🔗 پروفایل رسمی: mydot.one/profile/Ultra
بالگرد بریستول تایپ ۱۷۱ سایکامور
بریستول تایپ ۱۷۱ سایکامور یا اچ آر.۱۴ (Bristol Type 171 Sycamore/HR.14) یکی از نخستین بالگرد هایی است که توسط بخش بالگرد سازی شرکت هواپیما سازی بریستول طراحی و ساخته شد. نام این بالگرد برگرفته از دانه های درخت افرا (Sycamore) است که هنگام سقوط حرکت چرخشی دارند. این بالگرد نخستین بالگرد بریتانیایی بود که گواهی نامه قابلیت پرواز دریافت کرد و همچنین نخستین بالگرد طراحی شده در بریتانیا بود که وارد خدمت نیروی هوایی سلطنتی (RAF) شد.
این بالگرد که معمولا ظرفیت نشستن تا سه نفر را داشت، اغلب برای ترابری مسافر و بار به کار می رفت. در خدمت نیروی هوایی سلطنتی (RAF) سایکامور معمولا در نقش های جست و جو، نجات و تخلیه مجروحان استفاده می شد. این بالگرد ارزش بالگرد ها در عبور آسان از زمین های صعب العبور یا غیرقابل دسترس را به اثبات رساند؛ سایکامور در طور وضعیت اضطراری مالایا، وضعیت اضطراری قبرس و وضعیت اضطراری عدن، در کنار دیگر عملیات ها، نقش ارزشمندی در فعالیت های نظامی بریتانیا ایفا کرد.
علاوه بر خدمت نظلمی در بریتانیا مذل های مختلف سایکامور توسط چندین بهره بردار دیگر از جمله عملیات های نظامی خارج از کشور و مشتریان غیر نظامی نیز مورد استفاده قرار گرفت. عملیات های غیر نظامی معمولا شامل ترابری، نجات کوهستان و کار های نقشه برداری هوایی بود. در سال ۱۹۵۹، پس از تکمیل ۱۸۰ فروند، تولید سایکامور به پایان رسید.
توسعه و مشخصات فنی
در طول جنگ جهانی دوم، روش های تازه ای برای پیشرانش هواپیما ابداع و آزمایش شدند؛ به ویژه پیشرفت های حاصل شده در هواپیما های بالگرد مانند اتوژارو و بالگرد، این نوع هواپیما هارا عملی تر می کرد. در سال ۱۹۴۴، شرکت بریستول اندکی پس از هجوم متفقین به اروپا، بخض تخصصی بالگرد سازی خود را تاسیس کرد؛ زمانی که مهندسان بر روی طراحی های بالگردی کار خودش را انجام می داد؛ با این حال، کاربرد موفق گلایدر های ایرسپید هورسا و جنرال ایرکرافت هامیلکار در طول عملیات اورلود باعث شد توسعه بالگرد به عنوان اولویت شناخته شود. هافنر که شرکتش پیش تر توسط بریستول خریداری شده بود، بلافاصله توسط همین شرکت به عنوان رئیس بخش تازه بالگرد سازی بریستول منصوب گردید.
در ژوئن ۱۹۴۴، کار روی توسعه یک بالگرد چهارنفره برای استفاده هم غیرنظامی و هم نظامی آغاز شد؛ سایکامور از دل همین برنامه بیرون آمد. در طول توسعه، توجه ویژهای به تولید سطح لازم از استقامت اجزای مکانیکی بالگرد معطوف شد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۷، نخستین نمونه اولیه با کد VL958 که با یک موتور پرت اند ویتنی واسپ جونیور با توان ۳۴۰ کیلووات کار میکرد (چراکه موتور مناسبی در رده محصولات بریستول وجود نداشت)، نخستین پرواز این نوع را انجام داد. در اواسط سال ۱۹۴۸، سومین نمونه اولیه که مطابق استاندارد بهبودیافته سایکامور مارک ۲ ساخته شده بود، تکمیل شد؛ این مدل به موتور آلویس لئونیدس با توان ۴۱۰ کیلووات مجهز بود که بعدها به موتور استاندارد تمامی تولیدات بعدی سایکامور تبدیل شد. در ۲۵ آوریل ۱۹۴۹، گواهینامه قابلیت پرواز برای سایکامور صادر شد که نخستین گواهی از این نوع بود که به یک بالگرد بریتانیایی اعطا میشد.
در طول پرواز آزمایشی، از جمله خلبانان کلیدی توسعه بریستول برای تایپ ۱۷۱ میتوان به چارلز ساکس هوسگود و سرهنگ رابرت باب اسمیت اشاره کرد. در سال ۱۹۵۱، یک فروند سایکامور مارک ۲ متعلق به بریستول در مجموعهای از آزمایشهای فرود بر عرشه ناو هواپیمابر نیروی دریایی سلطنتی HMS Triumph به کار گرفته شد. نسخه بهبودیافتهای از این بالگرد با نامگذاری سایکامور مارک ۳ بهسرعت توسعه یافت؛ این نسخه ظرفیت افزایشیافتهای برای پنج نفر، بدنهای عریضتر و دماغه کوتاهشدهای داشت. در مجموع ۲۳ فروند سایکامور مارک ۳ تولید شد که ۱۵ فروند از آنها عمدتاً برای ارزیابی مشترک توسط نیروی هوایی سلطنتی (RAF)، سپاه هوایی ارتش و شرکت هواپیمایی بریتیش یوروپین ایرویز استفاده شدند.
نسخه های سایکامور تا مارک ۳ای، آرایش استاندارد کابین دو نفره را حفظ کرده بودند که در آن خلبان در صندلی سمت چپ و کمک خلبان در سمت راست می نشست. با این حال، در مدل اصلی تولیدی با نام گذاری سایکامور مارک ۴، این آرایش نشستن به شیوه آمریکایی، یعنی قرارگیری صندلی خلبان در سمت راست، تغییر یافت. تعدادی تحول دیگر نیز که پیش تر در نسخه های اولیه دیده می شد، از جمله طراجی چهار در گاهید در سایکامور مارک ۴ استاندارد شد. این نسخه وارد خدمت نیروی هوایی سلطنتی (RAF)شد و نامگذاری نظامی HR.14 را دریافت کرد.
| مشخصه | مقدار |
|---|---|
| خدمه | ۲ نفر |
| ظرفیت | جایگیری برای سه مسافر |
| بار مفید | ۴۵۴ کیلوگرم |
| طول | ۱۸٫۶۲ متر |
| ارتفاع | ۴٫۲۳ متر |
| وزن خالی | ۱٬۷۲۸ کیلوگرم |
| موتور | یک موتور پیستونی آلویس لئونیدس با توان ۴۱۰ کیلووات |
| قطر روتور اصلی | ۱۴٫۸ متر |
| حداکثر سرعت | ۲۱۲ کیلومتر بر ساعت |
| استقامت پروازی | ۵۳۱ کیلومتر |
| برد | ۳٫۵ ساعت |
طراحی
بریستول سایکامور یکی از نخستین بالگرد های تولیدی بود که توسعه یافت. هر فروند سایکامور با تمامی تجهیزات ثابت لازم ساخته می شد تا بتواند به سرعت برای یک از شش نقش اصلی تطبیق یابد: جست و جو نججات، آمبولانس هوایی، ترابری مسافر، ترابری بار، جرثقیل هوایی و آموزش دوگانه؛ همچنین برای نقش های تخصصی دیگری نیز استفاده می شد. سایکامور بسته به مدل، ظرفیت نشستن چهار تا پنج فروند را داشت و معمولا با سه صندلی برزنتی تاشو و یک صندلی چرخان کنار صندلی خلبان مجهز می گردید. علاوه بر کابین مسافر، یک محفظه بار جداگانه نیز داشت.
مدل تخصصی آمبولانس هوایی سایکامور در اوایل دهه ۱۹۵۰ توسعه یافت. در این پیکربندی، تا دو بیمار میتوانستند روی برانکارد در داخل کابین، یکی روی دیگری، حمل شوند؛ این آرایش با روش رایج آن دوران که از پادهای بیرونی برای حمل بیماران استفاده میکرد، متفاوت بود. برای فراهم کردن عرض اضافی لازم در کابین، حبابهای پرسپکس قابلجدا شدن روی هر طرف کابین نصب میشد. رکهای برانکارد قابل تاشدن به کنارههای کابین بودند و در صورت لزوم، جا برای نشستن تا سه مجروح فراهم میکردند؛ یک پریز برق نیز برای اتصال پتوهای برقی در دسترس بود. کنار خلبان، یک صندلی چرخان برای همراه پزشکی وجود داشت.
پرههای روتور اصلی سهپره با استفاده از صفحات فولادی سبک متقاطع به سر روتور متصل میشدند، در حالی که میلههای کششی بار نیروی گریز از مرکز را تحمل میکردند. اهرمهای پره با اتصالات کروی به بازوهای یک عنکبوت کنترل متصل میشدند که مخروط آن توسط اهرم زاویه کالکتیو به بالا و پایین حرکت داده میشد و زاویه تمامی پرهها را تغییر میداد؛ یک سازوکار غیرقابلبازگشت برای جلوگیری از انتقال بار پرهها به اهرم کنترل استفاده میشد. پرهها هنگام سکون یا چرخش آهسته توسط توقفگرهای افتادگی نگهداری میشدند که فاصله حداقلی میان نوک پرهها و بوم دم را حتی در باد شدید حفظ میکردند؛ این توقفگرها بالای ۱۰۰ دور در دقیقه کنار کشیده میشدند تا آزادی کامل حرکت برای پرواز مؤثر فراهم شود.
سایکامور توسط یک موتور پیستونی آلویس لئونیدس با توان ۴۱۰ کیلووات به حرکت درمیآمد. این موتور در زیر و پشت روتور اصلی روی یک نصبکننده انعطافپذیر نصب شده بود تا لرزش منتقلشده به سازه بالگرد کاهش یابد. این موتور در یک محفظه ضدحریق مجزا قرار داشت که به تجهیزات تشخیص و اطفای حریق برای برآوردن نیازمندیهای گواهینامه مجهز بود. هوا از میان یک آسیاب رو به جلو کشیده میشد تا جعبهدنده را پیش از عبور از روکش موتور و خروج از بدنه خنک کند. توان موتور توسط اهرم زاویه کالکتیو کنترل میشد. برای حفظ سرعت روتور در تنظیم موردنیاز، سوخت موتور میبایست بهطور خودکار متناسب با تغییر بار موتور در اثر تنظیم زاویه پرهی فرماندادهشده توسط خلبان تغییر میکرد؛ تنظیم دقیق توان موتور با چرخاندن اهرم زاویه به دست میآمد. سایکامور نسبت به دوران خودش سرعت روتور نسبتاً بالایی داشت که ادعا میشد سواری نرمتر و ایمنی بیشتری در صورت خرابی موتور فراهم میکند.
تاریخچه عملیاتی
از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵، سایکامور برای آزمایشهای مختلف توسط واحد توسعه جنگ دریایی-هوایی نیروی هوایی سلطنتی (RAF) که در پایگاه سنت ماوگان مستقر بود، استفاده شد. در آوریل ۱۹۵۳، سایکامور HR14 وارد خدمت اسکادران ۲۷۵ نیروی هوایی سلطنتی شد و در نهایت در مجموع در نه اسکادران خدمت کرد. مدلهای مختلف سایکامور در نیروی هوایی سلطنتی خدمت میکردند؛ آنها عمدتاً بهعنوان آمبولانس هوایی (سایکامور HC.10)، برای ارتباطات ارتش (سایکامور HC.11) و برای عملیاتهای جستوجو و نجات (سایکامور HR.12 تا HR.14) استفاده میشدند. در سال ۱۹۵۳، اسکادران ۲۷۵ که به سایکامور مجهز بود، نخستین اسکادران جستوجو و نجات بالگردی نیروی هوایی سلطنتی در بریتانیای کبیر شد. این نوع بالگرد توسط مدرسه پروازی مرکزی نیروی هوایی سلطنتی برای آموزش خلبانی نیز استفاده میشد. در ژوئن ۱۹۵۳، یک فروند سایکامور که یک پرچم بزرگ نیروی هوایی سلطنتی را میکشید، رژه هوایی ۶۴۰ فروند هواپیمای بریتانیایی و کشورهای مشترکالمنافع را در مراسم بازبینی تاجگذاری نیروی هوایی سلطنتی رهبری کرد.
سایکامور بهطور گسترده در طول وضعیت اضطراری مالایا (۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰) استفاده شد و معمولاً برای استقرار گشتیهای پیاده ارتش در جنگل به کار میرفت. تعداد زیادی از فروندهای سایکامور به نیروی هوایی خاور دور منتقل شدند تا در این درگیری شرکت کنند؛ با این حال، این نوع بالگرد در چندین سانحه در این منطقه درگیر شد که ناشی از مشکلات پره روتور دم یا اصلی بود. در واکنش به این موضوع، مجموعهای از آزمایشهای پره پیش از اتخاذ طراحی اصلاحشده پره و از سرگیری عملیات سایکامور در این تئاتر عملیاتی انجام شد. پس از پایان بیشتر عملیاتهای رزمی در آگوست ۱۹۶۰، فروندهای سایکامور در منطقه باقی ماندند، از جمله یک واحد در برونئی، تا از نیروهای بریتانیایی مستقر در آنجا برای بازداشتن تجاوزات بیشتر چریکهای کمونیست مالایایی حمایت کنند.
این نوع بالگرد همچنین در طول وضعیت اضطراری قبرس و وضعیت اضطراری عدن، در کنار سایر عملیاتها، خدمت رزمی در نیروی هوایی سلطنتی انجام داد. در دسامبر ۱۹۷۱، آخرین فروندهای سایکامور نیروی هوایی سلطنتی بهطور رسمی بازنشسته شدند؛ این امر ناشی از رسیدن قطعات حیاتی به پایان عمر خستگیشان بود. با این حال، اسکادران ۳۲ تا آگوست ۱۹۷۲ همچنان دو فروند سایکامور را عملیاتی نگه داشت.
پنجاه فروند سایکامور به دولت فدرال آلمان تحویل داده شد. سه فروند نیز برای دولت بلژیک جهت استفاده در کنگوی بلژیک تولید شد؛ این انتخاب به دلیل قابلیتهای خوب این نوع در محیطهای استوایی بود، همانطور که در کاربرد رزمیاش در مالزی به اثبات رسیده بود. سایکامور دومین نوع بالگردی بود که توسط نیروهای دفاعی استرالیا استفاده شد؛ ده فروند به نیروی دریایی سلطنتی استرالیا تحویل داده شد.
سایکامور همچنین در نقشهای غیرنظامی گوناگونی به کار رفت. یک فروند در طول ساخت بزرگراه M1 میان لندن و لیدز استفاده شد؛ این نوع در نقشهای مختلفی از جمله نقشهبرداری هوایی، ارتباطات میان سایتهای مختلف، حمل پرسنل و تجهیزات، و کاهش اثرات سیل در این پروژه پشتیبانی فراهم کرد. فروندهای سایکامور متعلق به شرکت هواپیمایی استرالین نشنال ایرلاینز بهطور معمول برای اجاره در دسترس بودند و کارهایی مانند نقشهبرداری هوایی معادن، ماموریتهای تدارکاتی و ترابری تجهیزات در مناطق دورافتاده اوتبک استرالیا را انجام میدادند.
مدل ها و گونه ها
تایپ ۱۷۱
- مارک ۱: نمونه اولیه؛ دو فروند ساخته شد.
- مارک ۲: دومین نمونه اولیه؛ یک فروند ساخته شد.
- مارک ۳: مدل تولیدی با پنج صندلی در بدنهای عریضتر، با دماغه کوتاهشده برای بهبود دید. ۲۳ فروند ساخته شد، از جمله مارک ۳ای.
- مارک ۳ای: نسخه غیرنظامی با محفظه بار اضافی؛ دو فروند برای بریتیش یوروپین ایرویز ساخته شد.
- مارک ۴: مدل اصلی تولیدی و مشابه نسخه نظامی موسوم به سایکامور با موتور قدرتمندتر؛ ۱۵۴ فروند ساخته شد.
سایکامور
سایکامور HC.10 (= مارک ۳): یک فروند برای ارزیابی توسط سپاه هوایی ارتش بهعنوان آمبولانس هوایی ساخته شد.
سایکامور HC.11 (= مارک ۳): چهار فروند برای ارزیابی توسط سپاه هوایی ارتش، بهعنوان هواپیمای ارتباطی ساخته شد.
سایکامور HR.12 (= مارک ۳ای): چهار فروند برای نیروی هوایی سلطنتی جهت ارزیابی بهعنوان هواپیمای جستوجو و نجات ساخته شد.
سایکامور HR.13 (= مارک ۳ای): دو فروند مجهز به چرخبازوی نجات برای نیروی هوایی سلطنتی جهت ارزیابی بهعنوان هواپیمای جستوجو و نجات ساخته شد.
سایکامور HR.14 (= مارک ۴): ۸۵ فروند برای نیروی هوایی سلطنتی، بهعنوان هواپیمای جستوجو و نجات ساخته شد.
سایکامور مارک ۱۴: سه فروند برای نیروی هوایی بلژیک، جهت استفاده در کنگوی بلژیک ساخته شد.
سایکامور مارک ۵۰: سه فروند برای نیروی دریایی سلطنتی استرالیا، برای وظایف جستوجو و نجات و محافظت هواپیما ساخته شد.
سایکامور HC.51: هفت فروند برای نیروی دریایی سلطنتی استرالیا، برای وظایف جستوجو و نجات و محافظت هواپیما ساخته شد.
سایکامور مارک ۵۲: ۵۰ فروند برای نیروی هوایی و نیروی دریایی آلمان ساخته شد.
کاربران نظامی
نمونه های باقی مانده
نمونههایی از سایکامور در موزههای مختلفی در استرالیا (موزه بازوی هوایی نیروی دریایی استرالیا در نووِرا، موزه ملی هوانوردی استرالیا در موراپین)، اتریش (شامل یک فروند آماده پرواز متعلق به رد بول)، بلژیک (موزه سلطنتی نیروهای مسلح و تاریخ نظامی در بروکسل)، آلمان (موزه بالگرد هوبشراوبرموزئوم در بوکبورگ و پایگاه سابق نیروی هوایی سلطنتی (RAF) در آلهورن) و بریتانیا (از جمله موزه بالگرد در وستون-سوپر-میر، موزه هوانوردی نیوارک، موزه هوانوردی ارتش در میدل والوپ، ایرواسپیس بریستول در فیلتون و چندین موزه دیگر) نگهداری و به نمایش گذاشته شدهاند.
