۰ سرباز نشسته یا ۴۵ سرباز رزمی کاملاً مجهز ایستاده، یا ۳٬۰۵۰ کیلوگرم بار داخلی، ۵٬۵۲۰ کیلوگرم بار بیرونی، یا ۱۶ برانکارد برای ای دبلیو ۱۰۱
طول بدنه	۱۹٫۵۳ متر
ارتفاع	۶٫۶۲ متر
وزن خالی	۱۰٬۵۰۰ کیلوگرم
حداکثر وزن برخاست	۱۵٬۶۰۰ کیلوگرم
موتور	سه موتور توربوشفت رولز رویس توربومکا آر تی ام ۳۲۲ ۰۱، هرکدام با توان ۱٬۵۶۶ کیلووات توان برخاست
قطر روتور اصلی	۱۸٫۵۹ متر
سطح روتور اصلی	۲۷۱٫۵۱ مترمربع
سرعت کروز	۲۷۸ کیلومتر بر ساعت
حداکثر سرعت مجاز	۳۰۹ کیلومتر بر ساعت
استقامت پروازی	۵ ساعت
سقف پروازی	۴٬۵۷۵ متر
تسلیحات	چهار اژدر هدایت شونده استینگ ری یا بمب عمقی مارک ۱۱
برد	۱٬۳۸۹ کیلومتر

طراحی

رمپ و فضای داخلی یک بالگرد آگوستاوستلند ای دبلیو۱۰۱.

نمای کلی

ای دبلیو ۱۰۱ از یک آرایش طراحی معمولی پیروی می کند، اما از فناوری های پیشرفته ای مانند طراحی پره های روتور، سامانه های آویونیک و استفاده گسترده از مواد کامپوزیتی را بهره می برد. ساختار ماژولار است و از یک آلیاژ‌‌‌ آلومینیوم لیتیوم تشکیل شده که هم سبک و هم مقاوم در برابر آسیب طراحی شده اسسا. ای دبلیو ۱۰۱ برای عملیات در دماهای منفی ۴۵ تا مثبت ۵۰ درجه سانتیگراد رتبه بندی شده. سامانه های کنترل هواپیما امکان می دهند ای دبلیو ۱۰۱ در باد های جانبی ۷۴ کیلومتر بر ساعت پایداری خود را در حالت معلق را حفظ کنند.

یک سامانه کنترل لرزش فعال، موسوم به سامانه کنترل فعال پاسخ سازه ای، لرزش بدنه را تا ۸۰ درصد کاهش می دهد که راحتی خدمه را افزایش داده و انباشت تنش روی بدنه را به حداقل می رساند. کابین خلبان به صندلی های زرهی برای خدمه مجهز است و می تواند سرعت برخورد بیش از ۱۰ متر بر ثانیه را تحمل کند. کنترل های پروازی دوگانه فراهم شده اند، هرچند ای دبلیو ۱۰۱ می تواند توسط یک نفر پرواز داده شود.

نمایشگر های ابزار خلبانان شامل شش صفحه نمایش رنگی با وضوع بالا و یک نمایشگر ماموریت اختیاری است؛ یک نقشه دیجیتال یا نمایشگر مادون قرمز پیش نگر نیز می تواند نصب گردد.

موتور

ای دبلیو ۱۰۱ توسط سه موتور توربوشفت به حرکت در می آید. در ابتدا رولز رویس توربومکا آر تی ام ۳۲۲ با توان ۱٬۵۱۷ تا ۱٬۶۱۱ کیلووات و جنرال الکتریک سی تی ۷ با توان ۱٬۴۶۲ تا ۱٬۷۳۷ کیلووات دو نوع موتور در دسترس بودند، اما تاسال ۲۰۲۰ هواپیما های جدید فقط با سی تی ۷ هشت ای فروخته می شدند. موتور آرتی ام ۳۲۲ به طور خاص برای ای دبلیو ۱۰۱ توسعه یافت؛ این موتور بعد ها روی بالگرد های آگوستاوستلند دبلیو ای اچ ۶۴ آپاچی و ان اچ ایندستریز ان اچ ۹۰ نیز پذیرفته شد. طبق گفته رولز رویس، حدود ۸۰ درصد از ای دبلیو ۱۰۱ ها از آر تی ام ۳۲۲ استفاده می کنند.

موتور ها یک روتور اصلی پنج پره با قطر ۱۸٫۵۹ متر به حرکت درمی آورند. پره های روتور از کربن شیشه با لانه زنبوری نومکس و فول روهاسل ساخته شده اند و لبه های آن با آلیاژ‌ تیتانیوم در یک ساختار ساندویچی پوشیده گردیده است. شکل پره های اصلی روتور برگرفته از پره های روتور بی ای آر پی است که نخستین بار روی وستلند لینکس استفاده شد. این طراحی پره کارایی آیرودینامیکی در نوک پره را بهبود می بخشد و امضای صوتی را کاهش می دهد. روتور های بهبود یافته بی ای آر پی چهار پس از آن توسعه یافتند؛ نصب آن ها حداکثر وزن برخاست ای دبلیو ۱۰۱ را افزایش می دهد.

هر موتور توسط یک مخزن جداگانه با ظرفیت ۱٬۰۷۴ لیتر با استفاده از پمپ های تقویتی دوگانه تامین می شود. مخازن چهارم و پنجم اختیاری می توانند اضافه گردند تا به عنوان یک منبع ذخیره عنل کنند و مخازن اصلی را در طول پرواز پر کنند و برد یا استقامت را افزایش دهند. ای دبلیو ۱۰۱ همجنین می تواند به یک پروب برای سوخت رسانی هوایی نیز مجهز گردد. مخازن سوخت خود آب بند اقلامی اختیاری هستند که توسط مشتری انتخاب می شوند. یک سامانه جدا کننده ذرات ورودی می تواند نصب شود که موتور را هنگام عملیات در محیط های شنی محافظت می کند.

تسلیحات و سامانه های دفاعی

بیشتر گونه های ای دبلیو ۱۰۱ به سامانه های دفاع شخصی مانند پرتاب کننده چف و فلر، اقدامات متقابل سامانه اخلالگر هدایت‌شونده فروسرخ (DIRCM)، ای اس ام اقدامات پشتیبانی الکترونیکی در قالب سر های فرکانس رادیویی، و یک سامانه تشخیص و هشدار لیزر مجهز هستند. مرلین های بریتانیایی با زره محافظتی در برابر آتش سلاح سبک مجهز شده اند. یک حسگر تصویربرداری مادون قرمز پیش نگر نصب شده روی کناره به برخی گونه ها نصب شده است.

دو نقطه اتصال در زیر بدنه وجود دارد که روی آن مدل اچ ام ۱ می تواند چهار اژدر استینگ ری یا بمب عمقی مارک ۱۱ مود ۳ را حمل کند. برخی مشتریان تصمیم گرفته اند موشک ضد کشتی مارته را روی ای دبلیو ۱۰۱ به کار گیرند؛ از سال ۲۰۱۱، نیروی دریایی سلطنتی (‌Royal Navy) در حال بررسی تجهیز ناوگان مرلین خود به یک موشک ضد سطحی است. گونه های مارک ۱، مارک ۳ و مارک ۳ ای می توانند مسلسل های چند منظوره را در تا پنج موقعیت در کابین اصلی نصب کنند که از هر دو دهانه درگاه و پنجره هدف گیری می شوند.

آویونیک

وستلند و آی بی ام در سال ۱۹۹۱ یک کنسرسیوم برای انجام یکپارچه سازی سامانه های پیچیده بالگرد تشکیل دادند. ای دبلیو ۱۰۱ دارای شبکه ای از سامانه های مدیریت بالگرد و ماموریت است که برای کاهش بار کاری خلبان و امکان انجام طیف گسترده ای از ماموریت ها توسط بالگرد طراحی شده. یک سامانه کنترل پرواز خودکار دیجیتال توسط ای دبلیو ۱۰۱ به کار گرفته می شود. این سامانه امکان عملیات یک خلبان خودکار چهارمحوری پیچ، غلت، یاو و کالکتیو و سامانه پایدارسازی خودکار را فراهم می کند و با سامانه های مدیریت پرواز هواپیما یکپارچه شده. این سامانه که توسط اسمیتس ایرواسپیس ساخته شده، یک سامانه دوگانه تکراری است که از دو کامپیوتر پروازی برای افزونگی و تحمل خطا استفاده می کند.

سامانه ناوبری ای دبلیو ۱۰۱ شامل یک گیرنده جی پی اس و سامانه ناوبری اینرسی، برد رادیویی چندجهته فرکانس بسیار بالا، سامانه فرود ابزاری، تاکان و جهت یابی خودکار است. مارک ۱ و مارک ۳ به یک سامانه سرعت داپلر مجهز هستند که سرعت های نسبی زمینی را فراهم می کند؛ این سامانه همچنین به عنوان بخشی از سامانه خودپایدارسازی به سامانه کنترل پرواز خودکار متصل است. برای ایمنی، هواپیما به سامانه های هشدار اجتناب از مانع و زمین، سامانه اجتناب از برخورد ترافیک، و ضبط کننده های صدا و داده های پرواز مجهز است.

ای دبلیو ۱۰۱ در ابتدا به رادار جست و جو و شناسایی فرانتی بلو کسترل مجهز بود که قابلیت اسکن ۳۶۰ درجه دارد و می تواند اهداف کوچک را تا ۴۶ کیلومتری شناسایی کند. به عنوان بخشی از برنامه ارتقای مرلین اچ ام ۲ نیروی دریایی سلطنتی، لاکهید مارتین مجموعه ای از بهبودها را روی این رادار پیاده سازی کرد، به ویژه امکان ردیابی ۴۰ برابر تعداد اهداف که قبلاً ممکن بود. ای اچ ۱۰۱ های دانمارکی به رادار جست و جو و هواشناسی آر دی آر ۱۶۰۰ مجهز هستند. مرلین های مارک ۲ نیروی دریایی سلطنتی به سامانه ضدزیردریایی ای کیو اس ۹۰۳ برای پردازش داده های سونوگرافیک از سونوبوی ها جهت شناسایی و هدف گیری زیردریایی های غوطه ور مجهز هستند. ای کیو اس ۹۰۳ از سامانه ای کیو اس ۹۰۱ روی هواپیمای گشت زنی دریایی قدیمی تر هاوکر سیدلی نیمرود مشتق شده است.

خدمه و بار

ای دبلیو ۱۰۱ معمولا توسط خدمه سه نفره عملیات می شود: یک خلبان، یک ناظر و یک اپراتور خدمه. خلبان قادر است بخش عمده یک ماموریت را در حالت دست آزاد پرواز کند که با خلبان خودکار پیچیده، امکان پذیر می شود. تمام اعضای خدمه دسترسی جداگانه به کامپیوتر های مدیریتی و اطلاعات تاکتیکی دارند.

بدنه حجمی معادل ۳۱٫۹۱ مترمکعب دارد و محفظه بار ۶٫۵ متر طول، ۲٫۳ متر عرض و ۱٫۹۱ متر ارتفاع دارد. نسخه نظامی ای دبلیو ۱۰۱ می تواند تا ۲۴ سرباز رزمی نشسته یا ۴۵ سرباز ایستاده و تجهیزاتشان را جای دهد. بارهای جایگزین شامل یک تیم پزشکی و ۱۶ برانکارد و پالت های بار می شود.

رمپ، به ۱٫۹۱ در ۲٫۳ متر، می تواند بار ۳٬۰۵۰ کیلوگرمی را تحمل کند که امکان حمل خودروهایی مانند لندرور را فراهم می کند. رمپ و کف کابین به نقاط مهاربندی هم سطح مجهز هستند. یک قلاب بار زیر بدنه می تواند بارهای بیرونی تا ۵٬۴۴۰ کیلوگرم را با استفاده از یک واحد رهاسازی بار نیمه خودکار حمل کند. یک چرخ بازوی نجات و یک کنترل کننده تریم معلق در درگاه بار نصب شده اند. یک چرخ بازوی بار اختیاری می تواند نزدیک رمپ عقبی نصب شود.

تاریخچه عملیاتی

نیروی دریایی سلطنتی

سفارشش نهایی نیروی دریایی سلطنتی (Royal Navy) بریتانیا برای ۴۴ فروند ای اس دبلیو بود که در ابتدا با نام مرلین اچ ای اس ۱ نام گذاری شده بود اما به زودی به مرلین اچ ام ۱ تغییر یافت. نخستین مرلین کاملا عملیاتی در ۱۷ مه ۱۹۹۷ تحویل داده شد و در ۲ ژوئن ۲۰۰۰ وارد خدمت شد. تمام هواپیما ها تا پایان سال ۲۰۰۲ تحویل داده شدند و توسط سه اسکادران بازوی هوایی بهره برداری می شوند: اسکادران های هوایی دریایی ۸۱۴، ۸۲۰، ۸۲۴ و ۸۲۹ کنون منحل و با ۸۱۴ ادغام گردیده، همگی مستقر در پایگاه هوایی دریایی سلطنتی ک

الدروز در کورنوال. اسکادران ۷۰۰ از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ واحد ارزیابی عملیاتی مرلین بود. در مارس ۲۰۰۴، مرلین های نیروی دریایی به طور موقت پس از حادثه ای در کالدروز که در آن یک روتور دم به دلیل نقص ساخت خراب شد، زمین گیر شدند. یک روتور دم بهبود یافته طراحی و روی بیشتر ای دبلیو ۱۰۱ ها اتخاذ شد که نگهداریی مرتبط را به طور قابل توجهی کاهش داد.

در سال ۱۹۹۵،‌ اعلام شد که بالگرد های وستلد لینکس نیروی دریایی به نفع یک ناوگان کاملا مرلینی بازنشسته خواهند شد. با این حال، بازنگری راهبردی دفاع و امنیت متعاقب سال ۲۰۱۰ بیان کرد که بالگرد های دریایی آینده مرلین مرلین و وایلدکت، مشتقی از لینکس خواهد بود. مرلین های نیروی دریایی سلطنتی (Royal Navy) در کارائیب،‌ در وظایف مبارزه با مواد مخدر و پشتیبانی در طوفان، و همچنین وظایف امنیت دریایی در خلیج فارس فعالیت داشته اند. مرلین ها همچنین در عراق در خدمت فعال بوده اند و از نیرو های بریتانیایی و ائتلاف مستقر در منطقه پشتیبانی کرده اند.

مرلین اچ ام ۱ برای عملیات از ناوهای هواپیمابر، کشتی های حمله آبی خاکی، فریگیت های تایپ ۲۳، ناوشکن تایپ ۴۵ و چندین شناور کمکی ناوگان سلطنتی از جمله کلاس فورت ویکتوریا مجاز شده است. ۳۰ هواپیما تحت برنامه ۷۵۰ میلیون پوندی پایداری قابلیت مرلین به استاندارد مرلین اچ ام ۲ ارتقا یافته اند؛ لاکهید مارتین بریتانیا آخرین اچ ام ۲ را در ۱۱ جولای ۲۰۱۶ تحویل داد. اچ ام ۲ دارای یک سامانه ماموریت جدید، کابین دیجیتال، دوربین الکترواپتیکی و پردازش سونار چندمنبعی است. اچ ام ۲ در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴ پس از پرواز ۴۸۰ ساعت از Illustrious در طول رزمایش دیپ بلو در همان ماه به قابلیت عملیاتی اولیه رسید. همچنین گزارش شد که برخی از هشت بدنه ای که به دلایل مالی برنامه ای برای ارتقا نداشتند ممکن است به روزرسانی شوند. پنج فروند اچ ام ۲ در هر زمان در نگهداری هستند و ۲۵ فروند در دسترس باقی می ماند که ۱۴ فروند از آن ها به طور نظری قرار بود به ناو هواپیمابر کلاس ملکه الیزابت اختصاص یابند. با این حال، در عمل با تنها ۳۰ فروند مرلین اچ ام ۲ در خدمت، ممکن است استقرار ۱۴ هواپیما روی یک ناو عملیاتی واحد به صورت تمام وقت غیرممکن باشد. برای مثال، در طول استقرار گروه ضربت ناو در سال ۲۰۲۱ به اقیانوس آرام، هفت فروند مرلین همراه گروه وظیفه بودند.

علاوه بر نقش ای اس دبلیو، اچ ام ۲ قادر خواهد بود یک پاد هشدار زودهنگام هوابرد موسوم به کروزنست حمل کند که جایگزین سی کینگ ای اس ای سی هفت می شود. در سپتامبر ۲۰۱۱، تیلز بریتانیا استفاده مجدد از تجهیزات سی کینگ ای اس ای سی هفت، مانند سرچواتر ۲۰۰۰، روی مرلین را پیشنهاد داد؛ لاکهید مارتین توسعه یک حسگر چندمنظوره جدید برای هم ای دبلیو ۱۰۱ و هم هواپیماهای دیگر را پیشنهاد کرد. لاکهید در ابتدا برنامه داشت از مشتقی از رادار ای پی جی ۸۱ اف ۳۵ استفاده کند؛ با این حال، یک سامانه رقیب التا و سامانه تیلز هر دو آزمایش های پروازی خود را در سال ۲۰۱۴ آغاز کردند. در ۲۲ مه ۲۰۱۵، وزارت دفاع و پیمانکار اصلی لاکهید مارتین بریتانیا تیلز را برای تامین رادار و سامانه ماموریت کروزنست انتخاب کردند. قابلیت عملیاتی اولیه این سامانه به طور قابل توجهی به تعویق افتاد. در حالی که کروزنست با گروه ضربت ناو بریتانیا در سال ۲۰۲۱ مستقر شد، با چالش های عملیاتی مواجه شد و برنامه های بازنگری شده به این معنا بود که کروزنست در جولای ۲۰۲۳ به قابلیت عملیاتی اولیه رسید. قابلیت عملیاتی کامل انتظار می رفت در ۲۰۲۴ یا ۲۰۲۵ محقق شود. گزارش شد که در ابتدا فقط پنج مرلین به کروزنست مجهز خواهند شد که سه فروند از آن ها معمولاً به ناو هواپیمابر آماده باش بالا اختصاص می یابند. در سال ۲۰۲۵، نه فروند مرلین اچ ام ۲ از اسکادران هوایی دریایی ۸۲۰ به طور خاص برای سوارشدن روی HMS Prince of Wales به عنوان بخشی از استقرار گروه ضربت ناو نیروی دریایی سلطنتی به منطقه هند و اقیانوسیه اختصاص یافتند. شش فروند از مرلین ها در نقش ای اس دبلیو و سه فروند در نقش ای ای دبلیو بودند، در حالی که سامانه کروزنست رسماً به قابلیت عملیاتی کامل رسیده بود.

مشکلات با مرلین اسلش کروزنست باعث شده نیروی دریایی سلطنتی به دنبال جایگزین بگردد. تا سال ۲۰۲۳ این سامانه تاریخ بازنشستگی برنامه ریزی شده ۲۰۲۹ داشت. در سال ۲۰۲۱، شتاب دهنده دفاع و امنیت بریتانیا اعلام کرد که گزینه ها بررسی خواهند شد و ممکن است از پروژه موجود ویکسن که بر روی کاربرد یک سامانه دریایی بدون سرنشین که می تواند اجزای حمله، هشدار زودهنگام هوابرد و سوخت رسانی هوا به هوا را در بر بگیرد تحقیق می کند، استفاده کند. اگر اجرا شود، جایگزینی مرلین اسلش کروزنست با یک سامانه دیگر امکان می دهد تمام بالگردهای مرلین در باقی مانده عمر خدمتی خود روی عملیات های ای اس دبلیو تمرکز کنند.

در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۹، برنامه هایی برای انتقال مرلین اچ سی ۳ و اچ سی ۳ای نیروی هوایی سلطنتی به نیروی بالگردی کماندوی نیروی دریایی سلطنتی برای جایگزینی بالگردهای بازنشسته شونده سی کینگ اچ سی ۴ اعلام شد. سی کینگ قرار بود در سال ۲۰۱۶ بازنشسته شود و نیروی دریایی را با ترکیبی از وایلدکت و مرلین باقی بگذارد. اسکادران ۸۴۶ با مرلین های سابق نیروی هوایی سلطنتی اچ سی ۳ در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۴ بازتشکیل شد؛ اسکادران ۸۴۵ در ۹ جولای ۲۰۱۵ به دنبال آن آمد. در ۲۵ مه ۲۰۱۸، نخستین فروند از ۲۵ فروند مرلین کماندوی تفنگداران دریایی سلطنتی مارک چهار اسلش چهارای تبدیل شده به پایگاه هوایی دریایی سلطنتی یووویلتون تحویل داده شد. در جولای ۲۰۲۰، برنامه ریزی شده بود بالگردهای مرلین اچ ام ۲ و اچ سی ۴ اسلش چهارای به ترتیب تا سال های ۲۰۲۹ و ۲۰۳۰ در خدمت باشند. در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۱، تایید شد که تاریخ خروج از خدمت آن ها به سال ۲۰۴۰ منتقل شده. تا پایان سال ۲۰۲۲، تمام بالگردهای اچ سی به استاندارد مرلین کماندوی اچ سی چهار اسلش چهارای ارتقا یافتند.

نیروی هوایی سلطنتی

بالگرد مرلین HC3 در حال سوار کردن اعضای اسکادران شماره ۲ هنگ نیروی هوایی سلطنتی (RAF) در افغانستان، سال ۲۰۱۲.

نیروی هوایی سلطنتی (RAF) ۲۲ فروند مرلین اچ سی ۳ برای ماموریت های ترابری سفارش داد که نخستین فروند از آن ها در ژانویه ۲۰۰۱ با اسکادران ۲۸ مستقر در پایگاه بنسون وارد خدمت شد. این نوع به مخازن سوخت با برد گسترده مجهز است و قابلیت سوخت رسانی هوا به هوا را دارد. مرلین به طور مکرر برای وظایف ترابری نیرو و ترابری اشیای حجیم چه به صورت داخلی و چه آویزان،‌ از جمله خودرو ها و توپخانه، استفاده می شود. تاسیسات نگهداری عمیق مرلین در پایگاه هوایی دریایی سلطنتی کالدروز بیشتر وظایف مربوط به مرلین اچ سی ۳ را انجام می داد.

نخستین استقرار عملیاتی مرلین به منطقه بالکان در سال ۲۰۰۳ بود. مرلین های نیروی هوایی سلطنتی نخستین بار در سال ۲۰۰۴ به عنوان بخشی از عملیات تلیک به عراق اعزام شدند، از نیروهای ائتلاف پشتیبانی کردند و به عنوان اصلی ترین دارایی تخلیه پزشکی در جنوب عراق عملیات کردند؛ هم فلایت لفتنانت کو هریس و هم فلایت لفتنانت میشل گودمن در این دوره جایزه دی اف سی را دریافت کردند. مرلین ها به طور معمول در اطراف بصره تا خروج بریتانیا در ژوئن ۲۰۰۹ عملیات می کردند.

در سال ۲۰۰۲، وستلند پیشنهاد ناخواسته ای که موفق نشد به وزارت دفاع بریتانیا ارائه داد و یک گونه بهبودیافته مرلین را پیشنهاد داد که قصد داشت تقاضا برای ظرفیت بلندکردن اضافی را برآورده کند. اقدام جایگزین خرید شش فروند ای دبلیو ۱۰۱ از دانمارک در سال ۲۰۰۷ بود؛ که با نام گذاری مرلین اچ سی ۳ای به نیروی هوایی سلطنتی اختصاص یافت و امکان استقرار مرلین ها در افغانستان را فراهم کرد. اچ سی ۳ای به دلیل تفاوت های پیکربندی گوناگون برای آموزش استفاده می شود و نه برای عملیات های خط مقدم. در دسامبر ۲۰۰۷، دومین اسکادران مرلین، اسکادران ۷۸، در پایگاه بنسون تشکیل شد.

در سال ۲۰۰۹، پنج فروند مرلین مارک ۳ در افغانستان عملیات می کردند و نیرو و تدارکات را ترابری می کردند. استقرار در افغانستان به دلیل ادعای کمبود زره کولار محافظتی هواپیما مورد انتقاد قرار گرفت. تا جولای ۲۰۱۰، ناوگان مرلین به طور کامل به زره بالستیک مجهز شد. استقرار مرلین ها در افغانستان امکان خروج واحد سی کینگ از این منطقه را در اکتبر ۲۰۱۱ فراهم کرد. به عنوان بخشی از کاهش نیروی بریتانیا در افغانستان، مرلین ها در ژوئن ۲۰۱۳ از این تئاتر عملیاتی خارج شدند.

در سال ۲۰۱۲، ناوگان مرلین اچ سی ۳ اسلش ۳ای نیروی هوایی سلطنتی شروع به انتقال به نیروی دریایی سلطنتی برای استفاده توسط نیروی بالگردی کماندو کرد. پرسنل نیروی دریایی سلطنتی در کنار خدمه نیروی هوایی سلطنتی در بنسون کار می کردند تا در طول انتقال تجربه کسب کنند. برنامه ۴۵۴ میلیون پوندی پایداری عمر مرلین منجر شد ۲۵ بدنه اچ سی ۳ اسلش ۳ای به الکترونیک کابین اچ ام ۲، دم و سرهای روتور اصلی تاشو، چرخ فرود تقویت شده، نقاط مهار عرشه، به روزرسانی های منسوخ شدگی، نقاط طناب سریع و یک سامانه خروج اضطراری مشترک مجهز شوند. نخستین اچ سی ۴ آزمایش های پروازی خود را در سپتامبر ۲۰۱۷ آغاز کرد، با قابلیت عملیاتی اولیه در اواسط ۲۰۱۸؛ یک سر روتور اصلی تاشو موقتی روی برخی اچ سی ۳ برای عملیات های کشتی محور پیش از ارتقای اچ سی ۴ نصب خواهد شد.

فرماندهی ناوگان مرلین اچ سی ۳ اسلش ۳ای بریتانیا رسماً از نیروی هوایی سلطنتی به نیروی دریایی سلطنتی طی مراسمی در پایگاه بنسون در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۴ منتقل شد. به عنوان بخشی از همان مراسم، اسکادران ۷۸ نیروی هوایی سلطنتی منحل شد و اسکادران هوایی دریایی ۸۴۶ نیروی دریایی سلطنتی با مرلین به کار افتاد. اسکادران ۲۸ ای سی نیروی هوایی سلطنتی به عنوان بخشی از نیروی بالگردی کماندو تا جولای ۲۰۱۵ ادامه فعالیت داد، زمانی که اسکادران ۲۸ ای سی از کار افتاد و اسکادران هوایی دریایی ۸۴۵ به کار افتاد. اسکادران ۸۴۶ از بنسون به پایگاه هوایی دریایی سلطنتی یووویلتون در مارس ۲۰۱۵ منتقل شد، با اسکادران ۸۴۵ که در ژوئن ۲۰۱۶ دنبال کرد.

نیروی دریایی ایتالیا‌‌

نسخه هشدار زودهنگام هوابرد (AEW) نیروی دریایی ایتالیا در لونی-سارزانا، ۲۰۰۷.

در سال ۱۹۹۷، دولت ایتالیا ۱۶ بالگرد ای دبلیو ۱۰۱ برای نیروی دریایی ایتالیا سفارش داد، با اختیار خرید چهار فروند دیگر. این ای دبلیو ۱۰۱ ها شامل هشت فروند از نسخه ضدسطحی اسلش ضدزیردریایی، چهار فروند هشدار زودهنگام هوابرد و چهار بالگرد پشتیبانی آبی خاکی می شدند. دولت سپس اختیار خود برای چهار بالگرد پشتیبانی آبی خاکی اضافی را اعمال کرد که تا سال ۲۰۰۶ تحویل داده شدند. در همان سال، دولت دو فروند دیگر ای دبلیو ۱۰۱ پشتیبانی آبی خاکی در نسخه ای کمی اصلاح شده سفارش داد.

نخستین بالگرد تولیدی نیروی دریایی ایتالیا با کد ام ام ۸۱۴۸۰ در ۴ اکتبر ۱۹۹۹ پرواز کرد و رسماً در ۶ دسامبر ۱۹۹۹ به مطبوعات معرفی شد. ایتالیا تحویل بیست و یکمین ای دبلیو ۱۰۱، پیکربندی شده برای جنگ ضدزیردریایی، را در ۴ آگوست ۲۰۰۹ پذیرفت. در مجموع ۲۲ بالگرد ای دبلیو ۱۰۱ به نیروی دریایی ایتالیا تحویل داده شده است.

ای دبلیو ۱۰۱ های ایتالیایی از انواع مختلف کشتی ها عملیات کرده و در خارج از کشور خدمت داشته اند؛ در سال ۲۰۰۹ نیروی دریایی ایتالیا از ناوگان ای دبلیو ۱۰۱ خود به عنوان ترابری اجرایی برای سران کشورهای بازدیدکننده و مقامات در طول اجلاس سی و پنجم گروه هشت استفاده کرد. در سال ۲۰۱۰، نیروی دریایی ایتالیا سه فروند ای دبلیو ۱۰۱ را به افغانستان اعزام کرد، جایی که هم در نقش های ترابری و هم چندمنظوره پرواز داده شدند. در سال ۲۰۱۱، گزارش شد که واحد ایتالیایی در افغانستان، متشکل از ای دبلیو ۱۰۱ ها، پوشش یک منطقه گسترده از کشور را فراهم می کرده است.

نیروی هوایی ایتالیا

در ژوئن ۲۰۱۱، ای دبلیو ۱۰۱ توسط نیروی هوایی ایتالیا برای جایگزینی بالگرد های قدیمی سی کینگ اچ اچ ۳ اف در نقش جست و جو و نجات رزمی انتخاب شد. در مجموع ۱۵ بالگرد در گونه اچ اچ ۱-۱ ای سفارش داده شد و بین سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ تحویل داده شد.

نیروی هوایی سلطنتی کانادا‌

در سال ۱۹۹۷، نیروی هوایی سلطنتی کانادا با توجه به وضعیت رو به وخامت ناوگان بالگردی خود، کانادا رقابت بالگرد جست و جو نجات کانادا را برگزار کرد. ای اچ ۱۰۱ برنده آن شد و در خدمت کانادا با نام گذاری سی اچ ۱۴۹ کورمورات شناخته شد.

در سال ۲۰۰۴، ای اج ۱۰۱ در یک رقابت کانادایی برای جایگزینی ناوگان سی کینگ کشتی محور شرکت داده شد، اما سیکورسکی سی اچ ۱۴۸ سایکلون انتخاب شد. در سال ۲۰۱۳، پس از دشواری هایی با خرید سی اچ ۱۴۸‌، گزارش شد نیروی هوایی سلطنتی کانادا به طور جدی در حال بررسی لغو قرارداد سیکورسکی و بررسی امکان خرید ای دبلیو ۱۰۱ به جای آن است. با این حال، یک دسته اولیه شامل فروند سایکلون در ژوئن ۲۰۱۵ به نیروی هوایی سلطنتی کانادا تحویل داده شد.

در دسامبر ۲۰۲۲، وزارت دفاع ملی کانادا قراردادی به ارزش ۱٫۲۴ میلیارد دلار کانادا برای خرید سه هواپیمای اضافی و ارتقای ناوگان موجود به پیکربندی فعلی این بالگرد اعلام کرد: این ناوگان را در ۱۶ فروند افزایش می دهد. نیروی هوایی سلطنتی کانادا همچنین یک شبیه ساز آموزشی پیشرفته اختصاصی خود پیکربندی شده مطابق کابین مدرن جدید را خریداری کرد.

نیروی هوایی سلطنتی دانمارک

در سال ۲۰۰۱، نیروی هوایی سلطنتی دانمارک خرید هشت فروند ای اچ ۱۰۱ برای وظایف اس ای آر و شش فروند ترابری تاکتیکی نیرو برای اسکادران ۷۲۲ را اعلام کرد. آخرین فروند از ۱۴ فروند ای دبلیو ۱۰۱ در مارس ۲۰۰۷ تحویل داده شد و نخستین ای دبلیو ۱۰۱ های اس ای آر در آوریل ۲۰۰۷ از فرودگاه کاروپ عملیاتی شدند. در سال ۲۰۰۷، شش فروند ای دبلیو ۱۰۱ ترابری نیرو به وزارت دفاع بریتانیا منتقل شدند؛ در ازای آن، دولت بریتانیا شش فروند ای دبلیو ۱۰۱ تازه ساخت را به عنوان جایگزین برای نیروی هوایی سلطنتی دانمارک سفارش داد.

ای دبلیو ۱۰۱ های دانمارکی ظرفیت وزن ناخالص بالاتر ۱۵٬۶۰۰ کیلوگرمی دارند و در زمان تحویل با رنگی پوشش داده شده بودند که برای کاهش امضای مادون قرمز هواپیما طراحی شده بود. در نقش اس ای آر، ای دبلیو ۱۰۱ های نیروی هوایی سلطنتی دانمارک خدمه شش نفره دارند و در ابتدا به رنگ زرد بودند تا از ای دبلیو ۱۰۱ های اختصاص یافته به وظایف نظامی متمایز شوند، اما بعدها سبز رنگ آمیزی شدند و تمام ۱۴ فروند ای دبلیو ۱۰۱ برای اس ای آر و ترابری نیرو استفاده می شوند.

در ۲۸ ژانویه ۲۰۰۸، محور محرک یک ای دبلیو ۱۰۱ دانمارکی شکست که منجر به فرود اضطراری در فرودگاه بیلوند شد. پس از این حادثه، ناوگان دانمارک به عنوان یک اقدام احتیاطی زمین گیر شد و آینده ای دبلیو ۱۰۱ به طور عمومی مورد بحث قرار گرفت. در شش ماه اول سال ۲۰۰۸، نیروی هوایی سلطنتی دانمارک در دسترس بودن عملیاتی حدود ۵۰ درصد را گزارش داد که به طور قابل توجهی کمتر از هدف ۸۰ درصدی بود، بخشی به دلیل سازمان نگهداری ناکافی و کمبود پرسنل.

در ژانویه ۲۰۱۱، وزارت دفاع دانمارک گزارش شد که نتوانسته هزینه بازسازی ناوگان ای دبلیو ۱۰۱ برای عملیات های افغانستان را تامین کند، برخلاف گزارش های پیشین درباره یک استقرار در سال ۲۰۱۲. در فوریه ۲۰۱۳، نشریه ایویشن ویک گزارش داد که مشکلات قابلیت اطمینان پیشین حل شده اند و یک بسته ارتقای کامل روی ای دبلیو ۱۰۱ های دانمارکی اعمال خواهد شد؛ این شامل افزودن پادهای جنگ الکترونیک و یک سامانه الکترواپتیکی جدید بود، پیش از یک استقرار در افغانستان در سال ۲۰۱۴. در سپتامبر ۲۰۱۳، ای دبلیو ۱۰۱ های دانمارکی قرار بود حسگرهای الکترواپتیکی اسلش مادون قرمز ال سه وسکم ام ایکس ۱۵ دریافت کنند؛ هواپیماهای اس ای آر از قبل حسگر ای او اسلش آی آر فلایر سیستمز استار سیفایر دو حمل می کنند.

نیروی هوایی سلطنتی نروژ

در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۷، پروژه ای آغاز شد که قصد داشت تمام بالگردهای جست و جو و نجات وستلند سی کینگ را با بالگردهای نجات جدید تا سال ۲۰۲۰ جایگزین کند. در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۳، قراردادی میان آگوستاوستلند و دولت برای خرید ۱۶ بالگرد ای دبلیو ۱۰۱ امضا شد. این توافق پس از یک رقابت شدید میان سازندگان مختلف برای برآوردن نیازمندی های نروژ حاصل شد. شرکت کنندگان شامل آگوستاوستلند، یوروکوپتر، ان اچ ایندستریز، شرکت هواپیمایی سیکورسکی و بوئینگ می شدند. دولت نتیجه گیری کرد که آگوستاوستلند ای دبلیو ۱۰۱ نیازمندی ها و مشخصات را به بهترین شکل ممکن برآورده می کند.

در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۷، پر ویلی آموندسن، وزیر دادگستری و امنیت عمومی، افتتاح مرکز آموزشی ای دبلیو ۱۰۱ نروژ لئوناردو در پایگاه هوایی استاوانگر سولا را اعلام کرد. این مرکز آموزشی شامل یک شبیه ساز پرواز کامل ای دبلیو ۱۰۱ است که به طور مشترک توسط لئوناردو و سی ای ای در سطح دی توسعه یافته که یک دستگاه سری ۳۰۰۰ سی ای ای است، همراه با یک سامانه آموزش کنسول اس ای آر ای دبلیو ۱۰۱ متصل به شبیه ساز پرواز کامل برای فراهم کردن آموزش خدمه عقب. نخستین دوره آموزشی در این مرکز پیش از تحویل نخستین بالگرد آغاز شد. این مرکز آموزشی توسط هم مشتریان نروژی و هم خارجی ای دبلیو ۱۰۱ استفاده خواهد شد.

نخستین ای دبلیو ۱۰۱ در نوامبر ۲۰۱۷ تحویل داده شد. ای دبلیو ۱۰۱ های نروژی رسماً از ۱ سپتامبر ۲۰۲۰ در نقش نجات آغاز به عملیات کردند. سی کینگ در دسامبر ۲۰۲۳، پس از ۴۷ سال خدمت به عنوان بالگرد نجات در نیروی هوایی سلطنتی نروژ، کنار گذاشته شد و با ای دبلیو ۱۰۱ جایگزین شد. ای دبلیو ۱۰۱ در خدمت نروژ نام ملکه اس ای آر را دارد و در سال ۲۰۲۵ پرواز ۹۰۰ کیلومتری از بودو در سرزمین اصلی به میدان یان مایین با استفاده از دو موتور، و سپس بازگشت، را انجام داد.

نیروی هوایی پرتغال

نیروی هوایی پرتغال ۱۲ فروند مرلین را تحت قراردادی به ارزش ۴۴۶ میلیون یورو خریداری کرده بود که نخستین فروند آن در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۴ تحویل داده شد. این نوع برای انجام ماموریت های ترابری، جست و جو و نجات و نظارت دریایی استفاده شده و به تدریج جایگزین ائروسپاسیال پوما می شود که پیش از این، این ماموریت هارا برعهده داشت. نقش اصلی ای دبلیو ۱۰۱ های پرتغالی انجام ماموریت های جست و جو نجات در منطقه دریایی پرتغال است. آن ها توسط اسکادران ۷۵۱ عملیات می شوند و در حالت آماده باش دائمی در سه پایه نگه داری می شوند: مونتیجو نزدیک لیسبون، فرودگاه لاژس در جزایر آزور، و جزیره پورتو سانتو.

نیروی دفاع دریایی ژاپن

نیروی دفاع دریایی ژاپن ۱۴ هواپیما را در سال ۲۰۰۳ برای استفاده در هر دو نقش مبارزه با مین هوابرد و ترابری سفارش داد. ای دبلیو ۱۰۱ توسط کاواساکی هوی ایندستریز اصلاح شد و آژانس دفاع ژاپن این مدل را با نام ام سی اچ ۱۰۱ نام گذاری کرد. ویژگی های خاص شامل تاشدن خودکار روتور و دم می شود. برای نقش مین یابی، ام سی اچ ۱۰۱ به سامانه مین یابی هوابرد نورتروپ گرومن ای کیو اس ۲۴ای و سامانه شناسایی مین لیزری هوابرد ای ان اسلش ای ای اس ۱ برای قابلیت کامل شناسایی مین از سطح تا کف مجهز شده، همچنین تجهیزات مین روبی صوتی مارک ۱۰۴.

در سال ۲۰۰۲، آگوستاوستلند، کاواساکی و ماروبنی توافقی عمومی برای همکاری امضا کردند؛ کاواساکی مونتاژ هم سی اچ ۱۰۱ و هم ام سی اچ ۱۰۱ را در سال ۲۰۰۳ آغاز کرد. کاواساکی همچنین تولید تحت لیسانس موتورهای آر تی ام ۳۲۲ را در سال ۲۰۰۵ آغاز کرد. در یک توافق جداگانه میان ماروبنی و آگوستاوستلند، یک انبار تامین در ژاپن برای پشتیبانی از ناوگان های ام سی اچ ۱۰۱ و سی اچ ۱۰۱ تاسیس شد. نخستین ام سی اچ ۱۰۱ در ۳ مارس ۲۰۰۶ به نیروی دفاع دریایی ژاپن تحویل داده شد.

ام سی اچ ۱۰۱ جایگزین ام اچ ۵۳ای در نقش مبارزه با مین هوابرد خواهد شد. سی اچ ۱۰۱ در نقش ترابری اسلش پشتیبانی برای اکتشافات قطب جنوب عملیات خواهد کرد، جایگزین سیکورسکی اس ۶۱ای می شود، و با وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علم و فناوری هماهنگ خواهد کار کرد.

پس از اینکه یک افشاگر ادعا کرد ترجیح نیروی دفاع دریایی به طور نامناسب تغییر یافته، تحقیقی آغاز شد. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۶ وزارت دفاع ژاپن آژانس دفاع در سال ۲۰۰۷ به وزارت ارتقا یافته بود اعلام کرد که تلاش های لابی گری را تایید نکرده اما این وزارت توموهیسا تاکی، رئیس ستاد نیروی دفاع دریایی ژاپن، را به دلیل نام بردن از ام سی اچ ۱۰۱ در طول فرآیند خرید به زیردستانش توبیخ کرد. این پس از آن اتفاق افتاد که مقامات نیروی دفاع دریایی گزارش داده بودند بالگردهای اس اچ ساخت میتسوبیشی ممکن است بهترین باشند.

کاربرد وی آی پی و دیگر کاربردها

آگوستاوستلند یک گونه لوکس تخصصی، ای دبلیو ۱۰۱ وی وی آی پی شخص بسیار بسیار مهم، یعنی یک رئیس کشور، برای مشتریان تجاری و وی آی پی توسعه داد. تا آوریل ۲۰۰۹، ۱۵ درصد از تمام ای دبلیو ۱۰۱ های فروخته شده برای اهداف وی آی پی بودند. تا سپتامبر ۲۰۱۳، مشتریان بهره بردار از گونه وی آی پی شامل عربستان سعودی، الجزایر، نیجریه و ترکمنستان می شدند.

ای دبلیو ۱۰۱ تحت برنامه وی ایکس ایکس توسط سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده به عنوان جایگزینی برای بالگردهای ریاست جمهوری مارین وان خریداری می شد. این گونه که با نام گذاری وی اچ ۷۱ کسترل شناخته می شد، به طور گسترده سفارشی سازی شده و به سامانه های مختلف دفاع شخصی مجهز شده بود. با این حال، این برنامه با افزایش هزینه قابل توجه و مخالفت سیاسی مواجه شد که به لغو این خرید در ژوئن ۲۰۰۹ انجامید. پس از لغو، بالگردهای تحویل داده شده به کانادا به قیمت ۱۶۴ میلیون دلار فروخته شدند، جایی که به عنوان منبع قطعات یدکی برای ناوگان بالگردهای جست و جو و نجات آگوستاوستلند سی اچ ۱۴۹ کورمورانت این کشور استفاده شدند. جداگانه، سپاه تفنگداران دریایی همچنین در طول دهه ۱۹۹۰ مطالعاتی درباره پذیرش ای اچ ۱۰۱ به عنوان یک گزینه پشتیبان برای بالگرد تیلت روتور بل بوئینگ وی ۲۲ اسپری انجام داده بود.

در آوریل ۲۰۰۹، هند ۱۲ فروند ای دبلیو ۱۰۱ را برای خدمت به عنوان بالگرد ترابری اجرایی برای رئیس جمهور و نخست وزیر هند سفارش داد. این انتخاب پس از ارزیابی های آزمایش میدانی میان ای دبلیو ۱۰۱ و سیکورسکی اس ۹۲ در سال ۲۰۰۸ انجام شد. با این حال، این خرید متوقف و متعاقباً به دلیل رسوایی رشوه بالگرد هند در سال ۲۰۱۳، که در آن فینمکانیکا، شرکت مادر آگوستاوستلند، متهم به استفاده از رشوه برای برنده شدن قرارداد شد، لغو گردید. سه بالگرد تحویل داده شده به عنوان بخشی از قرارداد ممکن است به عنوان بخشی از فرآیند داوری به سازنده بازگردانده شوند.

نیروی هوایی اندونزی برنامه ریزی کرد سه فروند ای دبلیو ۱۰۱ برای هدف ترابری ریاست جمهوری و وی وی آی پی در نوامبر ۲۰۱۵ سفارش دهد. ارزش قرارداد ۱۶۵ میلیون دلار آمریکا، یا ۵۵ میلیون دلار برای هر واحد، بود. پشت صحنه، فرمانده نیروی هوایی مارشال آگوس سوپریاتنا از طریق یک واسطه با لئوناردو برای خرید ای دبلیو ۱۰۱ تماس گرفت. برای تسریع سفارش، نماینده لئوناردو ای دبلیو ۱۰۱ را از سفارش های لغوشده هندی پیشنهاد داد. برنامه خرید توسط سیاست مداران و کارشناسان محلی مورد انتقاد قرار گرفت، چراکه بالگرد سوپر پومای ساخت داخلی تحت لیسانس با قیمت ۴۰ میلیون دلار برای هر واحد مقرون به صرفه تر بود، هزینه نگهداری کمتری داشت و اشتغال محلی را افزایش می داد. رئیس جمهور اندونزی جوکو ویدودو در دسامبر ۲۰۱۵ لغو خرید ای دبلیو ۱۰۱ را به دلیل هزینه آن دستور داد. با وجود این حکم ریاست جمهوری، نیروی هوایی همچنان مشتاق خرید ای دبلیو ۱۰۱ بود که در جولای ۲۰۱۶ پیشنهاد را به هدف اس ای آر و نظامی بازنگری کرد. این پیشنهاد توسط فرمانده نیروهای مسلح، ژنرال گاتوت نورمانتیو، مخالفت شد. مارشال آگوس سوپریاتنا با موفقیت اعضای پارلمان را برای تامین بودجه این خرید لابی کرد. یک فروند ای دبلیو ۱۰۱ در ژانویه تا فوریه ۲۰۱۷ به اندونزی تحویل داده شد. چون کشف شد این بالگرد خاص از سفارش لغوشده وی وی آی پی نیروی هوایی هند بود و ویژگی های لازم برای ماموریت های اس ای آر را نداشت، این بالگرد متعاقباً به عنوان مدرک دادگاه در یک هانگار نگه داری شد. در سال ۲۰۲۳، واسطه به دلیل این رسوایی به ۱۰ سال زندان محکوم شد. تک فروند ای دبلیو ۱۰۱ در سال ۲۰۲۴ وارد خدمت شد.

مدل ها و گونه ها

• پی پی۱: نمونه اولیه پایه ساخت وستلند، نخستین بار در ۹ اکتبر ۱۹۸۷ به پرواز درآمد؛‌ پیش تولید.
• پی پی۲: نمونه اولیه پایه ایتالیایی ساخت آگوستا که نخستین بار در ۲۶ نوامبر ۱۹۸۷ به پرواز درآمد و برای آزمایش های عرشه استفاده شد اما در ۲۱ ژانویه ۱۹۹۳ پس از خرابی ترمز روتور نابود شد؛ پیش تولید.
• پی پی۳: هلی لاینر ساخت وستلند و نخستین پیکربندی غیرنظامی، برای آزمایش لرزش موتور و آزمایش های یخ زدگی در کانادا استفاده شد؛ پیش تولید.
• پی پی۴: نمونه اولیه دریایی بریتانیایی ساخت وستلند که در ۷ آوریل ۱۹۹۵ پس از خرابی میله کنترل انتقال قدرت در یک سانحه از دست رفت؛ پیش تولید.
• پی پی۵: هواپیمای توسعه مرلین ساخت وستلند که در نهایت به آویونیک مرلین مجهز شد؛ پیش تولید.
• پی پی۶: هواپیمای توسعه ساخت آگوستا برای گونه نیروی دریایی ایتالیا که نخستین بار در ۲۶ آوریل ۱۹۸۹ به پرواز درآمد؛ پیش تولید.
• پی پی۷: هواپیمای چندمنظوره نظامی ساخت آگوستا با رمپ بارگیری عقبی؛ پیش تولید.
• پی پی۸: نمونه اولیه غیرنظامی ساخت وستلند؛ پیش تولید.
• پی پی۹: نمونه اولیه چندمنظوره نظامی ساخت آگوستا با رمپ بارگیری عقبی؛ پیش تولید.
• مدل ۱۱۰: گونه ضدسطحی اسلش ضدزیردریایی نیروی دریایی ایتالیا ، هشت فروند ساخته شد. با موتورهای تی ۷۰۰ جی ای تی۶ای۱. مجهز به رادار الیرادار ای پی اس ۷۸۴ و سونار غوطه ور هانیول هلراس. مسلح به اژدر یا موشک های ضدکشتی مارته.
• مدل ۱۱۱: گونه ضدسطحی اسلش ضدزیردریایی نیروی دریایی سلطنتی (Royal Navy)، با نام گذاری مرلین اچ ام ۱ توسط مشتری. با موتورهای آر تی ام ۳۲۲ و مجهز به رادار بلو کسترل، سونار غوطه ور تامسون مارکونی فلش و ای اس ام اورنج ریپر. ۴۴ فروند ساخته شد.
• مدل ۱۱۲: گونه هشدار زودهنگام نیروی دریایی ایتالیا با همان بدنه مدل ۱۱۰ اما با رادار الیرادار اچ ای دبلیو ۷۸۴ در یک رادوم بزرگ زیربدنه. چهار فروند ساخته شد.
• سری ۲۰۰: نسخه چندمنظوره نظامی پیشنهادی بدون رمپ عقبی.
• سری ۳۰۰ هلی لاینر: ترابری غیرنظامی پیشنهادی بدون رمپ. در سال ۲۰۰۰، بریتیش اینترنشنال هلیکوپترز آزمایش های سرویس با استفاده از پی پی۸ انجام داد؛ این ها به یک سرویس تجاری منجر نشد.
• سری ۳۱۰: گونه پیشنهادی هلی لاینر با آویونیک کامل خطوط هوایی برای عملیات از سکوهای نفتی. تولید نشد.
• مدل ۴۱۰: گونه ترابری نیروی دریایی ایتالیا با روتورها و بوم دم تاشو. چهار فروند ساخته شد.
• مدل ۴۱۱: گونه ترابری نیروی هوایی سلطنتی(RAF)، با نام گذاری مرلین اچ سی ۳ توسط مشتری، ۲۲ فروند ساخته شد.
• مدل ۴۱۳: نیروهای ویژه و ترابری حمله آبی خاکی نیروی دریایی ایتالیا با آویونیک پیشرفته تر.
• مدل ۵۰۰: گونه چندمنظوره غیرنظامی پیشنهادی با رمپ عقبی.
• مدل ۵۱۰: گونه چندمنظوره غیرنظامی با رمپ عقبی، دو فروند ساخته شد. یکی برای اداره پلیس شهری توکیو و دیگری برای پشتیبانی از پیشنهاد یو اس ۱۰۱ استفاده شد.
• مدل ۵۱۱: گونه جست و جو و نجات نیروهای مسلح کانادا، با نام گذاری سی اچ ۱۴۹ کورمورانت.
• مدل ۵۱۲: پشتیبان مشترک مرلین برای نیروی هوایی سلطنتی دانمارک. هشت فروند برای جست و جو و نجات ۵۱۲ اس ای آر و شش فروند برای ترابری تاکتیکی نیرو ۵۱۲ تی تی تی خریداری شد. شش فروند ترابری به نیروی هوایی سلطنتی به عنوان مرلین اچ سی ۳ای فروخته شد و با شش فروند مرلین تازه ساخت جایگزین شد.
• مدل ۵۱۴: گونه جست و جو و نجات نیروی هوایی پرتغال، شش فروند ساخته شد.
• مدل ۵۱۵: گونه محافظت شیلات نیروی هوایی پرتغال، دو فروند ساخته شد.
• مدل ۵۱۶: گونه جست و جو و نجات رزمی نیروی هوایی پرتغال، چهار فروند ساخته شد.
• مدل ۵۱۸: گونه مبارزه با مین و ترابری نیروی دفاع دریایی ژاپن، دو فروند ساخته شد.
• مدل ۵۱۹: گونه ترابری ریاست جمهوری برای سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده با نام وی اچ ۷۱ کسترل، چهار وسیله آزمایشی و پنج هواپیمای تولید آزمایشی ساخته شد. لغو شد و هواپیماها به نیروی هوایی سلطنتی کانادا به عنوان قطعات یدکی برای ناوگان سی اچ ۱۴۹ کورمورانت فروخته شدند.
• مدل ۶۱۰: گونه دریایی الجزایر، شش فروند تحویل داده شد.
• مدل ۶۱۱: گونه جست و جو و نجات رزمی نیروی هوایی ایتالیا ، با موتورهای سی تی ۷ هشت ای. ۱۵ فروند سفارش داده شده.
• مدل ۶۱۲ ملکه اس ای آر: گونه جست و جو و نجات نروژی، توسط نیروی هوایی سلطنتی نروژ بهره برداری می شود. ۱۶ فروند سفارش داده شده با اختیار خرید شش فروند دیگر.
• مدل ۶۱۴: گونه قابل تبدیل ضدزیردریایی اسلش جست و جو و نجات رزمی ترکیبی لهستان، توسط نیروی دریایی لهستان بهره برداری می شود، چهار فروند تحویل داده شده.
• مدل ۶۱۵: گونه جست و جو و نجات نظامی کانادا، نسخه ارتقایافته مدل ۵۱۱، دوباره با نام گذاری سی اچ ۱۴۹ کورمورانت. ۱۶ فروند قرار است تحویل داده شود.
• مدل ۶۴۰: گونه وی وی آی پی عربستان سعودی، توسط نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی بهره برداری می شود. دو فروند تحویل داده شده.
• مدل ۶۴۱: گونه وی وی آی پی هند (نگاه کنید به رسوایی رشوه بالگرد هند سال ۲۰۱۳). بعدها به نیروی هوایی نیجریهو نیروی هوایی آذربایجان تحویل داده شد.
• مدل ۶۴۲: گونه وی وی آی پی الجزایر، دو فروند تحویل داده شده.
• مدل ۶۴۳: گونه وی وی آی پی ترکمنستان، توسط نیروی هوایی ترکمنستان بهره برداری می شود. دو فروند تحویل داده شده.
• مرلین اچ ام ۱: نام گذاری نیروی دریایی سلطنتی (Royal Navy) برای مدل ۱۱۱.
• مرلین اچ ام ۲: ارتقای آویونیک ۳۰ فروند اچ ام ۱ برای نیروی دریایی سلطنتی (Royal Navy).
• مرلین اچ سی ۳: نام گذاری نیروی هوایی سلطنتی (RAF) برای مدل ۴۱۱.
• مرلین اچ سی ۳ای: نام گذاری نیروی هوایی سلطنتی (RAF) برای شش فروند سابق مدل ۵۱۲ نیروی هوایی سلطنتی دانمارک اصلاح شده به استانداردهای بریتانیا.
• مرلین اچ سی ۳ آی: نیروی دریایی سلطنتی (Royal Navy) هفت فروند اچ سی ۳ را به عنوان یک اقدام میانی سه آی با سرهای روتور تاشو مجهز خواهد کرد تا زمانی که ارتقای کامل اچ سی ۴ در دسترس باشد.
• مرلین اچ سی ۴ اسلش چهارای: تبدیل ۲۵ فروند اچ سی ۳ اسلش ۳ای نیروی هوایی سلطنتی (RAF) ۱۹ اچ سی ۳ و شش اچ سی ۳ای برای استفاده نیروی دریایی سلطنتی، با نخستین پرواز در نوامبر ۲۰۱۶. کابین اچ ام ۲، دم اسلش پره های تاشو و سایر تطبیق ها برای استفاده دریایی.
• سی اچ ۱۴۸ پترل: بالگرد ضدزیردریایی کشتی محور برای کانادا. ۳۵ فروند در ابتدا توسط نیروهای مسلح کانادا سفارش داده شد، به ۲۸ کاهش یافت و در سال ۱۹۹۳ لغو شد.
• سی اچ ۱۴۹ چیمو: بالگرد جست و جو و نجات برای کانادا. ۱۵ فروند توسط نیروهای مسلح کانادا سفارش داده شد، اما بعدها لغو شد.
• سی اچ ۱۴۹ کورمورانت: بالگرد جست و جو و نجات برای کانادا، ۱۵ فروند سفارش داده شده و تحویل داده شد.
• لاکهید مارتین وی اچ ۷۱ کسترل: گونه لغو شده سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده که قرار بود به عنوان بالگرد ریاست جمهوری آمریکا خدمت کند.
• اس اچ ۱۰۱ای: نام گذاری نیروی دریایی ایتالیا برای گونه ام پی.
• ای اچ ۱۰۱ای: نام گذاری نیروی دریایی ایتالیا برای گونه هشدار زودهنگام هوابرد.
• ام اچ ۱۰۱ای: نام گذاری نیروی دریایی ایتالیا برای گونه بالگرد پشتیبانی آبی خاکی.
• اچ اچ ۱۰۱ای: نام گذاری نیروی هوایی ایتالیا برای گونه جست و جو و نجات رزمی.
• کاواساکی هوی ایندستریز ام سی اچ ۱۰۱: نام گذاری آژانس دفاع ژاپن برای مدل ۵۱۸.

کاربران

کاربران کنونی

• الجزایر: نیروی هوایی الجزایر، نیروی دریایی الجزایر.
• کانادا: نیروی هوایی سلطنتی کانادا‌‌ (SIAS) (نگاه کنید به سی اچ ۱۴۹ کورمورانت).
• دانمارک: نیروی هوایی سلطنتی دانمارک.
• ایتالیا: نیروی هوایی ایتالیا، نیروی دریایی ایتالیا.
• ژاپن: نیروی دفاع دریایی ژاپن ۱۰ فروند.
• نیجریه: نیروی هوایی نیجریه.
• نروژ: نیروی هوایی سلطنتی نروژ.
• لهستان: نیروی دریایی لهستان چهار فروند تحویل داده شده.
• پرتغال: نیروی هوایی پرتغال.
• عربستان سعودی: نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی.
• ترکمنستان: نیروی هوایی ترکمنستان.
• بریتانیا: نیروی دریایی سلطنتی (Royal Navy).

کاربران سابق

هند: نیروی هوایی هند.

بالگرد آگوستاوستلند اداره پلیس شهر توکیو.

ژاپن: اداره پلیس شهری توکیو.

بریتانیا: نیروی هوایی سلطنتی (RAF).

سوانح قابل توجه

در ۴ سپتامبر ۲۰۲۴، یکی از پرسنل نیروی دریایی سلطنتی جان خود را از دست داد پس از اینکه یک بالگرد مرلین مارک چهار نیروی دریایی سلطنتی در کانال مانش نزدیک دورست در طول رزمایش پرواز شبانه با HMS Queen Elizabeth در آب افتاد. دو عضو دیگر خدمه روی هواپیما به بیمارستان منتقل شدند.

در ۳ ژوئن ۲۰۲۶، یک بالگرد مرلین مارک چهار نیروی دریایی سلطنتی نزدیک سورتون در طول یک رزمایش آموزشی سقوط کرد و سه نفر از پرسنل نیروی دریایی را کشت.

پیوند به بیرون و منابع

helicopters.leonardo.com

English Wikipedia